ARAZİDEKİ MEZARLAR

Bu haftanın önemli bir kısmını, neredeyse tamamını arazide geçirdim. Oysa yıllık planda pirelerle birlikte pirefabrikte yaşamam hesaplanmıştı! Antropolog ve adli tıp uzmanlarımızın yardıma ihtiyacı olunca, yaklaşmakta olduğu varsayılan yağmur da işe eklenince bendeniz çıktım pirefabriğimden, düştüm arazi yollarına.

 

Aslında özlemişim. Yeniden güneşin ilk ışıklarıyla ısınmak, sabahın erken saatinde toprağın kokusunu hissetmek hoşuma gitti. Mezar kazmak arazide en sevdiğim iş olmasa da, içimin bana gizli odalarında hastalıklı olan parçalarımdan bir kısmının iyileştiğini görmek çok güzeldi. İlk kez mezar kazdığımda aylarca toparlanamamış, artık doktora gitmeliyim noktasına gelmiştim. Oysa bu defa kendimi çok daha güçlü ve empatinin b..kunu çıkarmamış görmek rahatlattı.

 

Ortalama bin yıllık bir mezarı açarken antropologların ve arkeologların uzun uzun düşünecek, hislenecek zamanları yoktur aslında. Açılan mezar hızlıca ve elbette dikkatlice kaldırılmalıdır. Bizim arazide pek öyle olmadı. Zira bir belgesel çekimine tanıtım filmi yapılacağı için iskeletlerimizi iyice temizledik ve önce onlar çekim yaptı, sonra biz kaldırdık.

 

Zamanımız dar, işimiz zordu. Toprak ıslak pudra gibi sıkışmış, kemikler kireçtaşından ayrılamayacak kadar yumuşamıştı. Efsanelerdeki gibi uzamış saçlar ve tırnaklar yoktu ama yaşları ortalama üç-on arası değişen ve sayısı onu aşkın çocuk mezarı ellerimizin altındaydı. Düşünmemeye gayret ettim. Ama minicik kollar, kaburgaların altına saklanmış minyatür parmak kemikleri yüreğimi sıkıştırdı. Göz çukurlarına bakmamaya, onu hasta ve aç bir halde annesinin kucağında hissetmemeye özen gösterdim. Çocuğun kemiklerinden çok onu o daracık, küçücük çukura bırakmak zorunda kalan annenin bin yıllık acısına içlendim.

 

Alanın kuzeyinde annesinin bacakları arasında yatan çocuktan hiç bahsetmeyeceğim. Zira o mezarı kazmamak bana şans gibi geldi. Aşıklı höyük'deki ilk mezarımda bir anne bebekti. Bebek cenin pozisyonunda annenin karın bölgesine yerleştirilmişti. Ellerim titreyerek kazdığımı hatırlıyorum. Bana çok zor gelmişti.

 

Demek büyümek böyle bir şey; insanın kalbi soğuyor, acıları sadeleşiyor. Uzak geçmiş daha da uzaklaşırken ve o hep hayal edilen geleceğin gelip gelmeyeceğinin bilinci bir kale burcu gibi yükselirken, an, içinde bulunulan an her gün daha anlamlı oluyor.

 

Mezarımı özenle açtım. Toplarken aynı incelikte olamadım. dar zaman beni yendi ve ne yazık ki pek çok kemiğin çıt diye kırılıp elimde kalışını üzülerek izledim. Yine de dar zamanı suçlamak istemem. Kabahati bölüşmek lazım. Belki de ben artık tükenmiştim ve bitsin istedim.

 

Bir sonraki adımda bu mezarlar incelenecek, onca küçük insan neden ölmüş bir fikrimiz olacak. kimbilir belki bazılarının yüzü etlendirilecek.. Yüzyılların ardından bize bakabilecekler.

Garip işler bunlar.

 

İşte bunların hepsi bilim:))

 

 

SUSKUNDUM, BOZDUM!

Günlerdir bir konteyner dolusu çanak çömlekle gerçek hayat arasında gidip geliyorum. Öncesindeki kaos ve sonrasındaki gündelik telaşlar bir yana bırakılırsa, arada derede birkaç değerli dost tarafından kutlanan doğum günüm dışında son zamanlarda basbayağı samimiyetsizdim kendime.

Durdum, düşündüm ve bunun bana hiç iyi gelmediğine karar verip tavrımı tamamen değiştirdim. Oysa ben, susmanın masumiyeti anlatmanın güzel bir yolu olduğuna dair öyle çok cümle okumuştum ki, doğrusu bir an için kendimle çeliştim. Sonra harika bir şey oldu ve içimden geldiği gibi, Elvan gibi davranmanın, konuşmanın tadına vardım. Oh dedi bütün hücrelerim, oh be!

İnsanın haksızlık ve ego karşısında susması çok zor. Kendi seçimi olmayan insanlarla hayatı paylaşmak zorunda bırakılması ise berbat bir durum. Kaldı ki bu seçimimiz olmayan insanların ortak yaşam terbiyesi, iş ahlakı ve daha da fenası vicdanı yoksa, daha da zor. Şarkı ve türkülerle, danslarla direnen bir grup insana gaz ve su sıkıp, sonra on iki maaş alıp afiyetle yiyebilen polislerden hiç farkları yok! Kalpleri kör, kulakları sağır, dilleri lal!

İnsanların idarecilik adı altında farklılıkları yönetemeyerek, insanları birbirine düşürerek ayakta kalma çabaları çok gülünç. Sevilmediklerini, saygıdeğer olmadıklarını bilerek bir topluluk içinde hala sevimsiz ve itici davranmaları ise anlaşılır gibi değil. Başkalarının zekasını küçümsemek ne akıl almaz bir hata… Bütün bu olumsuzlukları değiştirmek bana mı kaldı diye soracak olursanız elbette hayır. Şükürler olsun egomu azıcık da olsa törpüledim. Sadece bir an için, yangın alanında küçücük bir bahçe yaratılabilir diye düşünmüş iflah olmaz bir hayalperestim ben. Suçum bundan ibaret.

Şimdi ne mi yapacağım, bütün hayallerimi ceplerime doldurup, kendim gibi davranmaya devam edeceğim!

KAZI SAVAŞLARI VOL.I

Geleneksel kazı savaşlarında bu yılın ilk mücadelesini dün gece verdik. Savaş, odamızı istilaya gelen karıncalarla Petra arasında gerçekleşti. Uzun zamandır Petra'yı takip eden, hatta Avusturya'daki evinde halının altına yuva yaparak canından bezdiren bu ordu, düşünün ki onu Türkiye'ye kadar takip etmiş! Petra'yı bir gece önce de fena halde kızdıran karınca kardeşler, dün akşam saatlerinde çıkartmada ısrarlı davranınca, tıpkı Macar Urban'dan top dökmesini isteyen Fatih Sultan Mehmet gibi, biz de sevgili restoratör hanımdan karınca istila noktalarına Rum ateşi dökmesini, olmazsa horasan harcı ile sıvamasını istedik. Ancak ne yazık ki elinde hiç Rum ateşi ve horasan harcı kalmayan restoratörümüz sıradan bir alçı kullanarak odaya giriş noktalarını ustalıkla tıkadı. Böylece haklı mücadelemizde karıncalar sıfır, Petra bir olarak kuzey cephesini kazandık.

Diğer cephelerde verilecek mücadelede bir süre için kazı evinde olmayacağım ama dilerim bu yıl gerçekleşecek tüm savaşlar hamam böcekleri, karıncalar, malzeme ve arazideki vahşi doğa ile aramızda olur.