İnsan şu hayatta en çok kime kırılıyor biliyor musun? Cennetinden gidenlere, hazinesine burun kıvırana falan değil. Onları unutuyor, unutamadıklarını da vardır kendince bir sebebi diyerek aklıyor zamanla. Ama ya cehenneminden kaçanlar? Elinden tutup, en derine indirdiklerimiz topuklayınca insan çok fena duvara tosluyor. Sonrasında toparlanmak da hiç kolay olmuyor çünkü bol bol odun atıyorsun cehennem ateşine gölgenden korkmamak, donarak ölmemek için!
Ben cennetimi sevmeyen herkesi affettim. Vallahi affettim, ki zaten ben de onlarınkine meftun değildim. Fakat cehennem meselsini bu kadar kolay çözemedim. Şarkıdaki gibi "beni benimle bırak giderken" diyemedim. İlla şarkıysa konu "beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın" derdim. Hatta geçtim merdiveni, insan sağda solda azcık halattır, baltadır bişi kor gider, o da yok.
Zalim seçmede Dünya markası olduğuma inancım mı? Tam!
İnsan neden yarasına parmak sokup döndüre döndüre kanatanı seçer? Neden yarayı açandan merhamet beklemek gibi saçma zaman kayıplarına meyyaliz? Bi bilsem!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder