STUTTGART ANTIKA & ESKI PAZARI

Dün günümüzü alis verise ayirdik. Alis veris derken daha dogrusu benim Stuttgart'da sevdigim ve özledigim yerlere gittik diyelim. Elbette noel pazarini gündüz gözüyle tavaf etmeyi atlamadik. Bes gün önce bavuluma kirmizi oje ve ruj koyan ben, üstad ile at kestanesinden yapilmis varis kremi alirken cok güldüm. Demek geldik o yaslara ha? Yakinda "benim gözüm görmüyor be canim, su igneyi iplige gecir de senin gömlegin kenarini dikelim" diyebiliriz birbirimize!!!

Pazar, sakin ve güzeldi. Elbette Esslingen ile karsilastiracak degilim. Esslingen'de olan biten her sey dogruca kalbime gidiyor! Yedigim yemek, ictigim sarap oldugunun on kati anlamlaniyor. Ve tabii kelimeler...  Hepsinden önemlisi deger verdigin birinin kisisel tarihine yolculuk cok anlamli..

Stuttgart'da kitapci gezmeye bayiliyorum. Kitapci derken kocaman bir bina ve icinde ne ararsan var demek istiyorum! Cogu Almanca tabii. Olsun, atmosferini seviyorum. Öpüp oksamasi, anlamasan bile bakmasi güzel! Sevdigim galeriyi gezmeyi, kahve&pasta keyfiyle tamamlamak üzere Persembe'ye biraktik. Bunca zaman sonra nihayet kara Orman Pastasi deneyecegim!

Burada ve Istanbul'da henuz yapmadigimiz ne cok sey var....

Gun ortasinda, benim cok sevdigim eski pazarina baktik. Orada her sey var. Ve eger alece etmez ve dikkatli bakarsaniz gercekten koleksiyon degeri olan parcalara rastlamak olasi. Bu defa esi Türk olan cok sevimli bir saticidan kursun kalemler aldim. 

II. Dünya Savasi sirasinda Girit'e gönderilmek üzere üretilmis ama Almanya'nin savastaki kaderi degisince yillarca depolarda kalan bu kalemler, sonunda tekrar gün isigina cikmis. Özellikleri önemli konulari, kontratlari vs yazarken kullanilmasi. Cünkü silinmiyor! 

Ustad'la bir birimize bakip gülümsedik; silinmesini istemedigimiz, yazmaktan, yazdigimizi yasamaktan korkmayacagimiz seyler icin aldik kalemlerden!

Sonra üstad bir Japon magazasina götürdü, hic aklimda olmayan seyler aldirdi bana. Sarisin yeni paltoma bayilacaksin:))  Ardindan organik ürünler satan dükkanlari ve Stuttgart'daki en güzel Beyrut Lokantasi'ni ziyaret ettik. Eve döndügümüzde tükenmistik!

Aldiklarimizi güc bela yerlestirip, aksam rituelimize gectik. Muzik ve likor! Gelecekte doktor likor yasak derse, biz yine de Noel'i bu yasaktan ayri tutacagiz. Cünkü likor bizim kalplerimizin kapisini araliyor. Suc ortakligimizi sembolize ediyor. Ama bir karar verdik, O Istanbul'a geldiginde, ki dilerim cabucak olur, raki icecegiz. Cünkü bazi sarkilar ve siirler raki istiyor... Ince L Lalena...

Acilan genclik anilari.. Bir kismini bildigim incelikler ve bana kapali mahrem hayat... Yine de guzel. Sen defterine bakip, artik ikimizin de icinde olmadigi bir gecmise belki azicik da icin burkularak baktiginda, ben senin yüzünü seyredip, o yillarda tanidigim insani görüyorum. Birlikte yas alirken acilan defterler, keskinlesen köselerimiz ve vazgecmeyisimiz icimi isitiyor.. 

Tahir ve Zühre, Mem ü Zin ve daha niceleri icin icelim bu gece likorlerimizi.

"Bana masal anlat" dedin ya bu gece, iste tam o dakikada baska bir boyuta gectik sanki. Benden ilk kez masal anlatmami istedin:) Sonra "yok yok gercek bir hikaye anlat!" dedin. Aklimdayken söylemek isterim ki tarihimize not düsülsün, sen dinlemeyi sevdin ya, ben de anlatmayi cok sevdim. Derin bir iliskinin tüm yaralanmalarina katlanma sebebimiz sadece budur; birlikte olmadigimiz zamanlara sicramak icin tek yapmamiz gereken ele ele tutusup atlamak! Bir sicramada bes, digerinde on bes ve bir sonrakinde gelip gelmeyecegini umursamadigimiz altmis olmak!

Bizim mucizemiz:)

Sen ki bana hayatimin en buyuk suprizini hazirladin, artik agzimdan cikan degil, kalbimden gecen tüm kelimelere dikkat edecegim. 

O halde hadi uyan da trenimize binip Hierapolis'e gidelim!

 

PAN!

Esslingen.. Almanya'da gördügüm en sevimli yerlerden biri. Eger siradan bir turist olarak gelseydim ayni seyi hisseder miydim bilinmez. Fakat sokaklarda gezerken gösterilen köprüler, Üstad'in ilk okudugu kelime olan ve tavuk patates satan dükkanin tabelasi önünde gülümsemek, bindokuz yüz seksenlerden kalan sekerleme dükkanlarinin vitrine bakip Baylan, Markiz, Lebon animsamak.. Geleneksel yemekler..

Bütün bunlari gec bir kalemde, asil olan Ortacag Pazari! Fakat ne yazarsam yazayim, hangi fotografi koyarsam koyayim hissettigim seyi ifade edemeyecegim...

Denedigim etegin icindeki keyfimi, toprak kaplarda icilen sarabin lezzetini,  bir kez daha ayni gökyüzünün altinda olmanin mucizesini tekrar tekrar anlatmaya calismak nafile... Zaten yazmak degil yasamak istedigim gunler bunlar.

Sadece Pan. Onun müzisyenleri ve tarifsiz büyüsü... Eger bir tek tanri secmem gerekseydi öte alemlere gitmek icin, onu secer, onun hikayesinde kaybolmak isterdim. Müzigin ruhu ele gecirisi, aklin avuclardan kayip gidisi, vahsi dogadaki gizem... Ne dersen de. Hepsi, hicbiri ve daha fazlasi Pan!

Ölümsüz maceranin ve en eski oyunun cazibesi! Asktan, hayattan ve ölümden daha fazlasi....

 https://www.youtube.com/watch?v=KOkiGeIIQ5k

 https://www.youtube.com/watch?v=vkEVIGkwJ78

BAHAR HAYALLERİ VOL. I

Güzel havalar geldi. Burnumda bir Bodrum, bir Londra kokusu. Demek ki sevdiğim toprakları da baharda daha çok özlüyorum...

 

Bodrum boşalmıştır şimdi. Çoluk çocuk okula döndü malum. Kalanlar "oh köyümüz bizim oldu!" diyerek keyfe başlamışlardır. Hava mis gibidir. Güneş artık sadece ısıtır, yakmaz. Kahvelerdeki masalarda biraların yerini adaçayı almaya başlar. Pazara mevsim meyveleri gelir. Sonra zeytin hasadı heyecanı...

Birkaç aya etraf mis gibi mandalina ve nergis kokacak ya, beni şimdiden onun mutluluğu sarar!

 

Ve tabii Londra. Thames bu mevsimde ayrı bir güzel olur. İçinden oyunlar, müzikler, krallar, kraliçeler, yangınlar, öyküler akar... Kıyısında oturursan ilham perilerinin tacizine uğrarsın.

İlk kez Londra'ya gideceklere mutlaka baharları tavsiye ederim. Hem müze gezmek, hem de parkların, açık alanların tadını çıkartmak için muhteşemdir.

 

Benim ilk gidişim Mart ortasıydı. Biraz soğuktu ama kiraz çiçeklerinin güzelliğini hala unutamıyorum. Ne kadar isabetli bir karar verdiğime o an ikna olmuştum. Ertesi gün ömrü hayatımda bir kez fotoğrafını bile görmediğim Hyde Park' da dolanırken, evine dönmüş denizciler kadar mutluydum!

 

 

Şu an seçme şansım olsaydı ilk uçakla Londra'ya uçar ve kendimi nehrin kıyısına atardım. Muhtemelen de Southwark civarına giderdim. Oradan yürüyerek Borough Market'e geçer ve en son Külkedisi ile yaptığımız gibi şarap&peynir alırdım...

 

 

Ya da Bodrum'a giderdim. Ortakent'de yayılıp biraz kitap okur, biraz yüzerdim. Ama yanıma mutlaka çorap alırdım. Bu mevsim insanın ayaklarını feci üşütür. Sonra Filiz gelirdi, öğleden sonra rakısına otururduk. Yüzümde ılık ılık güneş, saçlarımda şefkatli bir el gibi güneş...

 

 

AVRUPA YAKASI, MINOA VS.

 

 

Efendim, gençliğimizde, yaklaşık bundan otuz sene evvelinden bahsediyorum, eğlenmek, öğrenmek için çaresiz "Avrupa Yakası" na geçerdik. Malumunuz konser salonları, tiyatrolar, sergiler, müzeler ve hatta meyhanelerin pek çoğu hep o taraftaydı. Gençlik işte, C.tesi dedin mi mutlaka suyun öte tarafına gidilmeli gibi gelirdi. Ve giderdik de!

 

Şimdilerde nedense Avrupa yakası bana sadece sağlık kontrollerimi anımsatır oldu. Zira belimdeki ağrı yüzünden ziyaret ettiğim  kayropraktik uzmanı  sevgili dostum Hakan Scheibe Etiler'de, memelerim için kısa film yapan teknik ekip ve filmi yorumlayıp, eleştiren jinekoloğum da Nişantaşı'nda. Açıkçası gidip bir fincan kahve içmediğim semtlerde senede bir defa bile olsa bu vesileyle cirit atmak farz oldu!

 

Gülüyorum vallahi, çünkü komik geliyor. Geçen yıllarda ilk kez bu turu attığımda ertesi gün ölecekmiş gibi gergin ve korku doluydum. ucunda malum hastalığın ihtimali olunca insan bedenine sığamaz oluyor... Sonra sonra sakinleştim. Hatta inanılmaz olarak bu sene zevk aldım!

 

Nasıl mı? Mesela mamografi çektirmeye giderken Teşvikiye Camii kıyısında Türk kahvesi keyfi yaptım. Sabah sabah önce kendimi yeni okuluma kaydettirdim, sonra bunu kahveyle kutladım. Camiinin pencerelerine baktım da, Osmanlı'nın son dönemi bile güzel yahu! Acaba bir de tarih mi okusam?

 

Neyse, memelerimle teknik sorunu çözdükten sonra Etiler'e gittim. Orada da belimin konrolünü oldum ve ardından Özgül'le kahve molamızı verdik, siyez buğdayımızı nasıl ve ne zaman ekeceğimizi de netleştirince bakın ne yaptım!

 

Hızımı alamayıp Eminönü'ne gittim:))

 

Orada Sarışın'la buluşup misler gibi şehrimin kalbinde turladım. Elbette renkli peçete de aldım, Nüans'a da gittik. Hatta tabii ki Bereket Döner'e de uğradık. Bunlar İstanbul'da olmanın muhteşem hediyeleri.. Kesinlikle kıymetini biliyorum ve minnettarım.

Geçerken Rüstem Paşa Camii'ne baktım da, Sinan'ım bu adama cidden gıcık oluyormuş! O ne kasvet!

 

Fakat Sarışın'ın neden bu kadar güzel giyindiğini sonra öğrendim. Biz buradan Akaretlere gidecekmişiz! Bir süre güneşle cebelleşerek taksi bekledikten sonra kucağımızda çikolatalarla ( sarışın pasta şefidir de:)) mecburen Nişantaşı dolmuşuna atladık.

 

Maçka Parkı'ndan aşağı inerken şöyle bir etrafa baktım, ne çok yavru kedi var.  Ve nasıl da güzeller. Sarışın ve ben sık sık durup  onları sevdik, mama verdik. Şükürler olsun ki gerçekten şanslı günümmüş; karşılaşmayı tercih etmediğim kimseyi görmeden neşe içinde ulaştık hedef mekana.

 

Burası bir kitap&cafe. Adını Girit uygarlığındaki bir dönemden alıyor. Üstelik son derece görkemli ve uygarlık tarihinde alfabesinden tutun da, freskolarına kadar arkeologları büyüleyen bir dönem. Ah ah Girit'i araba kullanmayı bilen biriyle gezmeliyim... Neyse konuyu dağıtmayalım.

 

Mekanın dekorasyonu fena sayılmaz. Garsonlar biraz mutsuzsa da olsa, kasadaki kız neşeli ve iletişime açıktı. Uzun etmeden özetlersek ben aradığım kitaplara kavuştum, üstelik çocuk kitapları bölümünü de beklentimin üzerinde başarılı buldum. Beslenme bölümüne gelirsek; limonlu haşhaşlı tatlısı fena olmamakla beraber, kahvesi ayrıcalıklı değildi.

Elbette etraf Nişantaşı ablaları ve abileriyle doluydu... Sonuçta bir lokal pub değil, basbayağı piyasa mekanı. Yine de iyi niyetli bir girişim olduğu fikrindeyim. O civara yolum düşse, yine gider bakarım, kahvemi içerim.  Hatta bu sefer ikinci el kitapları karıştırırım. Dün onlara dokunamadım, zira alerji hapım yanımda değildi....

 

Minoa'dan çıktıktan sonra vapura yürürken o koca kalbi gördük. Paslanmış parçalardan oluşan bir sürü çark... Sarışın, "benim kalbim böle" dedi. Ben bir şey söylemedim ama kalbim hiç öle olmadı. Çünkü hayatımda hiç kimse yokken bile hep birini sevdim... Hep sevdim...  Bu yüzden hayatta kaldım. Belli ki  zehirim olan, aynı zamanda panzehirimdi!

 

 

Açıkçası yoğun, telaşsız ve sağlıklı bir Avrupa yakası turunu daha tamamlarken düşündüm, bu mevsimden başlayarak daha çok sergi gezmeli, daha fazla Avrupalı olmalıyım. Mesela Feriköy pazarıyla başlamak hiç fena olmaz.  Suyun öte yanını sağlık kontrolleriyle sınırlamak lazım.

 

Bir de şu fotoğrafa baktım da, bir ay yatmak beni şişko yapmış! An itibariyle yemiyorum:)))

BOOK OF ROSES

 

 

 

 

 

Etiler'den yayaya düşman bir yokuş iner Bebek sahiline. Perşembe günü doktorumun tavsiyesini dinleyerek yürüyüş yapayım dedim ve öyle iyi oldu ki... Arabaların hoyratlığına hiç takılmadan yavaş yavaş yokuş aşağıya yuvarlanmaya başladım...

 

 

 

Böylece ne zamandır unuttuğum  bir şeyi yaptım; şehrin en güzel yürüyüş yolundaydım! Bebek'den başladım, Ortaköy'e kadar yürüdüm. Ayakkabılarım azizlik etmeyeydi, biraz mola verip kumpir yiyecektim. Kısmet değilmiş. Tüh, Beşiktaş'a da bi şey kalmamıştı.

 

Gökyüzünün renkleri çok güzeldi. Yağmur bir yağdı, bir durdu. Islandım ama güneş hemen kuruttu. Denizi, evleri, boğazda yüzen çocukları seyrettim. Nasıl cesurlar!

Hatta aşıkları ve belli ki bu kıyıyı yıllarca adımlamış eski zaman kadınlarını gördüm. Takılar, ayakkabılar, şemsiye...

 

 

 

Bazen ayrıntılara gülümsedim. Bunu buraya yapan işçinin ellerini, emeğini düşündüm. Acaba yemek arasında boğazı seyrediyor muydu? Bu asla içinde oturup bir kahve içemeyeceği bina için çalışırken, bir an olsun suya bakmanın hazzına ermiş miydi? Yoksa iş sadece ekmek parasında mıydı?

 

 

 

Müzik yoktu yanımda, sadece sokağın sesini dinledim. Azıcık da rüzgar. Balıkçıların oltalarından kaçtığım anlar oldu. Annemin hayatıma kattığı şahane fobilerimden; oltanın yüzüme gözüme takılması ihtimali!!

Hiç durmadım. Oturmak istemedim. Yemek molası vermiş kuşları gördüm. Vay be dedim, boğazda yemek yiyorlar, hem de bedava! Orhan Veli bunu görmeliydi... Peynir ekmek değil ama kırıntı bedava!

 

 

 

Akıntının suyun yüzeyinde yaptığı oyunları seyrettim. Bazen durup daireler çiziyor sonra o dairesel hareketlerle hızlanıp, uzaklaşıyordu. Uzaklaşıyor muydu??

 

Suyla aksam gitsem oyunu oynadım.

 

 

 

Bir zamanlar beni çok heyecanlandıran güzel şehrime baktım da şükürler olsun dedim, aşk yavaşlıyor... ve belki de böylesi çok daha iyi; zira damarlar boyunca hiç molasız yol alan kan, hep aynı hızla aksaydı, hiç kimse bu tazyikli akışa dayanamazdı...

 

 

İSTANBUL

 

 

 

 

Sevmelere doyamadığım şehir... Gidip gidip döndüğüm... Her baktığımda büyülendiğim, bazı semtlerini koynuma sokmak istediğim İstanbul! Mücevherim, sevgilim İstanbul.

 

En sevdiğim mevsim eşikte; sonbahara gün sayıyorum! Üşümenin, güneşlenmenin, gezmenin, keşfetmenin zamanı.. Kahvenin, şarabın tadına tad katılan günler geliyor...

Şiir yazabilen yazsın, fotoğraf çekebilen çeksin... Her dakikası belgelenmeli bu güzelliğin.

 

Bağdat Caddesi'ndeki kahvelerde oturan insanları gördükçe gerçekten üzülüyorum. Boğazda olmanın, İstanbul'un kokusunu içine çekmenin anlamını bilemeden yitiyor ömürleri. Ara sokaklardaki kiliseleri görmeden, bir sadekar elinden çıkmışçasına incelikli çeşmelerin hikayelerini dinleyemeden çul ve çaputla geçiyor saatleri..

 

Oysa kahvehaneleri, kuş evleri, hamamları, mescitleri,  tekkeleri, dergahlarıyla nasıl da güzeldir şehrim...

 

Nasıl karıncalanıyor ayaklarım! Bu sabah İstanbul'u severek uyandım! Aklımda ilginç geziler, az anlatılmış hikayeler var....

VENEDİK, 9 HAZİRAN 2016

Bu sabah San Marco Meydanı bizim ve bizim gibi yağmurdan korkmayanlarındı. Islandık mı? Evet, biraz. Olsun. Kötü hissetmedik. Meydana gelmeden önce otele yakın lokal bir kahvede berbat bir kuruvasan yedik. İyi tarafı, kuruvasan hakkında konuşurken uykumuz dağıldı!

 

 

Bazilikaya girebilmek için yağmur altında yarım saat kadar bekledik. Prusya Kralı üzerinde Venedik fotoğrafları olan şemsiyelerden aldı. Zaten onlarda gözüm kalmıştı. Ne yalan söyleyeyim, şemsiye ve eldivene ayrı bir zaafım var!

 

 

Bekleyişin sonunda içeri girince üçümüz de San Marco' da olmanın ne anlama geldiğini kavradık! Gerçekten özel bir bazilika. Dev sütunlar, mozaikler, freskolar ve tabii atlar....

 

 

Annem atlara bayıldı. Meydana bakan balkondan Venedik'i seyrederken "işte şimdi buraya kadar gelmemize değdi" dedi.

Kraliçe sonunda gülümsedi!

 

 

Balkondan meydana bakarken nasıl özel bir yerde olduğumu iliklerimde hissettim. Müzik, atlar, meydanın kocamanlığı... Solda kalan deniz... Saklanmaya değer anlar defterime koydum seni Venedik!

 

 

Bazilika ziyareti sonrasında Prusya Kralı'yla Çan Kulesi'ne tırmandık. Tırmandık derken yanlış anlaşılmasın, asansörle otuz saniyede çıkılabiliyor. Kuleden kente bakmak bence şart. Ancak o zaman insan nasıl da büyük bir şehirde olduğunu anlayabiliyor. Zira Venedik'in ilk görüntüsü birkaç küçük adacık. Oysa kuleden bakınca anlaşılıyor ki, vaziyet hiç öyle değil... Çatılar, kuleler ve neredeyse hiç bozulmamış bir doku.. Ortaçağ filmlerinden bir kent!

 

 

.............

 

 

 

Öğleden sonra Dükler Sarayı'nı gezmeye gittim. Ama önce saraydan otele dönüşümü anlatmalıyım. Venedik'e gelmiş her turist gibi yolumu kaybettim. Ne yaptıysam da otele gidiş için kerteriz noktası olarak seçtiğim tiyatroya ulaşamadım! Girdiğim tüm sokaklar beni kanalların kör noktasında bıraktı. Sonra aniden hiç beklenmedik bir anda, artık ayaklarım ağrımaya başlamış ve hafiften paniklemişken tüm insanlar puf diye yok oluverdi! Kanımın çekildiğini hissettim. Kanala düşen yağmur damlalarının belli belirsiz  mırıltısı dışında yalnız kalmıştım!

 

Yirmi metre ötede bir adam silueti tıpkı bir kedi gibi hızla köprüden geçip gitti. Durmadan yağan yağmur kanal kıyısındaki basamaklarda suyu yükselttikçe içimi tuhaf bir korku kaplama başladı.

 

 

Burada zamanı silen sular var. Mekanlardaki hayat da öyle yavaş ki, her şeye dokunmak ve her birinin gerçek olduğundan emin  olabilmek ihtiyacı duyuyor insan.

Aslında Venedik yoktu da ben bir dekora mı hapsedilmiştim? Yoksa J.W.  hikayeleri içime işlemişti de sonunda gerçeğe çok yakın bir rüya mı görüyordum?

 

 

Venedik. Maskesiz zamanlarda yüzünü şemsiyelere gizleyen kent!

 

Ayakkabılarımı çıkartıp, parmaklarımın arasına baksam? Acaba perdelenmiş midir? Eğer bu mümkün olsaydı kentin efsanesinde söylendiği gibi su üzerinde yürür ve oteli kolayca bulurdum!

 

 

Pervazdaki Pan, beni korkutuyor, korkuturken büyülüyorsun....

 

Aşk her zaman eşitler arasında mı olur? Yoksa her ayrıntının önüne geçen kocaman bir coşku olabilir mi,  okyanusa düşen su damlasının tarifsiz sevinci gibi?

Bir kadın tek bir gece de daha önce biz kez bile görmediği bir kente aşık olabilir mi?

Aşk, tam, bütün, tanıdık ve zaman zaman ürperten bir duygu mudur?

Kentler elimize tastamam uyan eldivenler gibi, kalbimizi sarıp sarmalayabilir mi?

İnsan hiçbir tanışıklığı olmayan bir kenti, kulenin tepesinden izlerken, kendini, yaşamadığı onlarca paralel hayattan en ama en sevdiğinin kıyısında hissedebilir mi?

Dokunduğumuz değil, dokunabilme ihtimalimiz midir bizi heyecanlandıran?

Eğer parmaklarımın arası, ayakkabıma sızan yağmur suyuyla perdelenseydi, acaba o vakit o en ama en çok özlediğim, özlerken neyi özlediğimi bilemediğim, paralel hayata yürüyebilir miydim?

Venedik....

 

 

Sarayın merdivenlerinden yukarı çıkarken, hızla aşağıya inen bir kadın gördüm. Görevliydi. Pantolon, ceket giymişti. Yaka kartı vardı. Saçları omuzlarına dökülüyordu. Dalgalı, kızıl saçlar!

Sadece bir iki saniye göz göze geldik. Onun Villanella olduğunu düşünmek istedim.

 

Bana hoş geldin demişti!

 

Hoş bulduk!

VENEDİK, 8 HAİRAN 2016

Hotel La Fenice...
Saat 18.12


Sabah uçaktan inip, bizi otele yakın bir iskeleye götürecek motora bindiğimde uzun uzun etrafı seyrettim. İlk bakışta çok ayrıcalıklı gelmedi.

Oysa şu an, otelin salonunda sevgili Pamuk Prenses' in bana yıllar önce verdiği, yazmaya kıyamadığım defterime ve tavandaki avizeye bakıyorum da, kulağımdaki piyano sesini de eklersek şahane hissediyorum!

 

 

Venedik.

Benim için Villanella' nın şehri; ayak parmaklarının arasında perdeler olan ve su üzerinde yürüyebilen gondolcuların kenti! Nihayet geldim.. Ve bunun için çok mutluyum.

Bu yıl aşk ve bebek konusunda şanssızlıklarla başlamış ve beni üzmüş olabilir. Ancak seyahat kadar yaralara iyi gelen başka ne var ki hayatta? Bu yılı, kuzey ışıklarını ve Venedik'i gördüğüm için her daim hatırlayacağım. Kaç insana kısmet olur gezegende en çok görmek istediği yerlerden iki tanesini birkaç ay arayla ziyaret edebilmek?

 

 

İstanbul ve Venedik arasındaki yakınlığı ilk bakışta görebilmek zor. Ancak kanalların arasında gezmeye başlayınca Galata'nın, Perşembe Pazarı'nın, Karaköy'den Tophane'ye süzülen yolun aynı kandan izler taşıdığını söyleyebiliriz.

Hatta evler arasına makara sistemiyle asılan çamaşırların beni Kumkapı' ya, teyzemi ziyarete gittiğimiz yıllara götürdüğünü söyleyebilirim. Tam tamına benzerlik değil aslında anlatmak istediğim, sadece bir duydu, küçücük bir renk veya genel bir siluet "ah işte nasıl da aynı!" dedirtiyor insana.

 

 

Siması hem bildik, hem yepyeni bu kentin.

 

Venedik ilk günden sevilesi bir şehir. Evet, kaybolmamak mümkün değil. Hatta ilk bir saat azıcık kasvetli de gelebilir. Ama yağmurlu birgün dahi insan otelde kalmak istemiyorsa, varın gerisini siz düşünün.

 

Oteli bulmak için adres sorduğum yerin şans oyunları satan bir dükkancık olduğunu, kasadaki yakışıklı adam bilgisayarında otelin yerini ararken fark ediyorum. Adama bakıyorum, dükkana bakıyorum. Sonra elimdeki bavula ve dışarıya. Şaka gibi. Ayak bastığım ilk dükkanda şans oyunları satılıyor! İçimden bir ses hadi oyna dese de, önce oteli bulalım diye bağıran diğerini duyunca sus pus oluyor.

 

 

Önemli not: Adam, inanılmaz yakışıklı!

 

Otelin kapısını sıradan bir evin kapısından ayırmak imkansız. Uzun süre ev olarak kullanıldığı belli olan küçük bir işletme burası. Güzel mobilyalarla döşenmiş ve romantik bir havası var. Bütün alanlarda Murano avizeler ve aplikler... Döşemeliklerde ağırlıklı olarak bordo tercih edilmiş. Bu da ortama biraz kasvet, romantizm ve görkem katıyor.

 

Yola çıkarken, İsveç' de başıma geleni yaşarım ve durup durup geri sararım zannediyordum. Oysa Venedik herkesi ve her şeyi geride bıraktıran tılsımlı bir atmosfere sahip. Kulağıma fısıldadığı şey

" güzel anlar dışında hiç bir yaşanmışlık bizimle devam etmemeli..."

Bu cümleyi hep hatırlamak isteyerek bakıyorum etrafıma. Kısacık ve hoyratça harcanmış bir hayatı kim ister? Her anın içinde uzun uzun kal ve sonra başka bir ana yürü diyor iç sesim. Keşke onu daha sık duyabilsem...

 

 

Her ayrıntısına yeterince bakamadığımı düşündüğüm Venedik... Çok güzelsin...

 

Uyumak istemiyorum.....

TAVŞANTEPE

 

Üç yıl önceki ilk ziyaretimde ne hissettiysem, neredeyse aynısını hissettim bu gidişimde; hayranlık!

Ormanın kıyısındaki bu yeşillik benim hayattaki tek mülküm.

Üstelik o kadar değerleniyor ki günden güne, galiba aynı zamanda şu ana kadar yaptığım en iyi  maddi ve manevi yatırım. Zira ev alma komşu al, bizim oralarda "toprak alma komşu al" olarak düşünülebilir.

 

 

Tavşantepe' nin çiçeği, böceği, ağaçlarının şarkısı, yıldızların kapı önlerine inişi, şişelerce içsen sarhoş etmeyen havası ve daha öyle çok hediyesi var ki... Mesela kuş kadar kocaman arıları, ormanın ortasında tek başına yaşayan kedileri var. İnanılmaz lezzette baklaları - tabii ki asıl olan pişiren ve pişirirken içine kattığı sevgidir:)- ve arpa başaklarından oluşan yemyeşil bir denizi!

 

 

Hangi birini anlatsam diğeri gücenecek diye yazamıyorum. Fakat sanırım bir "Tavşantepe Günlüğü" tutmanın zamanı geldi. Çünkü artık dikilecek ağaçlar belli olmaya, havuzun yeri, suyun iniş yolu konuşulmaya başlandı. Üstelik bu gidişimizde ilk kez neredeyse tüm komşular bir aradaydık! Sadece Hakan'ın ailesi bizimle değildi, ama hiç planlanmamış bir buluşma için fazlasıyla başarılıydık.

 

 

Tavşantepe'deki en güzel şeylerden biri Yusuf Amca'dır. Hakan, onun sinemayı bırakıp, yeni bir isim ve kimlikle buralara yerleşmiş ünlü bir aktör olduğunu düşünüyor!! Açıkçası olabilir, zira ben de Hakan'ın kayropratik uzmanı kimliğine bürünmüş bir ralli pilotu olduğunu düşünüyorum!!

 

 

Maceranın tümünü yazarsam doğaya aşerenlerin üzüleceğini düşünerek ne "melek" gibi bir kadının araziye dikeceği masalsı heykellerden, ne de ekolojik havuzumuzdan ve şifalı bitki öbeklerimizden bahsetmeyeceğim:)

 

 

Et severleri ve hamur oburlarını düşünerek her fırsatta oğlak kesmeye çalışan Mehmet Usta'yı ve Senem'in bazlamalarını, keçi peynirlerini de anlatmayacağım:)

 

 

Bu kadarı haftayı zorlanarak geçirmenize yeter de artar diyerek, müsaadenizle okula gidiyorum.. Verdiğim geçici rahatsızlıktan ötürü çaresizim:)

 

Sevgiler...

ERGUVAN ZAMANI, ERGUVAN ROTALARI

 

 

En sevdiğim ağaçlardan biridir erguvanlar. Sekiz yıl önce hayatla başım fena halde derde girmişken annemin bana aldığı erguvan fidesini hatırlıyorum da, sanki şahsıma koru bahşedilmiş gibi havalara uçmuştum. Büyümedi fidecik. Zaten iki yıl sonra o binadan taşındık. Muhtemelen benim kadar üzerine titreyen olmadığından tutunamadı, küsüp gitti.

 

Duygulu ağaçtır erguvan. Mevsime çabuk kanar. Yağmura hemen yenilir.. Çiçeklerini sadece ağaçta değil, toprağa ve asfalta döküldüğünde de çok seviyorum. Günlük hayatta pek tercih etmeyeceğim bu tuhaf pembe--mor renge Mart sonunda başka türlü yakınlık duyuyorum.

 

Sadece İstanbul'un değil Edirne ve Bursa'nın da erguvan mevsimi çok güzel olur. Edirne, birkaç hafta arkadan gelir ısı farkı nedeniyle. Bursa ise İstanbul'la eş zamanlıdır. Çok ilginç ama ilk erguvanlar güneyde açıyor sanırım, badem ağaçlarının hemen ardından. Mesela Sağır Bahçe'de bir erguvan var. Öyle güzel ve saf ki; bazen ılık sonbaharı da yaz zannedip açıveriyor!

 

İstanbul'un bana göre en güzel erguvan rotalarından biri  Kuzguncuk'dan başlayarak Göksu'ya kadar, uzanan boğazın Anadolu yakasıdır. Mart sonu itibariyle başka türlü kokar deniz.. Laleler de açınca renklerden gözünüzü alamazsınız. Bütün hattı baştan sona gitmeye üşenirseniz en iyi manzaralardan birinin Kandilli'de Adile Sultan Sarayı'nda olduğunu söyleyebilirim.

Bu sarayın teraslarından izleyeceğiniz manzara  gerçekten sultanlara layıktır. Kaldı ki Adile Sultan sıradan biri değildir. O da tıpkı kendisi gibi erguvan rengine tutkun ve iyiliksever bir insan olan Thedora gibi yaşamı boyunca insanlara, özellikle kadınlara ve çocuklara yardım etmiş ve kadın hakları için savaşmıştır. Sarayını ölmeden evvel okul olmak üzere bağışlamıştır. Uzun yıllar pek çok genç kızın eğitimine destek veren biz zamanların Kandilli Kız Lisesi onun hayırlı işlerinden yalnızca biridir.

 

Fakirlere yemek dağıtmak, imarethanelerde bizzat çalışmak dışında özellikle kocasından zulüm gören kadınlara destek olduğu bilinir. Hatta inancından ötürü sık sık Eyüp sultan Hazretlerinin ziyaret eden sultanın, bir gün bu rutin ziyaretleri sırasında tesadüfen kapısını çaldığı bir konakta kaptan-ı derya olan eşinin metresiyle nasıl burun buruna geldiğini anlatan şehir efsanesi çok yürek burkucudur.. İyilik her zaman iyilikle ödüllendirilmiyor..

 

Neyse, Kandilli'den erguvan seyredeceğiniz tek yer saray değil. Sadece sokaklara tırmanarak da boğazı süsleyen erguvanları seyredebilirsiniz. Hafta içi bir zaman seçme hakkınız varsa, Çengelköy ve Küçüksu bence atlanmaması gereken noktalar.

 

Çengelköy'de Thedora'yı anmayı unutmayın. Tarihin dedikodu sayfalarının bize yalan yanlış anlattığı bu güçlü kadın aslında Adile Sultan'dan hiç farklı değildir. Thedora, sıradan bir ailenin, hayatını erotik danslar sergileyerek kazanan kızlarındandır. Adının anlamı Tanrının hediyesi, lütfu. Dans ettikleri sokak dönemin Bizans sarayına çok yakındır ve onu seyretmeye gelenler arasında saraydan soylular da vardır. Daha sonra kocası olacak Jüstinyen ile burada tanışırlar. Thedora dans ettiği sokak yüzünden onu karalamaya çalışanlar tarafından fahişe olarak anılmıştır. Ancak tarih yazıcıları bize durumun bugün baktığımız yerden yorumlandığı gibi olmadığını ve Pornai sokağında erotik danslar sergileyen kadınların hepsi için fahişe diyemeyeceğimizi açıkça anlatır*

 

Çengelköy'de Thedora'nın artık dans edemeyecek kadar yaşlanmış olan dansçılar ve oyuncular için bir manastır yaptırdığını biliyoruz. Toplumda pek kabul görmeyen bu geçkin kadınları veya artık bu işi yapmak istemeyenleri kucaklayan bu manastırın izlerini görmek hala mümkündür.

 

Thedora da tıpkı Adile Sultan gibi erguvan renginin asaletine gönlünü kaptırmış bir kadındı. Bütün Bizans soyluları gibi erguvan renkli pelerinlere, değerli taşlara ayrı bir ilgi gösterirdi. Benim Thedora'ya asıl hayranlığımı  onun Nika Ayaklanması sırasındaki tavrıdır. Ancak erguvanlarla bir ilgisi olmadığı için bunu ayrıca araştırmanızı tavsiye ederim.

 

Erguvan rengini boğaz dışında en çok yakıştırdığım yer Haliç kıyılarıdır. Cibali'den başlayıp Eyüp'e kadar uzaman hat boyunca özellikle tekne ile gezerseniz ( Perşembe Pazarı kıyısından kiralayabilirsiniz, ancak mutlaka pazarlık yapın:))  bu güzel ağacın kıyıyı nasıl süslediğine hayran kalacaksınız. Hele şimdi, Paskalya zamanı nasıl da güzel olur... Oralara kadar gitmişken Eyüp'de Adile Sultan'ın türbesine de uğrayabilirsiniz. Türbedarlık denilen kültür artık yaşamıyor olsa da Eyüp, gerçekten İstanbul'un en mistik alanlarından biridir. Gerek Cellat mezarları, gerek oyuncakçılar ve halkacılar hala çok etkileyici.. Tarihin ilk hayvan hastanesinden tutun, Bizans'ın en güzel ormanlarına kadar yüzlerce sırla doludur bu topraklar..

 

Tekrar boğaza dönersek, bu mevsimde Beylerbeyi Sarayı'da en popüler sezonuna giriş yapar. Güzel bahar günlerinde ve sıcak yaz zamanlarında sarayın püfür püfür esen rıhtımının tadını çıkartabilirsiniz. Fena sayılmayacak bir kahvaltı servisi bile var burada:)

 

Ve tabii en güzel minyatür kasırlardan biri de Küçüksu Kasrı'dır. Erguvan denilince bu güzel binayı geçmek olmaz. Bu bölge özellikle IV. Murat'ın en sevdiği has bahçelerden biriydi. Osmanlı ve öncesinde Bizans için her zaman çok sevilen bir mesire yeri olmuştur. Bugün hala bahar geldiğinde burada hayat aniden canlanıverir. Bu kadar çocuk nereden çıktı diye şaşırıp kalırsınız!

 

Küçüksu Kasrı'nı müze olarak gezebilirsiniz. Hazır buraya kadar gelmişken mutlaka Hasan Usta'nın Çömlek Atölyesi'ne uğrayın derim. Çiçekleriniz için güzel saksılar alabileceğiniz bu sevimli atölyede zaman zaman çömlek kursları da açılıyor. Çamurla oynamak, hem de geleneksel bir atmosfer solumak isteyenlere  güzel bir fırsat olabilir. Ben atölyeden aldığım parçaları evimde de kullanıyorum ve gerçekten çok güzeller!

 

Erguvan rotasında yemek yenecek yerler hakkında özellikle bir şey yazmıyorum ancak elbette Kuzguncuk Çınaraltı' nda tost ve çay molası verebilir, Beykoz Korusu içindeki restauranta giderseniz gerçekten lezzetli yemekler yiyebilirsiniz. Aralarda birbirinden güzel seçenekler göreceksiniz. Bu civarda pek bayat yiyecek olmaz. Hele ki baharda içiniz rahat olsun.

 

Erguvanlar hakkında biraz daha anlatacaklarım var ama sonra:) Şimdi erguvan seyretmeye gidiyorum!

 

 

 

*Yunanca πορνογραφια (pornographos) sözcüğü, porne (fahişe) ve graphein (yazmak) sözcüklerinin birleşiminden oluşur ve "fahişelerle ilgili yazılar" anlamına gelir.

Çeşitli kaynaklarda ''fahişe'' olduğu bile söylenen Theodara aslında mükemmel bir dansöz olarak bilinir. Dans etmek ya da dansöz olarak bilinmek o dönemde de pek makbul sayılmayan bir özellik. Ama dönemin en iyi dansçısı olarak adını tarihe kazımış bir isimdir.
Bu gün kapalı salonlarda basket,voleybol maçları arasında yapılan pon pon kızlar gösterilerin kökeni o günlerden kalma olduğu düşünülür.

Theodora  dansözlük ya da dans gösterisini nerede yapıyor? Pornai sokağında.Yani bu gün dünya dillerinde ortak kullanılan sözcüklerin başında gelen porno kelimesi,dansçı kıyafeti gereği yarı çıplak kadınların dans ettiği lokallerin bulunduğu bu sokaktan  türetilmiş..
Bir zamanların eğlence bölgesi yani...Bu sokak halen burada Sultanahmet'te.,aradan binbeşyüz yıl geçmesine ve o günlerdeki fonksiyonunu yitirmesine karşın  her gün binlerce insan  bu sokaktan yürüyerek hiç bir şeyin farkında olmadan geçiyoruz.

Theodora (Teodora ya da Teo), İmparator Justinian'nın eşidir.

KUZEY DEFTERİ NOTLARI, 15 MART 2016 NORVEÇ FİYORTLARI MO İ RANA

 

 

XII
Şimdi, bir masaldan bir peri
Sessizce dinlesin beni
Alsın yorgun başımı

Alsın cümlemi
Usulca kalbine koysun.

Benim cümle taşıyacak halim
yooooooğğğğğ*

Hayatın sunduğu hediyeler ve cezalar bizim daracık pencerelerimizden seyrettiğimiz manzaradan gayrı ne ki aslında? Oysa hakikat dediğin, ortada ne hediye barındırır, ne de ceza.. Bulunduğun enlemden azıcık yukarı çıkıyorsun, bir kaç hafta evvel seni hırpaladığını düşündüğün hayat, o an kalbine masaj yapıyor. Şaşırıp kalıyorsun. Sen değil miydin etimden et koparan diyecekken, buz tutmuş gölden yüzüne esen serin rüzgar, "hadi uzatma artık" dercesine yanağını okşuyor.
Yüreğine çökmüş çakılları suya atıyorsun.

Rüzgarın eli yüzündeyken kızgın kalamazsın..

 

 

XVIII
En acısını sevgilim en acısını
tadayım istedin;

En acısı buydu.

Mart ayını güzelleştirmek ne kadar olasıdır hiç bilemezken, kabullenilmiş kayıplardan bir kolye dizdim kendime. Ve sonra kazanılmış güzel anlardan da bir çift küpe yapıverdim. Sağ kulağıma kuzey ışıklarını taktım, sol kulağıma fiyortları. Hiç kıymeti kalmayan bir bilezik vardı kolumda; kanatlı melekler ve şiirlerden yapılmıştı galiba. Sıyırıp okyanusa bıraktım.

Dünya, Atlas'a yük olmuştu, yalancı aşıklar benim yüreğime.
 

 

XXIV
Bir masal bir taş ağırlığında olabilir mi?
olurmuş meğer

Birlikte bir masala inanmak istedim
Ben seninle, sadece bu
Sen beni tek

Tek

Tek

Bıraktın.

Benim artık taş taşıyacak,
Taş kaldıracak, taş atacak
halim mi var?

Dalgaların biçimlendirdiği yosunlu kayalar, donmuş buzla kaplanmış toprak ve Atlantik kıyısındaki, ki ben ona Atlas okyanusu demeyi daha çok seviyorum, Havmann.. O kadar hüzünlü ki fiyortlar... Gri ve mavinin birbirine en yakın tonları bu sularda buluşmuş gibi.  Dağların yeşili, bembeyaz soğuk bir örtüyle gizlenmiş. Sert ve ıslak rüzgarın nefesi dolaşıyor kirpiklerimde. Yüzümün daha önce hiç tanışmadığı bir soğuk şu hissettiğim.

Yepyeni bir enlemdeyim,
anlamaya çalışıyorum,
sahi ben neredeyim?
 

 

Tek başıma buradayım ya; kuzeyde, kutup dairesinde, işte sırf bu yüzden neşeli şarkılar mırıldanıyorum. Sonra Havmann' a takılıyor gözlerim, yalnız olmadığıma seviniyorum. Çocuk gibi zıp zıp zıplıyorum kıyıda. Botlarımın tabanındaki buz çıtırtısı içimi ürpertiyor. En uzağa gelmişken hala uzakları özlüyorum. Bir gün taş kesilip kalsam da, beklediğime değeceğine nasıl da inanıyorum!

 

İnancım koca bir taş. Onu avucumun ortasında sımsıkı tutup, içimdeki çocuğun cebine saklıyorum.

 

 

 * Birhan Keskin, Y'ol

BUDAPEŞTE İZLENİMLERİM-I

Öncelikle gerçekten çok değişmiş. Sanırım bunu daha evvel de söylemiştim ama banyolarda çalışan personelden tutun da ( hala bir tane huysuz teyze var ve gişedeki kadın İngilizce konuşmak yerine ters ters bakıp elinize broşür sıkıştıtıyor:)), toplu taşımada kullanılan araçlara kadar her şey yenilenmiş. Şehre temizlik ve nizam gelmiş. Elbette turist sayısı da bu oranda artmış. Yine de ben pek turistik noktalarda dolanmadım, bu yüzden sağlıklı bir bilgi veremeyeceğim. Agi'nin bana gösterdiği dükkanlarda bakınmayı ve onunla günlük hayatı yaşamayı tercih ettim. İyi ki öyle yaptım, zira bana huzur verdi.

En sevdiğim şey eski Beyoğlu dükkanlarının benzerlerini orada görmek oldu. Hani bizim eski kumaşçılar, pastaneler, eldivenciler vardı ya.. onlar işte! Kapılar, pencereler ve içerideki insanların kıyafetleri o kadar güzeldi ki, gözlerim yaşardı.

Şu sosyetik kafeler açılmadan evvel ki pasta dükkanlarını anımsayanlar olmalı. Ya çok ucuz ve bol margarinli pastalar olurdu ya da Markiz gibi çocukluğumun kuyumcu dükkanları! Karaköy Baylan'ı kim hatırlar? Hafta sonu babamla tünele çıkarken gözüm hep orada kalırdı:)

Budapeşte bana zamanda yolculuk şansı tanıdı. Kah hüzünlendim, kah bu duyguyu yeniden hissettiğim için sevindim. Açıkcası bu defa kitap fuarına ve masaj eğitimine odaklanarak gitmiştim ve şehre dair özel bir beklentim de yoktu. Sanırım bu yüzden daha çok sevdim. Üçüncü günün sonunda "eyvah zaman hızlı geçiyor" diye mızıldanmaya başladım!

Bu vitrinleri hatırlar mısınız? Dükkan kapısının yanında, hafif dışarı çıkan ve en özel parçaların sergilendiği eski tip olanlar... Ah, bunlar beni bitirdi. Sadece içeride satılanları değil, dükkanlardaki kokuları, bende uyandırdığı anıları, her rengi, bütün gülümsemeleri ve bakışları kucaklayıp evime taşımak istedim!

Aklımı başımdan alan dükkanlardan biri de burası. Kırtasiye sevenlere önemle bildiriyorum ki bu dükkan için özel bir bütçe ayırınız. Çünkü gerçekten bir cennet! Düşünün ki çikolata ve kahve bütçemi buraya gömdüm ve arkama bakmadan çıktım! Başka ne diyebilirim ki!

Bu minicik dükkan aslında tam şehrin göbeğinde, bu yüzden kolaylıkla bulabilirsiniz. Tabii benim blogumu okuduğunuz için. Zira şehrin göbeğinde ama ara sokakta gizli:) İşte adres: http://www.bomoart.com/

İçeride tatlı bir kız çocuğu var. Güzel, güleryüzlü ve sabırlı. Günde benim gibi on müşteri gelse, insan delirir. Çünkü her detaya dokunmak ve oradan hiç ama hiç çıkmamak istedim. Yine debu genç hanım, sabrını ve güleryüzünü esirgemeden, nezaketle yardımcı oldu. detaylara girmeyeceğim, çünkü anlatılabilecek gibi değil. her ayrıntı incelikli ve estetik. Üstelik fonksiyonel ve kaliteli. Fiyatlar da bu değerlere uygun; ne çok ucuz, ne de haddinden fazla pahalı.

Buralarda dolanıyorsanız Paris Pasajı altındaki pastaneyi sakın atlamayın. Burası bir esnaf lokantası gibi: ye ve çık! Ama geleneksel lezzetler ve güzel bir kahve için uğramanızı, yıllara meydan okumuş dekorasyonunun tadını çıkartmanızı öneririm. Bizim Vefa Bozacısı ya da Sultanahmet Köftecisi gibi düşünün. Daha son yudumu yutmadan fincanınız gidiveriyor:)) Ama haklılar. Bence hiç sorun değil.

Fotoğrafta gördüğünüz üçlüyle orada tanıştım yani JEGBÜFE'de. Detayları ve dahasını merak ediyorsanız, azıcık bekleyin lütfen, en geç yarın bu güzel ülke hakkında yazmaya devam edeceğim. Özellikle romantik mekanlardan ve tarihinden bahsetmem lazım....

                                                                               devam edecek.....