Çok küsen, her tartışmayı beş evvelkine bağlayan annelerle büyümenin hayatı epeyce zorlaştıran tarafları var. Küsen insana tahammülsüz oluyorsunuz. Siz yetişkin tepkisi özledikçe, hayatın ısrarla önünüze çıkarttığı beş yaşından sahneler sergileyen insanlar asabınızı bozmaya başlıyor. Şöyle ki sizi de kendi beş yaşınıza ışınlıyorlar! Üstelik orada olmayı hiç mi hiç sevmediğiniz halde!
Evet, konu annem. Benim annem iyidir hoştur fakat tahammül kavanozumun dibini sıyırmıştır. Öylesine sıyırmış, parlatmış ve bomboş bırakmıştır ki, kapağın dönerken çıkarttığı ses bile beni çileden çıkartmaya yeter olmuştur!
Son romantik ilişkimde "ne yapıyorum da sen bu hale geliyorsun?" demişti zat-ı şahaneleri. Diyemedim ki konu seni aşar, konu kapak!
Hal böyle olunca ilişkiden uzaklaşmak zorunda kalıyor insan çünkü bu ufacık minicik, incir çekirdeğini doldurmaz kusurlar, sinir sistemimde depremlere sebep oluyor. Sana göre ufacık bir iletişim hatası, sadece erteleme veya anlık, telaştan kaynaklı yanlış anlama olabilir fakat bende devirdiği duvarı bilemezsin... O duvarın her devrilişinde kaygı eşiğimin sel gibi taştığını, kanımdaki stres hormonunun tavan yaptığını nereden bileceksin? Her yokluğunla tehdit edişinin beni güvenli alandan diskalifiye ettiği ve en eski kaybıma düştüğümü bilsen yapmazsın. Ama yaptın. Herkes yaptı.
Ben mi? Önce annemi taklit ettim, küstüm. Sonra küsmeden, küsmeme gerek kalmayacak mesafeden yaşamayı, canımı yakamayacakları yere mevzilenmeyi anlamaya başladım. Yeterince hissedemediğim, yeterince güvenemediğim ama küsmediğim, medeni bir kuytuya...
Oralar nasıl dersen? Eh derim. En azından küsmenin stresi kalmadı omuzlarımda... Daha iyisini bilen, bulan yazsın bana. Ben yoruldum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder