Duygumu görebileyim diye gerekliymiş o birkaç saniye. Gördüm; mutlu değil, haklı olmak isteyen bakışların hiç değişmemiş. Kilo vermişsin, yaz gelmiş kıyafetlerine ama kalbindeki sonbahar mıh gibi yerinde. Rüzgarsız, güneşi soğuk..
Peki ne bekliyordum? Muhtemelen beklemiyor ama merak ediyordum. Elbette kucaklaşacak değildik caddenin orta yerinde ve hiç birşey yaşanmamış gibi de davranamazdık çünkü ben seni sevdim. Duramazdım durmadım, kafamı çeviremezdim, çevirmedim.
Sıfır heyecan. Sıfır keder. Kocaman bir boşluk sadece, üstelik en acımasızından, en beklenmeyen yerden, senden. Bi düşün nasıl kocaman bir yer açmışım sana ki... Neyse, akacak yaş varmış içimde, varsın aksın.
Neyi, niye yaşadığımı anlayacak kadar büyüdüysem de, her defasında oltada çırpınan istavritten hiç farkım yok' Yazık benim içimdeki ufaklığa, yazık aynı oltada çırpınan yüzlercesine...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder