FIRTINA SEVER

 

Kendime yakıştırdığım, öfkeme ve sevincime kardeş kıldığım en ama en sevdiğim doğa olayıdır firtına. Yağmurun rüzgara, rüzgarın ağaca sarılıp, mümkünse dalların yerlere eğilip, eğer yakındaysa denize, uzaktaysa toprağa değdiği en sağlamından hem de! Çok severim. Uğultusunda huzur, tehditinde hayat buluyorum. Nefesimi kesmesi ölümlülüğümün şuuruna varmamı sağlıyor. Canlı hissediyorum. Delilikse delilik ama böyle biriyim ben; fırtına sever bir insan.

Ah, bugün lodostan kalan esintinin ve Kasım ışığının denizdeki pırıltısıyla hafif kafayı bulmuş olabilirim. Bir önceki gece içtiğim iki kadeh viskiden daha iyi geldiği de kesin. Çünkü hiçbir zaman kadehte fırtına yaratamayız. Her ne kadar bir bardak suda fırtına kopartmak gibi mecazlarımız olsa da, insanın daima dışarıdan, kendinden büyük, kocaman bir sese ihtiyacı vardır. Öyle ki iç sesimiz duyulmaz olsun.

İçime doğru yürürken, iç sesi bastırmak adına fırtınanın kollarına düşmem, bunu istemem oradan bakınca zıtlık gibi görünse de değil. Zihnin gürültüsü kalbe giden yolda engel. Tam orada, o yolda doğa lazım bana; beni zihnimin sesinden kurtarıp, kendi şarkısında türküsünde tutmalı ki dünya evime, içime varıp yerleşebileyim. 

Birgün ama çok uzak olmayan o gün, dev fırtınanın içinde belki de havada savrularak varacağım yuvama. Korkudan sımsıkı kapattığım gözlerimi açtığımda tam da olmam gereken yerde boylu boyunca uzanıyor olacağım. Olamaz mı? İçimdeki fırtınaların yerle bir edemediğini dışarıdaki yapacak belki. Bu sebepledir ki, fırtına takvimi kutsal kitabım, rüzgar yaratıcının bana yolladığı elçidir. Sık sık gelip ağzımı burnumu kapatmasından bildim!

KASIM'DA LODOS FIRTINASI BİR BAŞKA OLUR:)))

Vallahi öyle; bir başka yani. İlginç geçiyor ay; ağzıma burnuma ede ede, sağdan sola fırlatıp, gece gündüz döve öpe, sadomazo bişi yaşıyorum Kasım'la. Tövbeler olsun, korkuyorum alışırım diye! 

Ne oluyor anasını sattığımın? Bir gece uyuyup, dört geceyi alarmda, kalan ikisini baygın geçirdiğim haftalar ne vakit bitecek? Bu mudur kalan ömrümün hikayesi? Yerim ben böyle hikayeyi! Spora gidiyorum, uyku yok, bardak bardak içiyorum gelen giden yok, banyo, tütsü nafile! Yetmez gibi günün kendi hikayesi de var ki of! Hem ne of!

Yıldım mirim; ayakta kalacağım diye yüzyıllık çınarlar gibi içime beton döküp yaşamaya gayretten tükendim. Hem bu tükendim lafı yemin billah benim değil, bizzat doktor teşhisi. Oralara geri dönmek filmi en karardığı yerden tekrar izlemek istemiyorum. Bunu kendime yapmayacağımı çok iyi biliyorum. Ama kendimle ne yapacağım konusu şüpheli.

Elif ve Gonca aşık olmak istiyorlarmış. Olsunlar. Burhan ve Egemen ne istiyor bilmiyorum. Anlatmıyor veya bilmiyorlar. Ben tam ortadayım. Aşk değil, aşkla bağlanacağım bir hayat sanırım daha çok ilgimi çekiyor. Daha size Çanakkale anlatacağım! Ah ah o ne güzel ne hızlı iki buçuk gün idi. İlaç gibi geldi, kabuk kaldırdı yaralarımın üzerinden zeytin ağaçları. Tabii Zero'yu ziyaretimi de yazmalıyım ibreti alem için. Nihayetinde sonsuza kadar buralarda olmayacağım, sen de olmayacaksın. Bir metrekare öncesinin ihtimallerinden haberdar olmak istemez miydin?

Aslına bakarsan viskimi almış, oturmuş sana en ciğer yırtanından fırtına anlatacaktım ya kısmet değilmiş. Ama fonda everybody hurts çalıyor, anladın sen bence:)))

KASIM AYINA NOT

 

En sevdiklerimize el uzatamadığımız, dertlerini dinleyemediğimiz günlerden geçiyoruz. Mevsim kabullerimden daha karanlık ve  rahatsızlık verecek kadar sessiz. Üstelik bu defa ne ışığım var etrafa saçacak, ne de sesim bahara çıkmaya yeter. Diğer şanslı, hatta kim bilir belki de imtiyazlı insanlar gibi bugün tok, bugün sıcakta, bugün sağlıklı olmakla yetiniyorum. Ayrıcalıklarıma saklanmış,  sessizliği seyrediyorum.

Bu eve taşındığımdan beri her sonbahar hayranlıkla baktığım sarmaşığın coşkusuna bu sene katılamadım. Ona bakmıyor değilim ama doya doya tadına varmaktan, renklerin geçişini hakkını vererek izlemekten epeyce uzağa düştüm. Ne eve sığıyor gönlüm, ne de sokağa çıkma isteğim var. Yapılacak iş listemden acil olanları seçip, yaşamı döndürmeye yetecek kadarını iyi kötü hallediyorum fakat yeni projelere veya askıya alma lüksüm olan işlere fevkalade kayıtsızım.

Olan ve olmayanların benim kişisel başarısızlığımdan bağımsız seyrettiğini, hayatın tamamını ilgilendirmediğini, yalnızca dönemsel olduğunu da biliyorum. Tek yapmam gerekenin yağmur yağdığında yağmurluk giymek, eğer kar başlarsa eldiven takmak gibi şeyler olduğunu da elbette hatırlıyorum. Buna rağmen ne kendi adıma, ne de diğerleri için an be an yükselen kaygımı yönetemiyorum. 

Ömrüm boyunca istemediğim kadar istiyorum bir tekkeye veya yeraltı şehrine yerleşmeyi. Hatta soğuk kanlı hayvanlar gibi az eşelenip, en kudretli ağacın altında derin uykulara dalmayı. Fakat gel gör ki kaygı demek, uykumun başka ülkelere göçü demek. Bırak kış uykusunu, uyku bana geceyi tamamlatacak kadar bile uğramaz oldu.

Mitolojik hikayelerden bildiğim mevsim döngüleri, şenlikler, bayramlar ve döngülere eşlik eden kahramanlar, mitolojik hikayeler eskiden fersah fersah uzağımdayken, yaşım ilerledikçe İştar'ı mutfağımda, Persephone'yi kanepemde, İsis'i banyomda görmek aşırı yorucu geliyor. Yeraltına inmek yerine, niçin benim evime çekildiklerini anlamakta zorlanıyorum. Benimle konuşmayarak, sadece  etrafta dolaşmaları besbelli ki boşuna değil, tamam ama  beklentilerini anlayamamak aşırı canımı sıkıyor.

Bazen saatlerce dikiş makinesine veya sepetteki renkli yünlere bakıp, uzun kış geceleri boyunca elleriyle hayata tutunan milyarlarca kadını düşünüyorum. İstisnasız her coğrafyada güneş yavaş yavaş gezegenden uzaklaşırken reçel, domates kaynatan, erişte kesen, turşu kuran kadınlar... Kış boyunca yün eğirip çorap, battaniye, kazak örenler, halı dokuyanlar. Onlar hakikati anlamış ve mevsim dış dünyayı zor kılıp, ayakları sınırlarken, elleriyle bahara ulaşmaya gayret edenler.

Ben neyi niye öğrendiğimi bile anlamadan debelenirken, bana rağmen dönen Dünya ve ben olmadığımda da ard arda gelip geçecek mevsimler. Hiçbir mevsimi tekrar göreceğimin garantisi yokken tek yapabileceğim uyum sağlamak ve üretimde kalmak, aslında hepsi bu kadar. Bu sabah eski bir öğrencime hatırlattığım belki de aslında apaçık kendime söylediğim şuydu: "yapacaklarından geri düştüğünde kendine öfkelenmeye, diğerlerinin olur olmaz eleştirilerine hak verircesine yetersiz hissetmeye harcayacağın zamanı, tekrar ayağa kalkıp devam etmek için kullan! Hepimizin var tekrar eden dersleri ve bunun yaşımızla, yaşanmışlıklarımızla ilgisi yok. Onlar bizi biz yapan şeytanlarımız. Ve en az meleklerimiz kadar değerliler. Neyi ne kadar anladığımızdan emin olmak adına bizi arada sırada yokluyorlar. hepsi bu!"

O halde benim şeytanım ne? Kim? Galiba önce onun gözlerinin içine bi bakmak lazım. Beni bu mevsimde sarmaşığın içindeki sığırcıklar gibi şakımaktan, yazmaktan, okumaktan, uzun uzun yürümekten, asla yayınlanmayacak bile olsalar eski öykülerimi derlemekten, matımdan, hayallerimden uzak tutan ne? Kaygı başlığı altında kargacık burgacık yazdıklarımı artık bi okusam mı? 

İnsan sonsuzluğun içinde sonlu olduğunu böylesine inkardayken, ne melek ne de şeytan değil mevzu, akıl etmek lazım ölümü, ölümlülüğü, geçiciliği. Tıpkı uzak bir şehre kısa bir süreliğine seyahat etmek gibi değil mi Dünya'ya bedenlenmek? Neden hep daha anlamlı kılmak zorunda hissediyoruz? Veya illa bir iz bırakmamız gerektiği baskısına yenik düşüyoruz? 

Ben şimdi sarmaşıktan özür dilemeye gidiyorum. Şu andan itibaren ona hakkını vererek bakacak ve dikiş makinemi de bir daha kış boyunca kapatmayacağım. Okur yazarlık için kaypak davransam? Oradaki değersizliğimle henüz halleşemedim.

SAMSARA SARMALI SARMAN KEDİ DEĞİLDİR

 

Budist inanışa göre Dünya’ya bedenlenirken hastalık, ızdırap, acı, keder ve elbette ölüme “evet” diyoruz. Öyle bir okul ki burası, illa kabul edilelim, muhakkak mezun olalım diye ancak aklını yitirmiş ruhların tamam diyeceği deneyimlere bayıla bayıla rıza gösteriyoruz. Neden? Ruhun sonsuz huzura kavuşmasında son aşama burası da ondan. Dünya’yı deneyimlemeden, insan bedeninde karma yaratmadan yaşamayı öğrenmeden o sonsuz huzur yok! Budizm insanın dönüp dönüp hayata ve kendine dolanmasına samsara diyor. Nirvana öncesindeki dönemde hepimiz dolap beygiri gibi tekrar tekrar benzer yolları arşınlıyor ve her defasında bütünlemeden kaldığımız konuları bu defa sahiden görmek, anlamak niyetiyle bir daha bir daha bedenleniyoruz. Yani onlar, Budist kardeşlerimiz buna inanıyorlar. 

 

Ben mi? Beni geç, sen neye inanıyorsun?

 

Bi kere kabul et, Dünya sevinçten kıçımızın tavan yaptığı bir yer değil, üstelik nedir ne değildir kafası epey geç geliyor. Yani velevki yaşadıklarını damıtsan, deniz derya olsan, okuyup yazsan bile birkaç cümle elde etmek asla kırktan evvel gelen kafa değil. Kaldı ki herkese böyle bir an gelecek diye vaat yok. Mal gibi gelip mal gibi gideni bol gezegenin. Buna da nefse yenilmek, dünyevi oyunda kaybolmak diyor tasavvuf. Yani Budist bakışın bizim buralardaki meali bu: tasavvuf. Her hayat yeni bir perde, yine perde!

 

Konumuza dönersek her iki sistemde de intihar sevilen bir şey değil. Eğer doğru anladıysam böyle bir seçim yaptığın an “game over” diyorlar ama samsaradan farklı olarak tüm kazandıklarını siliyorlar ve ennnn ama ennn başa sarıyorsun! Bu da cezamı ya, boşver denilebilir malum zaman da dünyevi bişi ve binlerce hayat belki on dakika sürdü? Yine de ben risk alamıyorum. Ölümün son olmadığa epeyce emin olsam da samsara meselesi canımı sıkıyor. Eğer sezgim bu yönde olmasaydı yıllar önce Şeytan Sofrası’ndan aşağıya bırakırdım kendimi. 

 

Sırf insan oyunu anlasın, kavrasın diye var bütün o sutralar, kıssalar, ayetler. Ama öyle hemen hop diye değil, sırlamışlar harfleri! Kendileri telef olup oyunu giderayak çözerek nefes alanlar, bize bişiler bırakmışlar ama toprağa koyar koymaz boy veren çiçekler gibi değil… Öncesinde toprak bilmek, bitki bilmek gerekiyor ki, o an geldiğinde burnunun ucunu görebilesin. En yakınına saklıyorlar hazineyi, sen diğer evlerde aranırken evine, bahçeleri kazarken balkondaki saksına, hatta belki ceketinin cebine! Biricik değil hakikatin yeri yurdu ama besbelli çok yakın, çok yalın. Hakikat ensende misal.

 

İnsan bedeninde hastalığa evet demiş olmamıza inanamıyorsun değil mi? Önceleri bende inanmamıştım. Ama şifanın gücü başka nasıl gösterilebilir ki? Peki sevinç? Kalbinden taşan sevinçler, gerçek gözyaşları derin bir kederin yaşanmadığı yerde fark edilebilir mi? Ancak zıttıyla idrak eden insana ışığı, sevgiyi, şifayı, kendi kudretini anlatmanın başka bir yolu olsaydı bütün bunlar seçilir miydi? 

 

Tanrı zalim mi? Bilmem, saklambaç oynarken gözlerini yummanı isteyen arkadaşın zalim miydi? Veya körebe? Yağ satarım bal satarım? Bence Tanrı oyun kurucu sadece, O da seninle gülmek, eğlenmek, bilmek, bilinmek istiyor. Hepsi bu.

 

Tanrıyı bırakalım bence, onun varlığı yokluğu, yeri, kuralı herkesin kafasında bambaşka. Konu biziz, bize verilen süreyle, ki o da bilinmez, ne halt edeceğimiz? Oyunu nasıl oynayacağımız? Yedek oyuncu mu olacağız, başrol mü?

 

Misal ben, ben genellikle yardımcı kadın oyuncuydum şu güne kadar çünkü başrol için hiç fırsatım olmadı. Her defasında bir başka başrol eteğimden çekti ve ben nedense itiraz edemedim. Yıllar yılları kovaladı ve öyle bir an geldi ki artık istesem de o başrolün bana verilemeyeceğini daha doğrusu bazı başroller için yaşlanmış olduğumu anladım. Anne olmazdım artık. Elinde taze çiçeklerle bayırlardan yuvarlanan genç kadın da olmazdım. Veya sörf yapan? Benim için kalan roller tüm tüylerini yolup, yeniden doğan kartal rolleriydi. Anladın di mi? Son dakikada çark etmiş elli plus deyze rolleri hala müsaitti ama sadece onlar.

 

İşte böyle bişi çocukluğa saklanmayı bırakıp büyümek; gerçeği olduğu haliyle görmek! Şimdi sana bi soru kendi başrolün için hamle yapacak mısın, yoksa yedekte pas diyecek ve samsara gereği bir tur daha dönecek misin? Neyi seçersen seç, bu hayatta ve diğerlerinde unutma ki her defasında aynı şeylere talip olarak bedenleneceksin gezegene. Acı, ızdırap, hastalık, keder ve ölüme evet diyerek geleceksin. Mezuniyet tezi gibi düşün. No pain, no game falan.

Yani ben böyle anladım, sen kendi baktığın yerden ne gördün bilemem ama üşenmez yazarsan ne güzel olur, belki azıcık hızlanırız? Malum zaman da belli değil….

HİÇ BİR USTANIN TAMİR EDEMEYECEĞİ KIRIKLAR.

 

İnsan şu hayatta en çok kime kırılıyor biliyor musun? Cennetinden gidenlere, hazinesine burun kıvırana falan değil. Onları unutuyor, unutamadıklarını da vardır kendince bir sebebi diyerek aklıyor zamanla. Ama ya cehenneminden kaçanlar? Elinden tutup, en derine indirdiklerimiz topuklayınca insan çok fena duvara tosluyor. Sonrasında toparlanmak da hiç kolay olmuyor çünkü bol bol odun atıyorsun cehennem ateşine gölgenden korkmamak, donarak ölmemek için!

Ben cennetimi sevmeyen herkesi affettim. Vallahi affettim, ki zaten ben de onlarınkine meftun değildim. Fakat cehennem meselsini bu kadar kolay çözemedim. Şarkıdaki gibi "beni benimle bırak giderken"  diyemedim. İlla şarkıysa konu "beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın" derdim. Hatta geçtim merdiveni, insan sağda solda azcık halattır, baltadır bişi kor gider, o da yok. 

Zalim seçmede Dünya markası olduğuma inancım mı? Tam!

İnsan neden yarasına parmak sokup döndüre döndüre kanatanı seçer? Neden yarayı açandan merhamet beklemek gibi saçma zaman kayıplarına meyyaliz? Bi bilsem!

GEÇMİŞTEN GELEN

 

Hafta sonu temizliğinden çocukluğum çıkmış olabilir. Uzun zamandır düzenlenmeyen çekmeceden dokuz yaşındaki kız çocuğunun diğerine, bana yolladığı kartı bulmuş ve hatta kimbilir onu, kartı yazanı bulmuş olabilirim.... 

Uzun zamandır hiçbir şey yapmadan, öylece uyuyup uyandığım günlerden çıkıp, artık yepyeni, daha önce cesaret etmediğim şeyler yapmak istiyorum. Belki yepyeni bir sayfa açmak, sadece çocuklara? Bilmiyorum. Birşey!

Elis'in hikayelerini yazmaya devam etmek olabilir. Dikiş makinesi inadı veya yoga oyunlarını yenilemek? Nefes'in derslerini planlamak bile olabilir.

DÜNDEN ARTAKALAN

 

Yumuşak başlayan fakat gece uykumu kaçıran dün. Hakkında hiç yazmadan, duyduklarımı duymamış gibi yaparak gidemezdim. Seni duydum. Üstelik duymakla kalmadım, düşündüm.

Sabah spora gitmiştim Egemen'le. İyi geldi. Antreman sonrası eskisi kadar canımın yanmadığını, mıymıntılığımın yerinde yeller estiğini fark ettim. Daha doğrusu hep sezdiğim şey, az daha belirgin bir hisle yine geldi. Mehmet Ali Hoca'ya da söyledim. Enerjim değişmişti. Yine aynı şey olmuştu; içimde kaybolmuş, yolumu bedene tutunarak bulmuştum. Aslında gayet iyi bildiğim senaryo tekrar edilmişti. Benim en iyi versiyonum hareket halinde olandı, mümkünse yüzen. Hep öyleydi. Ne zaman dursam, takılsam, donsam kendime dolandım ve  canım yandı.

Çıkışta Ekin'e gittim. Gonca ve Ada da geldiler. Ekin'in doktor haberlerini dinledik. Korktuk, korktum, sustum. Gonca'nın spora başlamasına sevindik. Beraber yüzsek diye heveslendik. Mehmet bize hoca önerir diye düşündüm. Sonra sohbetin bir yerinde Gonca "bunca senede bir kez evlenmiş, sonra da hiç evlenmemişsin" dedi. Cümlenin önünde ve ardında ne vardı tam hatırlamıyorum ama gece yattığımda zınk diye tekrar etti kafamın içinde... Günden bana kalan sadece yorgunluk, doktor kontrolü değildi besbelli, birisi hiçbir art niyet olmaksızın benimle ilgili gözlemini paylaşmıştı, belki sadece şakalaşmıştı ama oradan bakılınca zor, zora koşan, yalnızlığı seçen ve daha kimbilir başka neler nelerdim... Öyle değilsem bile dışarıya yansıttığım buydu demek. 

Eyvallah diyerek uykuya geçemedim. Duyduğum şey içimdeki kırgınlığı tetikledi; eksikti fakat haklılık payı vardı. Seçilmeyendim ben, kolayca vazgeçilen, türlü bahaneyle göze alınmayan, gücünden korkulan, çekip çeviren... Ne imaj ama!

Başka şeyler de vardı dışa yansımayan... Mesela kaç kez yarı yolda bırakılmıştım sayamadım. Evet kesinlikle masum değildim ama bana da az zulmetmemişti hayat. Aşırı yorulmuştum konfor alanını kollayan insanlardan, paraya tapanlardan, sosyal sınıfına putperest olanlardan. Ne malda gözüm olmuştu, ne mülkte, sadece yanımda duran birini istemiştim. Fakat hayat ya karşımda dikilen narsistlerle ya da ardımda kalan peltecilerle sınadı beni. Birilerine göre nefis satranç arkadaşıydım, bazıları eteğimin altında saklanıp sonsuz huzurla yaşamak istiyordu. Herkes kendince anlam yüklemişti bana ama kimse bu kudreti elde etmek adına verdiğim savaşları sormadı, bilmek istemediler. Kırılganlığım öfke kağıdıyla gelince önlerine, paketi açmaya tenezzül etmeden kaçtılar. Kimsenin annesi veya çocuğu olmak istememiştim tek istediğim eşitlikti ve muhtemelen yanlış coğrafyada istedim.

Oysa ben bana rağmen, benle kalan birini istemiştim. Beni her korktuğumda, her kaçtığımda ensemden tutup kendime getirecek yetişkin birini. Çok seçici olduğumdan mı yalnızım ben? Yooo, seçilmeyen olduğumdan, beni sırf ben olduğum için seçen olmadığından. Sonuçta Gonca hem haklıydı, hem haksız. Haklıydı, görünen tastamam onun dediği gibiydi. Haksızdı çünkü paketim yanıltıcıydı, birkaç dostum dışında tenezzül edip açan olmamıştı.

Şimdi bu sabah düşünüyorum. Sporda yeteri kadar güçlenirsem acaba bu top buradan döner mi? İnsan kendini yeniden paketleyebilir mi? Ne garip di mi? Biri bir kuyuya taş atıyor, sonra ben kuyunun dibinde mal gibi kalıyorum:))

Ah be Gonca!