Dayımı gördüm rüyamda. Aslında ilk değildi ama bu defa konuştu ve mutluydu. Sanırım rüya bana huzur verdi. Bırakmam gereken şeylerin ne olduğunu hatırlattı ve tabii tutunmam gerekenleri.
Ölülerin konuşmadığını söylerler. İnanmam. Aşıkların heyecandan sus pus olduğunu da. Buna da inanmam. Ölüler bizimle konuşur ve gerçek aşıklar içlerinde o kadar büyük bir his taşırken susamazlar .
Duygu görülmek, bilinmek ister. Kelimeler, renkler, bir parça çamur, bir kap yemek, saksıya dikilmiş ufacık cılız fide. Eğer sahiden anlatmak, anlaşılmaksa arzumuz konuşmanın tek yolu yok.Yeter ki istensin.
Sessizliği veda kabul ederim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder