BÜYÜK LONDRA OTELİ

 

Yerdeyim, yüzükoyun uzanmışım. Kolumu bacağımı oynattığımda avucumdaki yumuşaklığı fark ediyorum. Pijama, elimde pembe satenden, paçaları siyah dantel bir pijama var. Doğrulup etrafa bakıyorum. Burası neresi bilmiyorum. Geniş bir alan, etrafta kimse yok. Ses yok, ışık loş, herhangi bir koku da yok. 

 

Ayağa kalkıp biraz ayrıntı arıyorum. Acaba buraya nasıl geldim derken sağ altta ufacık, apartmanlarda boşluğa bakan pencerelere benzeyen yere takılıyor gözüm. Ah ya, evet işte tam buradan tırmandım. Kardeşim de yanımdaydı. İkimiz ve şu an hatırlamadığım üçüncü kişi, hep birlikte gitgide daralan ve sonunda o ufacık çerçeveden geçebilmek için ayakkabılarımızı ve paltomuzu çıkartmak zorunda kaldığımız pencereden geçerek geldik buraya! İyi ama öteki kişi nerede? Ah ya, geldiğimizde Berrak buradaydı. Hatta “pijama bana uzun, sen giy istersen” dedim ona. Pijamayı beline tutup “bak, aslında düşündüğün kadar uzun değil” dedi ve sonra yan yana oturduk.

Bir türlü anlam veremiyorum neden buradayım, burası neresi, niçin Berrak’la pijama konuştuk? Kardeşim nerede? Ya ayakkabılarımız? Paltom?

 

Elimde pijamayla bir süre daha dolanıyorum eski bir evin salonuna benzeyen odada. Gerçekten çok güzel ve aşırı görkemli pordo perdelerin önündeki berjere oturup hatırlamaya çalışıyorum. Ah al işte bir sahne daha! “Yıl bitmeden yakacağım tüm defterlerimi, benden sonra birilerinin okumasını istemiyorum” diyorum Berrak’a çünkü bilinçaltımda onun “aman sakın yapma, iyi yazıyorsun sen yazık etme emeğine” cümlesine ölesiye ihtiyacım var. Ama susuyor ya da ben hatırlayamıyorum.

 

Uzun oturamıyorum koltukta, yüzlerce bıçak saplanmış gibi ağrıyor sırtım, yerde yatmaktan oldu belki. Odanın diğer ucundaki yatağa gidip biraz uyumalıyım diye düşünüyorum. İki tek kişilik yataktan soldakini seçip, örtüyü kaldırmadan uzanıyorum.

 

Gözlerimi açtığımda evimde, yatağımdayım. Hatırladığım kadarıyla rüyamı yorumluyorum: ayakkabı sıkıntı demek benim için ama tırmanırken çıkarttım. Demek sıkıntılarım bitecek. Güzel. Tırmanışta kardeşim yanımdaydı çünkü son haftalarda spora gidiyoruz birlikte. Ki bu eylem de bir tür tırmanış. Ve elbette Berrak vardı rüyamda çünkü o hem eşcinsel, hem budist, hem de beğendiğim bir yazar. Dolayısıyla son dönemde yaşadığım duygusal yakınlık ve edebiyat karmaşasının en mükemmel sembolü. Tabii koltuktayken hissettiğim korkunç ağrı ve pijama da var değil mi? Ağrı hayal kırıklığım, pijama ise bir an evvel giyinmem gereken deneyimim ve ondan damıtacaklarım.

Şimdi mi? Salonayım. Kahvemi içerken yüzüme yayılan gülümseme ve dışarıdaki güneş çok hoşuma gidiyor. Ne güzel rüyalar görüyorum diye için için seviniyorum. Sırtımda hala hafif bir sızı var.

 

KALKMAK VE GİTMEK

 

Haftaya nostaljik bir giriş yapmak istedim eski kocamla, zira Massive Attack ve Garbage beni mecbur kıldı sabah sabah aniden yükselen şarkıyla :) Öncelikle yazacaklarım sitem ve hakaret içermeyecektir belirtmek isterim, zira kendisi, yani eski eşim şu Dünyanın görüp görebileceği en edilgen insandı. Onu ben seçtim, ben evlendim ve ben boşadım. Dolayısıyla ona saydırsam, kendime hakaret olurdu.

Her ne kadar kader bizi bir araya getirmiş gibi görünse de onu kolay ve idare edilebilir bulduğum için seçtim. Elbette bunu kendime itiraf etmem epeyce yenidir çünkü diğerlerinin dürüstlüğüne o kadar takıntılıyız ki, kendi dürüstlüğümüz ve onurlu davranıp davranmadığımız noktasına gelişimiz epeyce zaman alıyor.

Şarkının beni sabahın köründe bu noktaya sürüklemesi de çok acayip değil mi? Aklımın ucunda yoktu zat. Fakat benzer tekrarlar önüme gelince, bi de üzerine şarkı, savruldum o günlere...

Evlendiğim gün pişmandım. Evlendiğimizin sabahına boşadım aslında onu ama söylemedim. Bekledim, işler iyice soğuyana kadar sinsice bekledim. Hiç devam etmeyi umut ettim mi bilmiyorum ama çok kolay vazgeçtim.

İstanbul'da Massive Attack konseri vardı. Annem ve kardeşim aradılar konser alanından.... Ben onunlaydım. Evli. Evimde. Kocamla, dibine kadar mutsuz.

Belki bu sebeple şarkı üzdü beni. Bir insandan gitmek ne kadar uzun zaman çalmıştı benden! Bir kez daha anladım ki başlatmak ve bitirmek benim kaderim değil, asıl kader seçimlerim. Seçimlerim değiştiğinde ne başlatan ne de bitiren olmayacağım. 

Bu yazı devam eder... bugün değil.

SENİ SEÇTİM ŞİMDİKİ ZAMAN

Kişi sadece yaptığından ötürü değil, yapmadığından ötürü de haksızlık eder.

                                                                                              Marcus Aurelius

Bir iki saate güneş tutulması yaşayacağız. Sonuncusunda Bodrum'daydım, neticesi pek iyi olmamıştı. Dilerim bu defa bahsi geçen eşik etkisi ve eskiyi bırakmayı gerekli kılan enerjisi kabul edebileceğimiz, taşıyabileceğimiz miktarlarda yıkım yaratır. Zira harbelerden sağ çıkıp, moloz kaldırmak için yorgunum. 

Bence herkes yorgun.

Etrafıma baktığımda geçmişin yükü altında ezilen insanlar görüyorum. En çok annem gözüme batıyor. Onun hayaletlere saklanarak ziyan ettiği hayatının benim de kaderim olmasından, anneme sevgimin bedelinin onun enerji alanında ziyan edilmek olmasından korkuyorum. 

Korkum öfkeye dönüşüyor. Bunu hiç sevmiyorum.

Yani, şöyle ki insanların eskiye sımsıkı tutunarak kendilerine ettikleri yetmez gibi yanlarındakilere de bu manasız yükü taşıtmaya çalışmaları büyük acımasızlık. Annem bize, çok sevdiğini söylediği çocuklarına bunu yaptı. Belki istemeyerek ama yaptı.

Aslında ben de pek masum sayılmam bırakma meselelerinde, aynı  çaresizlik hisini uzun yıllar yaşattım kendime. Özür bekledim, hakkım verilsin istedim. Elbette olmadı. Çünkü insanlar arkalarında bıraktıkları enkazla ilgilenmezler, hareket edebilen gider, yerine mıhlanan da öylece kalır kucağındakilerle. Geri dönüp hasar tesbiti yapacak olsalar zaten kırıp dökmezlerdi...

Neyse ki bir yerde durdum. Durdum ve vefalı olmayı da, geçmişe methiyeler düzmeyi de bıraktım. Özür beklemek ve haklı olmaktan geçtim. Hiçbir haklılık, şimdiki zamanın kendisinden kıymetli olamazdı. Çünkü haklı olduğum an geçmişte kalmıştı ama şimdiki zaman buradaydı, ben şimdiki zamandaydım.

Çok uzun süren iç hesaplaşmalardan anladığım şey eğer gereğinden fazla   uzatılırsa insanı kendi haklılığına ikna ettiğidir. Fakat ne yazık ki bunun hiç önemi yok. Zira eğer şimdiki zamansa ellerimizden kayıp giden haklı olsak ne fayda olmasak ne?

Ben yeni dönemde haklılıklarımdan vazgeçtim. Belki ilk kez mutlu olmaya hazırım. Hazır mı? Hem hazır, hem de niyetli. Yani niyet ettim niyet eyledim mutlu, huzurlu, bereketli ve neşeli yaşamaya!

Çok gülme ağlarsın diyenlere gönderme yaparak, çok ağladığımdan çok güleceğim kalan ömrümde. Ağlamayı seçenlerle de itişmeyeceğim. Eğer seçimleri buysa, yapabileceğim birşey yok.

Çok yoruldum, dinlenmem gerekiyor. Bedenimi, zihnimi ve ruhumu tam hakettikleri gibi pamuklara sarmalı, hizalamalı ve kendimi sevgiye açmalıyım. Ben buna sahiden inanıyorum. Birgün gelecek sokak kedisi sever gibi, çiçek sever gibi düşünmeden, korkmadan sevebileceğim ve aynı şekilde bana sevgi gösterildiğinde de korkmayacak, neşeyle kabul edeceğim.

Bütün bunları niye yazdım bilmiyorum. Aslında elimde iki uzun metin var çalışmak istediğim. Birini yıllar önce yazmıştım, diğerini geçen hafta. İki metnin ortak özelliği onlara birer son yazamamış, öykünün kahramanı kim seçememiş olmam. Fakat artık biliyorum, öykünün kahramanı benim ve şimdi ikisine de istediğim sonu yazabilirim.

Bugün, burada klavyenin önünde bu saatten sonra giyemem dediğim elbisemle oturmuş, bu satırları yazıyorsam herkes için, her an yaşam yeniden yazılabilir.  Eski duygularım dönüşüm kutusunda benden daha genç insanlara birere deneyim olarak giderken ben yaşımın benden önceki yolcularının rotalarına bi bakmak istiyorum. Özellikle de kendini aramaktan hiç vazgeçmemiş olanların:)

Tüm sevgimle değerli okur, özellikle kızıl saçlı olan:)))

MINUET IN G MINOR, G.F. HANDEL

 

Dayımı gördüm rüyamda. Aslında ilk değildi ama bu defa konuştu ve mutluydu. Sanırım rüya bana huzur verdi. Bırakmam gereken şeylerin ne olduğunu hatırlattı ve tabii tutunmam gerekenleri.

Ölülerin konuşmadığını söylerler. İnanmam. Aşıkların heyecandan sus pus olduğunu da. Buna da inanmam. Ölüler bizimle konuşur ve gerçek aşıklar içlerinde o kadar büyük bir his taşırken susamazlar.

Duygu görülmek, bilinmek ister. Kelimeler, renkler, bir parça çamur, bir kap yemek, saksıya dikilmiş ufacık cılız fide. Eğer sahiden anlatmak, anlaşılmaksa arzumuz konuşmanın tek yolu yok. Yeter ki istensin.

Sessizliği veda kabul ederim.

 

Günaydın, 

Sonsuz kış uykusundan uyananlarda ben varım bu sabah. 

Anlaşılan o ki daha fazla ısrar etmemeliyim. Hayat bana istenmediğin kapılarda ısrarcı olma derken, artık sahiden durmalı ve çarkın diğer yöne de dönebileceğine aymalıyım, ben artık mecburen u yan ma lı yım. Başka yolum yok!

Ölüm, kendi ölümüm ve ölümlülüğüm ilk kez bu kadar sahici bir yerden gözüme sokuluyor. Her zaman başkalarının sağlığı ve yaşamı hakkında endişelenen ben, onlara kendimce tavsiyeler, hediyeler ve bakım verirken acaba asıl kollanılması gerekeni ıskalıyor olabileceğim ihtimalini hiç düşündüm mü? Yoksa kendime ara ara verdiğim vitaminler ve üç beş doğal beslenme reçetesiyle kiloma ve yaşıma rağmen kazık kakcağım ilüzyonunda mıydım?

Belli ki uyuyordum! Derin, yarın hallederim kafasıyla, hem de çok derin uykudaydım. Fakat anladım ki yaşım genç değil artık ve ölüm benim de ensemde! Her canlı ölecek elbette ama mümkünse sürünmeden ölmek isterim. İste benim yeni hedefim bu, ruhumu ve bedenimi paçavra etmemek!

Teyzem yaptı. Bence babam da bir şekilde yaptı. Onlara mı öykündüm bilmiyorum ama durmam lazım. Herkesin tek hayatı var ve kendimize sahip çıkmak zorundayız.

Burası idrak noktam. Bir yıldır içselleştirmek, kalıcı kılmak için debeleniyorum. Kötü de yol almadım, kendi hakkıma girmek istemem ama  artık ivmelenmeliyim. Hala bir u dönüşü şansım varken, burasının tam da orası olduğuna uyanmalıyım.

O halde günaydın Elvan, bir kez daha kendine geldin ve çok şükür ki hoşgeldin!

HİS

BİR SÜREDİR mağarada sıkışmış, daha doğrusu sıkıştığını zannederek kurtarma ekiplerini bekleyen acemi dalgıçlar gibiyim. Aslında ilk kez başıma gelmediğinden hikayenin sonununda ne yaşayacağımı gayet iyi biliyorum.

Önce bekleyeceğim. Sonra biraz daha bekleyeceğim. Hatta tüpteki hava rezerve gelecek, ben yine de bekleyeceğim. Ta ki hayatta kalma güdüm beni yüzeye fırlatana kadar! Aslında sıkışmadığım, kendimi sıkışmış zannettiğim gerçeğine uyanamasam da, hayatta kalma itkim beni son anda yukarı atacak. Biliyorum.

Ölmeyeceğim. Ölümüm ihanetten, zannetmekten, farz etmekten, yanılmaktan ve/veya hassasiyetten olmayacak. Sadece her deneyimle biraz daha vazgeçeceğim Dünya hayatından ve kendi türümle yakınlaşma ihtimalinden.

Mahkemeler inancımızı zedeleyen, korkularımızı tetikleyen, en gizli sırlarımızın üstüne basıp geçen insanları yargılamıyor ne yazık ki. Onları şikayet edebileceğimiz bir üst makam yok. Evet yok. Ama bize hissettirdiklerine sonsuza kadar tutunmak zorunda bırakan bir akış da yok.

Bugün itibariyle hayatın bir kez daha önüme çıkarttığı basiretsiz insan örüntüsünü bırakıyorum. Kendini sevmeyene sevilesi olduğunu gösterme çabamı, kendini iyi kılmaktan aciz olana el vermeyi, benden istenmeyen yardımı karşı tarafın ayakları altına sermeyi şimdi şu an tüm geçmiş ve gelecek hayatlarımda bırakıyorum.

Kalbimi ve hayatımı birlikte iyileşmek, şifalanmak ve olgunlaşmak isteyen ruhlara açıyorum. Bedenen, zihnen ve ruhen hizalanmaya inanan, düştüğümde ve korktuğumda usulca yanımda duran, aynı şey başına geldiğinde yara beresiyle yanımda kalabilen ruhlara açıyorum hayatımı. Ben artık sadece yaşamaya niyeti olan ruhlarla karşılaşmak ve devam etmek istiyorum.

KENDİNİ BİL

Sana yemeğe geldiğim gece "eğer eşikteysen ve kımıldamamakta ısrar ederek tılsımlı şeyler bekliyorsan, anlatsana bana orada neler oluyor?" diyerek nurtopu gibi bir soru bıraktın kucağıma ve kesinlikle haklıydın; tanıdık bir eşikteydim ve tez zamanda seçim yapmam gerekiyordu.

Aşkın ve sevginin her zaman yapıcı, onarıcı olmadığını, hatta çoğu zaman içimizdeki tüm kuleleri ve hatta bentleri yerle bir edebileceğini biliriz. Çünkü yaşamak yavaş yavaş ve istikrarla öğretir ki, etrafta kuleleri kaleleri yıkılmayan, şehirleri kuşatılıp, işgal altında kalmamış tek ruh yoktur ve hayat acının, kederin, ıstırabın eşit dağıtıldığı, kazanan veya kaybedenin önemli olmadığı, insanın dönüp dolaşıp aynı sorularla sınandığı ve idrak edene kadar da çarklar arasında dönüp durduğu, sıkıldığı, sıkıştığı bir saçmalıklar silsilesidir. 

Sevgi, sıcaklık, yol arkadaşlığı, aşk veya dostluk artık adına ne derseniz o, işte böylesine gerekli hava ve su kadar ihtiyaç duyduğumuz, ama yere burnumuz düşse almayacağımız gibi, olmasa da olur tadında yaşadığımız ve aslında umutsuzca düşlenen o his ya aniden geliverirse? Ne yaparsınız? Şimdi ben ne yapmalıyım?

Kontrol edebilirim zannettim. Zaten zan ve umut değil mi insanı zihin ve kalp arasındaki hendeğe yuvarlayan? 

Yuvarlandım.

Şimdi mi? Eşiktedim. Sokağa bakıyorum. Üzerimde pijamalarım, başımı kaldırmış yavaş yavaş aydınlanan gökyüzünü seyrediyorum. Önceki sabahtan hiç farkı yok gördüklerimin; ıhlamur ağacı solda, komşu çatıdaki kediler mama beklentisinde, sığırcıklar desen yine pür neşe. 

Eşiğe basmaz Eski Türkler, inanışa göre eşik kutsaldır ve eşiği koruyan ruhların varlığına inanılır. Eşik ruhları iki alem arasında gidip gelebilen, kaderimizi, bahtımızı biçimlendirirken bize yardım eden ruhlardır.

Yavaşça oturuyorum eşiğe ve orada olduğuna dair tek işaret almadığım  eşiğin ruhuna bizden bahsetmeye başlıyorum. Seninle nasıl tanıştığımı, ilk andan itibaren hissettiğim o akıllara zarar tanıdıklık hissini ve sonrasında nasıl yaralanıp, nasıl eski kuyulara yuvarlandığımı. Küsmelerimizi, barışmalarımızı artık ne olup bittiyse aramızda hepsini tek tek anlatıyorum. İyi geliyor biliyor musun, anlattıkça yanıbaşımda dinleyenim olduğuna basbayağı inanıyorum. Hatta biraz daha yerleşiyorum eşiğe, kürek kemiklerimi ortalıyorum kapı pervazına ve sonra karşı pervaza üst üste ayaklarımı dayıyorum. Eşik küçük bir kutucuk oluveriyor ve ben iyice içine yerleşiyorum. Anlattıkça hem eşiğin sınırlarına, hem de kendi içime sokuluyorum. 

Saatlerce kalıyorum burada, ne içeri giriyorum ne de oturduğum yerden kalkıp sana geliyorum. Sadece rüyanı suya anlat diyen annemi düşünerek, seni eşiğe anlatmaya devam ediyorum.

Karmakarışık anlattığımı fark etsem de bir dakika bile susmuyorum.. Kibre düşmeden kendimi anlattığımı ama senin anlamaya yanaşmadığını, hadi gidelim dediğimde gelmediğini, kal dediğimde gittiğini söylüyorum. Basbayağı şikayet ediyorum seni. Eşik benim, hikaye benim ya, sırf bu yüzden nalıncı keseri gibi kendime yonta yonta, haklılığımı parlata parlata anlatıyorum hikayemizi.

Böyle böyle öğle güneşi yükseliyor iki kaşımın ortasında. Gözlerimi kısıp, kalbimin perdelerini açıyorum ılık ışığa. Gevşiyor çatılmış kaşlarım. Birden dişlerimi sıktığımı farkediyorum. Anlatmaya ara verip, dikkatimi nefesime yoğunlaştırıyorum. Sanki kapı pervazında değil, Delphi Tapınağı'nda iki sütun arasındayım artık. Ayak tabanlarımda mermerin sıcaklığı, sütunun ardında sen! Gülümsüyorsun. Gülüşünü gördüğüm halde görmezden geliyorum. Uyuyakalmış gibi derin nefesler alıp vererek kim bilir kaç hayat sonra yeniden burada oluşumuza inanamıyorum.

Birden anlıyorum neden buradayım ve neden bir kez daha birlikte buradayız. Beni yoluma, beni merkezime getiren tek gerçeğin, sevebilme gücümün, koşulsuzluğun bedenlenmiş hali varlığın! 

Gözlerimi açıyorum, eşikteyim. Sen gelmişsin. Hala gülümsüyorsun, bu defa ben de gülümsüyorum çünkü sen henüz bilmesen  de ben artık neyin eşiğinde oturduğumu biliyorum*

*Delphi Tapınağı'nın kapısında altın harflerle yazar: kendini bil. Gnothi Seauton.