Kendime yakıştırdığım, öfkeme ve sevincime kardeş kıldığım en ama en sevdiğim doğa olayıdır firtına. Yağmurun rüzgara, rüzgarın ağaca sarılıp, mümkünse dalların yerlere eğilip, eğer yakındaysa denize, uzaktaysa toprağa değdiği en sağlamından hem de! Çok severim. Uğultusunda huzur, tehditinde hayat buluyorum. Nefesimi kesmesi ölümlülüğümün şuuruna varmamı sağlıyor. Canlı hissediyorum. Delilikse delilik ama böyle biriyim ben; fırtına sever bir insan.
Ah, bugün lodostan kalan esintinin ve Kasım ışığının denizdeki pırıltısıyla hafif kafayı bulmuş olabilirim. Bir önceki gece içtiğim iki kadeh viskiden daha iyi geldiği de kesin. Çünkü hiçbir zaman kadehte fırtına yaratamayız. Her ne kadar bir bardak suda fırtına kopartmak gibi mecazlarımız olsa da, insanın daima dışarıdan, kendinden büyük, kocaman bir sese ihtiyacı vardır. Öyle ki iç sesimiz duyulmaz olsun.
İçime doğru yürürken, iç sesi bastırmak adına fırtınanın kollarına düşmem, bunu istemem oradan bakınca zıtlık gibi görünse de değil. Zihnin gürültüsü kalbe giden yolda engel. Tam orada, o yolda doğa lazım bana; beni zihnimin sesinden kurtarıp, kendi şarkısında türküsünde tutmalı ki dünya evime, içime varıp yerleşebileyim.
Birgün ama çok uzak olmayan o gün, dev fırtınanın içinde belki de havada savrularak varacağım yuvama. Korkudan sımsıkı kapattığım gözlerimi açtığımda tam da olmam gereken yerde boylu boyunca uzanıyor olacağım. Olamaz mı? İçimdeki fırtınaların yerle bir edemediğini dışarıdaki yapacak belki. Bu sebepledir ki, fırtına takvimi kutsal kitabım, rüzgar yaratıcının bana yolladığı elçidir. Sık sık gelip ağzımı burnumu kapatmasından bildim!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder