MUHTEŞEM YÜZYILIN TAKILARI DAHA DA MUHTEŞEM OLABİLİRDİ...

... EĞER GURHAN DİYE BİR MARKADAN HABERDAR OLSALAR İDİ:) SAYIN KOSTÜM DEKOR SORUMLUSU ABLALARIM ABİLERİM BAKINIZ: www.gurhan.com

ARTIK BENİM DE BİR DİZİM VAR!

"SADAKATLE BAŞLAYAN HER ŞEY İHANETLE BİTER"

Dayı ( Ezel'in en şahane karakteri )

Aşk-ı Memnu

Sıkıntıdan televizyon kanalları arasında hoplayıp zıplarken, bir dizide kilitlendim dün akşam; Aşk-ı Memnu! Sahne şöyleydi: yıllar sonra eski sevgilisi ile karşılaşan kadın, olabildiğince sakin bir tavırla bir kaç kelime ettikten sonra, adamdan uzaklaşırken, kendisine "kimdi o?" diye soran çocuğa cevap verir: "eski bir hayal kırıklığı!"

Ne var bunda diyecek olursanız, aslında ilk kez duyduğum bir laf değil. Sadece ilk kez ne demek olduğunu anladım. Çünkü son aylarda etrafımdaki pek çok kadın için hayatlarındaki erkekler tam bir hayal kırıklığı! Ama nasıl oluyor ve bir zamanlar hayatımızın anlamı olan, bir an gelip hayal kırıklığımıza dönüşüyor? Biz bu dönüşüm sırasında, hangi virajda savrulurken kaybediyoruz yan koltuktaki şahsiyeti? Arabaya binerken aynı yere gideceğiz diye anlaşmamış mıydık?

Bilmiyorum, bilemiyorum.. Çünkü ben o kadar uzun süre dayanabilenlerden değilim. Ne zaman kendimi veya karşımdakini ilişkide hayal kırıklığı olarak algılasam, hemen kaçmayı ve sıfırlanarak yeniden başlamayı tercih ettim. Kendini son sürat giden arabadan atanlardanım ben.

Ya siz? Hala arabada mısınız? Elbette bu da bir seçim. O zaman arada bir hız kesip yan koltuktaki insana bakar mısınız lütfen; belki acıktı, belki midesi bulanıyor? Sadece yan yana oturuyor olmak vicdanınızı rahatlatmasın, ona borçlusunuz. Ondan sorumlusunuz. Çıkartın cebinizdeki haritayı ve kafa kafaya verin, hala aynı yere mi gitmek istiyorsunuz? Yola çıktığınız andan itibaren beklentilerimiz her virajda değişirken, ne kadar paralel kalmış hayalleriniz birbirine? Of of, uykum olmasa ne çok devam ederdim ama...

O sıradan dizi bana buna benzer şeyler düşündürdü. Araba bir ağaca toslamadan atladığım için çok şanslı hissettim kendimi. Ki ben uçurumdan atlamıştım ve paraşütüm de açılmamıştı! Velhasıl kıçüstü oturmuştum:))

Son olarak, bende büyük bir laf etmek isterim kendimce: Yıpranan her şey atılmalı. Buna duygular da dahil!