Fortunata

BAŞLAMADAN BİTEN BİR AŞK HİKAYESİNİN FOTOSUDUR:)))

2012-01-30T14:34:00.005+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=4NE2p6Frx5M

2012-01-28T14:59:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=IrKGfNc4w8c&feature=related

SABAHIN KÖRÜ, PİMAPENİN ÖNÜ.

2012-01-27T09:24:00.006+02:00

Çam ağacı sakin sakin salınıyor. Karşı apartmanın altındaki dükkanlar henüz açılmamış. Kahve makinamda nefis bir kahve ve beni dışarıdaki dünyanın soğuğundan, gürültüsünden ayıran pimapen bir pencere.

Dışarıda olup biten herşeye sağırım bugün. Gördüğüm tek şey manzara ve hafif bir rüzgar. Üşüyenleri, donanları, işe gidebilmek için yollara dökülenleri, kısacası güne isyan eden hiç bir sesi ve görüntüyü algılamıyorum. Yumuşacık kıyafetlerim, babadan kalma koltuğum ve nefis kahvemle bencilliğimin son noktasındayım.

Bizim evin bu içinde oturduğum çıkıntısı bana çocukluğumu hatırlatıyor. Mesela annemin dayısının evini. O ev çok çocuklu ve dar bütçeli bir evdi. Ama öyle sağlıklı ve neşeliydiler ki, annem bizi oraya götürsün diye can atardık. Özellikle odunlukta oynamak için heyecanlanırdım. Bizim evimiz apartman dairesiydi ve dedemlerin apartmanında da kömürlüğe inmemiz yasaktı. Ama bu evde odunluk hemen mutfağın btişiğinde ve kapısı her daim açık bir yerdi. Orada sadece odun değil, talaş da vardı ve annem istediğim kadar oynamama izin verirdi. Bizim zamanımızda çocuklar o etkinlikten diğerine sürüklenmezdi. Şanslıydık; yaratmak ve üretmek için zamanımız, yaptıklarımızı gördüğünde heyecanlanan ailelerimiz vardı.

Odunluktaki talaşlardan pasta yaptığımı hatırlıyorum. Bütün gün süren bu uğraş babam içindi. Geldiğinde önüne koyar yemesini isterdim! İkimiz de bunun pasta olmadığını bilirdik ya, o yer gibi yapar, ben de "daha ister misin ?" diye sorardım. Sonra en keyifli bölüm gelirdi. Salona çıkardık. En zor ısınan yer büyük salon olduğu için sadece misafir geleceği zaman sobası yakılırdı. Bu anlar benim şenlik zamanlarımdı. Çünkü cumbada oynama şansım olurdu! Siz hiç cumbada evcilik kurdunuz mu? Öyle güzel olur ki... Ev halkına locadan bakar ve kendi özel alanınızda kalırsınız. Üç taraftaki pencereler sizi sokağa hakim kılar ve pencereleri kapatan tüller bir masal alemi yaratır. Bir bebek ve bir kaç parça kıyafetle orası gerçek bir bebek evine dönüşür.

Sonra bir de anneannemin divan odası vardı. İki divan, televizyon, bir masa ve dayımın kanaryası. Bu odanın tüm eşyası buydu. Ama asıl hikaye benim için ayrılan kuytuda saklıydı. Anneannem dikiş dikmeme izin verirdi. İğne, makas ve iplik bu evde serbestti. Bir bebeğim vardı pek güzel olmayan, anneannemlere gidince orada oynadığım. Bütün kıyafetler ve yatak yorgan o bebek için dikilirdi. Dedem yorgancı olduğundan, bebeğimin harika bir yorganı da vardı. O günlerden kalan tek şey o minicik pembe yorgan...

Şimdi evimin kuytusunda sokağa sağır oturmuş yazarken, aklımda hep o çocukluk maceraları, hep kendime yarattığım dünyalar var. Yaratıcılığımızın elimizden alınıp, tek tip insan olmaya sürüklenişimize de derin bir isyan var içimde. Bu yüzden dışarıya sağır olmayı seviyorum. İnsan ancak o zaman içine yönelebiliyor. Günlük gürültünün arasında mutluluğumuzu, başarımızı, sağlığımızı ve hayallerimizi düşünmüyoruz ki. Bazen rüyalara teslim oluyoruz ya, o zaman bile "rüya işte" diyerek sıyrılmak daha kolay geliyor.

İbadetlerin de içi boşaldı... Oysa namaz kılmak, zikir, meditasyon, oruç, yoga yapmak, bir kilisenin kapısından girip kısacık bir ayin dinlemek hep bunun için değil mi? Azıcık kendimize yakınlaşmak için... Oysa modaya, sosyal etkinliklere, iş hayatının entrikalarına ve daha pek çok gündelik şeye kendimize olduğumuzdan daha yakınız. Bu yüzden bitiyor evlilikler. İnsanlar aynı anda iki yabancıyla yaşamaya katlanamıyorlar. Biri içimizde saklanıyorken idare ediyoruz. Ama karşımıza da bir yabancı dikilince ortalık kalabalıklaşıyor.

Kendi kalbimize sağırken, bir başkasınınkini işitmek mümkün mü? Kendi iç sesinizi duyamazken, bir başkasınınkini duymak olası mı?

Peki ne olacak? Bilmiyorum. Ama Victor öldüğünden beri ölümü, tükenen hayatlarımızı daha çok düşünüyorum. Daha önce hiç düşünmediğim için, bazen hastalanmış gibi hissediyorum. Korkuyorum. Hiç anlayamadan göçüp gitmekten korkuyorum... Elbette bir dengeye oturacak bütün bu kaos. Hiç farketmemiş olsaydım daha çok üzülürdüm. Oysa şimdi, daima olmasa bile zaman zaman kulaklarımı içime çevirip, kendi sesimi duymaya çalışıyorum. O kadar unutmuşum ki onu, bazen emin olamıyorum duyduğum o mu? Zaman bana bunu da öğretecek, inancımla yaşıyorum.

SANDIK

2012-01-25T17:23:00.005+02:00

Yeni eve yerleşme harekatımız kah hızlanarak, kah "aman boşver ya "diyerek devam ediyor. Bazen içimden bir cennet yaratmak gelirken, çoğu zaman uzandığım yatağın konforu dışında hiçbir eşya ile ilgilenmiyorum. Oysa ben değil miydim cicili bicili kumaşlar, rengarenk camlar peşinde koşan...

Örtü aradım. Bodrum'daki evde kullandığım el dokuması beyazlı bejli dar ve uzun bir örtü. Annem de "sandığa bakalım, orada olmalı" dedi. Annem tek tek bohçaları açarken ve her açılan bohçadan zaman dökülürken, bir kez daha anladım ki ben bir sandık sevdalısıyım.

Sandık açmanın da tıpkı yelken yapmak gibi sembolik bir dili var benim için; biriyle geçmişe süzülürken, diğeriyle sadece ve sadece içinde olduğum ana mıhlanıyorum.

Her açılan bohçada annem anlatıyor. Olmadık şeyler var saklanmış. "At artık onu anne" diyerek bir parça gösteriyorum. Gözleri doluyor, eline alıyor kumaşı "o benim için ne kadar değerli biliyor musun sen? "diyor. Üzülüyorum densizliğime, susuyorum.

Annem kendi sandığını açarken, ben yıllardır elimi sürmediğim sandığımı aralıyorum. İçinde oyuncaklarım, para kolleksiyonum ve daha neler neler var.... Sandık başında geçen zaman su gibi, insan anlamıyor ne kadar vakit almış anıların arasında yuvarlanmak. Çoğu güzel anılar. Çoğu sevdiklerimizden yadigar. "Ben kullanamadım kızım ama sen kullan" diyor annem. "Tahta bezi yap, ama kullan."

Bugün içimdeki sandığımı açtım. Tıpkı annem gibi kendime de söyledim "at artık şunu" diye. Atamadım... Dostlarımı, ahiretliğimi, ailemi özenle yerleştirdim yerlerine. Öpüp kokladım hatta. Şansıma şükrettim. Ama annemden farklı olarak bazı şeyleri attım gönül sandığımdan... Onlar yeniydi zaten. Uğurlar ola!

BUZ GİBİ SOĞUK SU

2012-01-23T09:39:00.002+02:00

İsteyerek yapmadım ama yapmak zorundaydım. Durmadan kendi programını öncelikli olarak ortaya koyan, buluşmak için spor ve dans hatta manikür randevusunu değiştirmek istemeyen insanlara ben de artık aynı şekilde davranıyorum. Önce can demek aslında o kadar da zor değilmiş. Sadece bunu ilk duyduklarında biraz sarsılıyorlar fakat bence biraz zamana ihtiyaçları var. Üç vakte kadar da alışırlar:)

Alışamayana da ne desem ki? Hayat kısa, ölüm ani. Ben de anladım:)

SÜPER PRENSES GÜNLÜĞÜ ÖZÜR YAZISI

2012-01-22T09:49:00.003+02:00

Döndüm döneli bir telaş bir telaş. Sanki on gün durdum diye kinlenmiş bana hayat! Neyse ki önümüzdeki hafta tam bir tatil yapacağım. C.tesi günü bile dersim yok! Gerçi tatil dediğime bakma sen, ikinci yarının derslerini yazmam lazım, Yogatime için düşündüğüm yeni programı tamamlamalıyım ve ayrıca arkadaşımdan ödünç aldığım çocuk yogası dvd lerini izlemeliyim. Yine de kendime verdiğim sözü tutuyorum. Yani hergün mutlaka kendim için birşey yapıyorum ve en inanılmazı içinde yaşadığım günle kavga etmeyi bıraktım. Herşey yetiştiği kadar di mi ya?

Zencefil sorumluluğum dün akşam itibariyle bitti şükür. Şimdi sadece ben varım sahnede. Saçımla, tırnağımla yani kalıbımla ilgilenerek geçireceğim bu haftayı ve tabii bir iki ziyaret yaparak.

İşle ilgili güzel gelişmeler var biliyorsun. Bakalım Bodrum'dan nasıl bir haber gelecek? Ayrıca en büyük meraklarımdan biri de şu baskıdaki kitaplar! Ah bir çıksalar:)

Bu arada Derya kraliçe için gerekli konuşmaları yaptım. Bu akşam onu arayacağım. Vaziyet böyle anlayacağın. Şimdi elimdeki Pazar gününe dönüyorum:) Koskocaman öperim!

BAYKUŞUN VERDİĞİ DERS

2012-01-21T13:47:00.003+02:00

Anlatan: Xhut Yerstem, Neçerezıy Köyü.Köyün birinde her dileği gerçekleşen, herkes tarafından çok sevilen ve sayılan Peygamber adlı iyi yürekli, çok iyi bir insan yaşarmış. Bu Peygamber’in bir de karısı varmış; herkesten daha iyi, daha pahalı, lüks şeylere sahip olmak istermiş, bunun için kocasına hükmedip, istediklerini yaptırmaya karar vermiş. Karısı bir gün bu ermiş kocasına:“İnsanlar seni çok seviyor, sana çok saygı duyuyor. Her dilediğini gerçekleşiyor. Bir iş, bir yardım için sana başka köylerden de pek çok insan gelip gidiyor. Onlar ‘Filancanın evi hangisi’ diye sormak zorunda kalıyorlar. Şöyle büyük bir konak yaptır, çatısı kuş tüyüyle kaplı olsun. Bakan, gören herkes senin evin olduğunu anlasın. İnsanlar sormaya gerek kalmadan doğruca gelsinler, seni kolayca bulabilsinler.”.Adam karısının önerisini doğru bulmamış:“Ben herkesten farklı biri değilim. Her dilediğim gerçekleşiyor diye herkesten farklı yaşamaya kalkışmam. Onlardan iyi ve üstün biri olduğumu düşünmem, öyle davranmam doğru olmaz” demiş.Ama her nasılsa, kadın kocasını etkilemiş ve istediğini yapmaya ikna etmiş.“Peki madem öyle istiyorsun, yarın bütün kuşların buraya uçup gelmelerini sağlarım, tüylerini yoldurur, şimdiye kadar kimsenin yapmadığı, bilmediği şekilde evin çatısını kuş tüyüyle kaplatırım” demiş. Her dilediği gerçekleştiğinden, ertesi gün böyle olmasını dilemiş ve buyurmuş.Onun buyruğuna kimse karşı gelemediğinden bütün kuşlar gelmişler ama baykuş gelmemiş.Adam baykuşa haber göndermiş, gelmemiş, ikinci kez haber göndermiş, yine gelmemiş, üçüncü kez haber gönderince o da zorunlu olarak gelmiş.Adam kızgın ve öfkeli bekliyormuş, baykuşa çıkışmış:“Bu kadar çok haber göndermem gerekmiyordu. Niçin böyle davrandın” demiş.Baykuş, bağışlanmayacağını düşünerek:“Çok önemli işlerim vardı. İzin verirseniz anlatırım, izin vermezseniz de ne yapalım, boynum kıldan incedir” demiş.“Bunca haber göndermeme karşın gelmemenin nedenini bilmek isterim. Mutlaka anlatmalısın. Anlat, anlat bakalım!”“Kurulalı beri dünyaya gelmiş insanlarla dünyadan göçmüş insanları saymaya kalktım ama” diye başlamış söze baykuş, “sormayın, bazen dünyaya gelenler fazla çıkıyor, bazen de dünyadan göçenler. İşin içinden bir türlü çıkamadım, başım döndü, perişan oldum değilse, bilirim elbet; sizin çağrınıza gelmemek olmaz.”“Şimdi hesabı denk getirdin de geldin öyle mi?”“Evet, hesabı denk getirdim.”“Peki, nasıl yaptın bu işi?”“Birinde ölenler, kalanlardan fazla çıktı, birinde de kalanlar ölenlerden fazla. Sonunda, yanlış olduğunu bildiği halde karısının sözünü dinleyenleri ölmüşlerin arasında sayınca hesap denk geldi. Sonra ben de hemen geldim.”Adam o anda hatasını anlamış, toplanan bütün kuşları serbest bırakmış. Böylece baykuş sayesinde adam, yanlışından geri dönmüş, evi de herkesin evi gibi kalmış.

GÜN

2012-01-21T13:16:00.005+02:00

Kapıdan içeri girdim, bana baktı ve birşey söyledi. "Bana mı söyledin?" diyerek gülümsedim. "Hayır" dedi ve kafasını çevirdi. Soyunma odasında karşılaştık. "A sende mi buradasın, yoksa benimle yoga yapmaya mı geldin?" dedim. Bir "hayır" daha aldım. Beş dakika sonra birlikte oynuyorduk!

Adı Gün:)

"Adımı nereden biliyorsun?" diye sordu. "Annen söylerken duydum" dedim. Ders bitti. Dinlenmeye geçtik. Bir bulutun üzerine yatmak istemedi! Yüksekten korkuyormuş, onun bulutunu çimenlerin üzerine indirdim. Çıkarken beni öptü ve "kapıdan girdiğinde sana Koton* demiştim" dedi.

* Elimde Koton mağazasına ait bir torba vardı:)))

YENİ ANILARIN GÜZELLİĞİNİ DÜŞÜNDÜM:)

2012-01-19T14:10:00.002+02:00

Yıl 1989. Turuncu bir volkswagendeyim. Galiba 1974 model. Arka cama Garfield yapışmış. Kaset çalarda Tracy Chapman. Çok fena aşığım. İlk aşk hikayemin en civcivli zamanları!

İnsan unutamam zannediyor. Gerçekten de unutulmuyor ama üzerine yeni anılar yazılınca etkisi azalıyor. Almanya seyahatimde Süper Prenses'le vişne likörü yudumlarken dinlediğim Trayc Chapman albümü de sanki eski bir defterden sayfalarca anı sildirdi ve üzerine yenilerini yazdırdı. "İzi kaldı be hocam!" derseniz Enis bey, haklısınız; şükürler olsun ki yaşadığım her anıyı taşıyacak kadar yürekliyim:)

Bugün Zencefil'de canım yeniden Tracy Chapman dinlemek istedi. Başladım tek tek şarkıları indirmeye. Öyle iyi geldi ki. Yaşamaktan zevk aldım.

http://www.youtube.com/watch?v=-7ywwuWRdXU&feature=related

Ah gençlik! Geçtin gittin ya, olsun. iyi yaşadım seni:)

2012-01-18T06:11:00.001+02:00

HUZURLU SABAHLAR :)

2012-01-17T09:25:00.003+02:00

Kar. İstanbul için huzur vakti. Desem, şehrin yarısından fazlası bana manyak der. Oysa dün akşam trafiği birbirine katan kar değil, akılsız İstanbullular idi. Zavallı karı fırsat bilip, herkes birbirine ,iş çıkışı randevularını "trafik" ve "kar" yüzünden üzülerek ertelediğini söyledi. Peki ya Cuma akşamı olsaydı? O zaman da iptal mi olurdu planlar? Hiç sanmam, insanların derdi P.tesi ile!

Şahsen ben günü tam da planladığım gibi meyhanede bitirdim. Çok da güzel oldu doğrusu. Ha azıcık trafik sıkıntısı var idi ama onu da vapur denen harika ulaşım aracıyla atlattım gitti. Diyeceğim o ki, İstanbul'da yaşamak sağlam sinirler, şehir kültürü ve azıcık da pratik zeka ister. Sizde yok ise varın gidin köyünüze!

Gelelim sabaha. Sabah sokaklar tablo gibiydi. Özellikle ağaçlar. Her biri masal! Sokakta yürümeye doyamadım. Şimdi evdeyim ama iki saate kalmaz çıkarım muhtemelen.

Bu arada 10 Ocak tarihinde blogumu 208 kişi ziyaret etmiş. Acep nedendir? Ne oldu o gün bilen var mı?

FIRTINA

2012-01-14T08:19:00.005+02:00

Rüyasında fırtına görenin hayatı değişir derler. Ne güzel; uçuyordu dün gece ortalık! Hatta rüyamın bir yerinde kalkıp salon penceresinden baktığımda, gerçekten bir fırtına olduğunu gördüm. Hayatım değişiyor. Çünkü benim ona baktığım yer değişiyor. Kendimi olası bir tehlikeden koruma hızım bile değişiyor. Sezgilerim güçleniyor. Kalan zamanım konusundaki kaygılarımın ve korkularımın yerini, kabullenmiş ve ana odaklanmış bir ruh alıyor. Gölgesini yakalamaktan vazgeçmiş biri gibiyim.

Her gün yeni bir "ben" uyanıyor, artık bunu biliyorum:)

YAĞMUR

2012-01-11T08:48:00.002+02:00

Bu sabah, yağmur sesiyle başbaşa kalıp uzun uzun yazmak isterdim sana, bana... Yazamam ki çıkmam lazım. Ama sen bir hayal etsene; eğer evde olsam neler yazardım kimbilir....

YOLUNMUŞ KAZ

2012-01-10T08:49:00.003+02:00

"Erkekler tek tek tüylerimi yoldular, kadınlar kalanları iyice tütsülediler. Ölüm ve hastalıklar kazanda kaynattılar. Bana da kendimi didiklemek kaldı pilav üstüne.

Yaptım da; didikledim ve afiyetle yedim. Yedim yedim, baktım ki şişmişim, durdum."

ÖLÜMDEN KORKUYORSAN YAŞAMIYORSUN DEMEKTİR...

2012-01-07T08:26:00.003+02:00

"Sen ne üzülüyorsun, bırak kedileri tekmeleyenler, gözünü kırpmadan adam öldürenler... üzülsün" dedi S.Y.

Gerçekten ya, ben niya aka karaya üzülüp, her gözüme takılanı kalbimin ortasına yara yapıyorum ki? "Duvarı nem, insanı gam yıkar" dememiş mi birileri? Bu kadar gama, - ki benim ki manasız gam-, duvar değil yıkılmak, çoktan kum olmuştu!

2008 yılıın 18 Nisan gecesi başlayan fırtınayı kontrol etmeye çalışmaktan öyle yoruldum ki, ardı sıra gelen her patlamada bir yelkenimi parçaladım. Rotasız, pusulasız, tayfasızım. Bu durumda yapabileceğim tek şeyi yapacağım öyleyse; ölüm korkusuyla günden güne erimektense, karaya, olabilecek en güvenli limana gidip gemimi, hayatımı kıçtan baştan karaya bağlayacağım. Bu fırtınayı yaşamaya artık gücüm yok, ancak ve ancak karadan seyredip, zaman zaman rüyamda başa çıkabilirim.

İnsan bir savaşta kaç kere yenilir ki?

BASİT YAŞA!

2012-01-05T18:13:00.001+02:00

Neden hayatını zorlaştırıyorsun?

Birini mi özledin? …..

Ara

Görüşmek mi istedin?...

Davet et

Anlaşılmak mı istiyorsun?....

Açıkla

Soruların mı var?...

Sor

Hoşlanmıyor musun?...

Söyle

Hoşlanıyor musun?....

Belirt

Bir şey mi talep ediyorsun?...

İste

Senin aklından geçenin ne olduğunu kimse bilemez.

Önceden’’Hayır’’ cevabı aldıysan ‘’Evet’’cevabı için risk al.

Ümitle beklemek yerine bilmek seni rahatlatacaktır.

Bu zaman diliminde, bu boyutta, bu bedenle bir kez var olacaksın.

Basit yaşa!

YENİ YILIN BENİ ŞAŞIRTMAYAN RÜYASI

2012-01-03T12:09:00.003+02:00

Teyzemle birlikte, Nisan'da evlenecek kuzenimin İstanbul'da yaşayacağı evi görmeye gidiyoruz. Kocaman kule gibi bir apartman. Sarıyer taraflarıymış orası ama aslında başka bir ülke gibi. Apartmanın arka bahçesine dolanıp bağımsız bir daire kapısından içeri süzülüyoruz. Sanki apartman görevlisinin yaşadığı, tavanı alçak yerlerden burası. Kapıdan girer girmez bir iki kişilik yatak var. İçimden "ne ilginç, hemen odaya girdik" diyorum. Yatağın yanında çimenlere bakan bir pencere görüp azıcık rahatlıyorum. O kule gibi apartmanda bu pencere şans!

Diğer oda da minicik. Yan komşumuz sensin! Nedense teyzemle senin evine de giriyoruz. Orada yaşadığını öğrenince kuzen İstanbul'a dönene kadar sana komşu olmayı planlıyorum. Evinde az eşya var. Ailen yanında yok. Ama sormuyorum nerede olduklarını. Tahta bir zırh var köşede. İçimden "sana da olsa olsa bu yakışır!" diyorum. Öfkem ve kırgınlığım yerli yerinde...

Çıkyoruz evinden. Sen arkamızdan geliyor ve terliğime basıyorsun. Her bastığında sendeliyorum ama ne duruyorum, ne de dönüp ardıma bakıyorum. Sendeleye sendeleye uzaklaşıyorum senden...

DOSTLARIM İÇİN YENİ YIL HEDİYEMDİR.

2011-12-28T18:01:00.002+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=Bb_se0qJ134&feature=related

KOCAMAN, KOSKOCAMAN VE İÇİ DİBİNE KADAR ACI, DİBİNE KADAR SEVİNÇ DOLU BİR SENEYİ UĞURLARKEN TÜM SEVDİKLERİMİN - HALA BU HAYATTA OLAN VE DİĞERİNE GEÇMİŞ OLAN - YENİ YILINI TÜM KALBİMLE KUTLUYORUM.

BANA GETİRDİĞİ HER ŞEY İÇİN 2011 YILINA TEŞEKKÜR EDİYORUM. BENDEN ALDIKLARI İÇİN İSE BOYNUMU EĞDİĞİMİ SÖYLÜYORUM... VARDIR ELBET BİR BİLDİĞİ DİYEREK...

http://www.youtube.com/watch?v=sKpTDWUDhuc

AİLEM, YÜKSEK LİSANSLI PERİLER, SÜPER PRENSES, KÜÇÜK İNSAN, PRUSYA KRALI, KÜLKEDİSİ, HANDE, EROL HOCAM, NAZMİ HOCAM, MEHMETUS, S.Y., ÖĞRETMEN ARKADAŞLARIM, ÇOCUKLARIM, EDA LİSA.... HEPİNİZ İYİ Kİ VARSINIZ:)

DONMEK

2011-12-25T10:26:00.004+02:00

Eve donüs zamani yaklasti. Elbette geri donmem gerektigini biliyordum ama biraz erken oldu sanki... Burada normal hayata karisamadan bitti bana ayrilan süre. Oysa daha hic bir cafede kitap okumadim. Cikip sabah yuruyusu yapmadim. Yemek pisirmedim. Yine de bana ayrilan sure bitti!

Hayatima uzaktan baktigim ve ardimda biraktiklarimi bir an icin bile diusunmedigim su on gunde nedense evimle ilgili gözumde canlanan tek sey cadde ile bizim sokagin kesistigi nokta oldu. Acaba neden? Ve bir kez daha anladim ki orada yani Istanbul'da yasamamin sebebi annem, kardesim ve Cahil Periler. Onlar yanimda olsa Mars bile bana ev!

Super Prenses'le yasamak guzeldi. Benter manyakliklarimiz ve kendimize has manyakliklarimiz bence gayet uyumluydu. Onunla 2012 'de muthis bir maceraya daha karar verdik ama bu defa uslu durmayacagiz!

Burada kaldigim surede anladim ki, uzak yerlerde insan daha kolay kendini yakaliyor. Hayatima ve gundelik telasima buradan baktigimda icinde hic "ben" yokum sanki. Oysa icinde benim olmadigim ve bana ait bir hayat olabilir mi? Olamaz gibi ama var.

2012 icin dilegim bu aslinda icinde, disinda ve tam ortasinda "ben" olan bir hayat!

VEEEE HUZURLARINIZDA NOEL!

2011-12-24T10:33:00.002+02:00

Beklenen gün geldi iste. Bu dakikadan baslayarak noel heyecanini ikiye katliyoruz:)

GULMEK NE GUZEL!

2011-12-23T11:10:00.003+02:00

Unutmusum; icten ve olabilecek en aptalca seye karnim agriyana kadar gulmeyi unutmusum. Gulumsemekten degil ama gercekten gulmekten bahsediyorum. Buraya geldigimden beri birkac defa seri halde sacmalayip, dakikalarca gulebildigimi gorunce cok sevindim. Demek ki hala umut var benim icin :)

Super Prenses'le kisa zamana cok sey sigdirdik. Ozellikle ortacag pazari ve sanat galerisi nefisti. Bu arada gercekten bu ulkede ekmek ve pasta cok lezzetli. Ayrica siyah bira da hic fena degil.

isin sakasi bir yana, daha once hic uzerinde dusunmedigim bir toplum hakinda birseyler ogrenmek hosuma gitti. Savas, savas sonrasi donem, bunun edebiyata ve diger sanatlara yansima sekli gercekten azimsanamayacak kadar guclu. Uzuldum dogrusu Almanca bilmedigim icin. Oysa harika kitapcilar ve kutuphaneler var....

Hava da soylendigi kadar soguk degil. Ustelik sokaklar o kadar temiz ki, bir tam gun kar yagsa, ertesi sabah her yer yine piril piril.

Neyse, gulmek guzel, hayat guzel! Almanya guzel. Hele ki Almanya'da Super Prenses'le gulmek daha da guzel!

ORTACAG PAZARINA MEST OLDUM!

2011-12-20T09:32:00.003+02:00

Cadi kardeslerimin arasinda gezerken, Dionysos ve Pan'i görmeyi hic ummazdim! Ama aralarina doga tanricasini da alip öyle bir muzikle firladilar ki sokaga! Of! Yok böyle bir tilsim!! Gercekten uzun yillardir cok az seye boylesine hayranlikla bakmisimdir. Bu kadar mi tanidik olur muzik!

Gerci pazarin tamami nefisti! Prenses'le kendimize kiyafet, sac tokasi vesaire aldik- Vesaire diyorum ama bayilarak kullanacagim. Sac ignem o kadar havali ki, görmeniz lazim:)

Ictigim ve yedigim hersey guzeldi. Gerci yaban domuzu sosisi biraz tercih etmedigim bir lezzetti ama yine de hosuma gitti. Bir daha ne zaman noel pazarinda yaban domuzu yiyecegim kimbilir? Fakat tavernalar ve tavernaci cocuklara deginmeden gecemeyecegim:))) Italya kadar unlu olmasa da Almanlar da flört etmeyi biliyorlar diyecegim sadece:)) Ah bir de Ingilizce bilselerdi!!! Hayat iste:)))

http://www.youtube.com/watch?v=wSrkKfnMINk

DUN AKSAMDAN SIZE KALANLAR

2011-12-19T11:10:00.004+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=kjRo_CHSdt0

Tracy dün gece yirmi yili askin bir sureden sonra, Super Prenses ile icilen nefis bir visne likoru ile gecmisin izlerini degistirdi! Artuk bana sadece ilk askimi degil, ilk Almanya seyahatimi, visne likorunu ve Super Prenses'i hatirlatacak. Eski bir aniyi silmek icin uzerine yeni anilar yazmak lazimsa eger, basliyorum. Silinmek cok can yakiciydi... Ben biliyorum.

Dun gece kilisede Bach dinlerken, cocuklarin her biri gözume melekler gibi görunduler. Ilahi bir ses ve onlarca melek! Sadece protestan teyzelerin bizim CHP'li teyzelere bu kadar benzemesine cok sasirdim. Kiyafet, hal tavir... Al Bagdat Caddesi'ne koy, eline de azicik brosur ver, tamam!

Az sonra ortacag pazarina gitmek icin yola cikacagiz. Ne mi umuyorum? Elbette gercek bir cadi ile tanismayi!!!

UCAN MINIBÜS!

2011-12-18T09:32:00.003+02:00

Firtinanin ortasinda bi yerimde pireler ucarak gelebildiysem bu diyarlara pratik zekam sayesindedir. Cunku ucer kisilikten iki sira dizilmis koltuklardan bana gösterilene otursaydim ve iki saat oyle ucsaydim asla uyuyamaz ve firtinanin stresi ile basa cikamazdim.

Pegasus feci dar bir ucakla ucurdu beni, bu yuzden Trabzon seyahatinde verdigim ismi tescilledim artik: ucan minibus!

Neyse, Germen topraklarindaki ikinci sabahimda kaderin cilvesini dusunuyorum, aslinda son onbes yildir burada yasiyor olabilirdim... Acaba nasil bir ben olurdum o zaman... Kimbilir..

Super Prenses bana harika bir yatak, kutular dolusu kurabiye, nefis kahveler ve en guzeli cok huzurlu bir ortam verdi. Buna o kadar muhtactim ki, ilk gece vucudum inancsizliktan uyuyamadi! Sessizlik beni saskina cevirdi ve afallayinca paralize oldum!

Ama dun gece normal bir uyku uyudum, cunku gunu guzel gecirmek tum endiselerimi supurdu. Cam agaci alisverisi, dini butun bir Alman ailenin evinde yenen yemek ve ardindan sehrin göbegindeki noel öncesi kalabaligina karismak iyi geldi.

Taciz edilmeden yasamak nasil da özledigim bir sey! Taciden kastim, trafiksiz, deprem korkusu olmaksizin, bir yere kosturmadan, yuksek sese maruz kalmadan yasamak...

Burada kapilarin yani daire kapilarinin cogu cam! Hirsizlik gibi bir dertleri yok anlasilan! Mimari nefis.. Sokaklar, binalar ve insanlarin genel tavri hosuma gitti dogrusu. Ormanlara da bayildim. Belki Kara Orman'i görmeye gidecegiz. Ne kadar heyecanli degil mi? En cok ortacag pazarini merak ediyorum. Bakalim neler var?

Simdilik haberler bu kadar. Stuttgart`dan sevgiler...

not. noktalamalar icin uzgunum, klavyeye yabanciyim!

GERMANY!

2011-12-16T07:02:00.003+02:00

Ta ta ta ta... İşte 16 Aralık oldu. Az sonra havalimanına ve uçağıma kavuşacağım. Uçak korkumu ve burun deliklerimden birinin tıkalı olduğunu unutabilirsem bulutların tadını çıkartacağım!

Önümüzdeki on gün Germen halkının topraklarındayım. Bu seyahat sebebiyle edebiyat hayatımda aksamalar olabilir, zira yazmaktan ziyade okumak niyetindeyim.

Herkese sevgiler....

KALPLERE VUR BİR ZIMBA!

2011-12-15T20:50:00.004+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=iBjssi09e0E

Öyle bir hafta geçirdim ki, anlatsam, oooo okuyamazsınız:) Ama en önemlisi 350 adet kurabiyeyi tek tek öğrencilerime vermenin ( Allah Hande ve Ferda Hanfendilerden & Zencefil ahalisinden razı olsun:) hazzını yaşadım. Ufaklıklara Noel Baba'nın biraz grip olduğunu, bu yüzden bana çocuklara biraz kurabiye pişirmem için ricada bulunduğunu anlattım. Kurabiyelerin bir "iksirle" yapıldığını ve eğer bunun ne olduğunu bulurlarsa ( kurabiyenin içindeki meyva ve baharatların isimlerini yazmalarını istedim- tabii anne ve babaları yazacak - ) müthiş bir oyunla geri döneceğimi söyledim. Kurabiyeleri eve götürüp aileleri ile bölüşmelerini, sevgi ile bölüşülünce besleyici gücünün arttığını anlattım. Ki doğru!

Yüzlerce renkli kağıt, yüzlerce minik parmak arasında keşfedilmenin heyecanını yaşarken, ben bir buluta binip uçtum! Ne mi oldu? Ejderha ile göz göze geldik! Eda Lisa altıncı yaşını kutlarken, ben artık onu, yani ejderhamı gözlerine baktığım tüm çocuklarda yakalamanın sarhoşluğuna kapıldım!

http://www.youtube.com/watch?v=7gjcxOJx0Bc

HAVA

2011-12-14T07:28:00.002+02:00

Dün iki ders arasında verdiğim park ve kitap molası o kadar iyi geldi ki... Bu sabah neden daha uzun kalmadım orada diye hayıflandım. Kış güneşine bayılıyorum!

TELAŞ!

2011-12-13T07:39:00.001+02:00

Saatlerin hızına yetişeceğim diye bir yelkovana asılıyorum , bir akrebe. Sonuç? Onlar kazanıyor tabii...

KURABİYE:)

2011-12-09T08:00:00.003+02:00

Güneş var bu sabah, dolayısıyla sanki hayat daha da güzel. Daha da çünkü yaşadığım her gün, her saat güzel! Bunu kaz kafam anladı ya, artık bana karada ölüm yok!

Duramadan çalışmaya hala uyumlanamadığım için bazen teklesem de, işkolik olmamak için ciddi bir çabam var. Mesela bugün arabadan erken inip "bir elinde cımbız bir elinde ayna" topluluğuna karışıp yürüyeceğim caddede. Sonra eve gelip dinleneceğim. C.tesi dersimi planlayacak ve tekrar sokağa çıkacağım.

Hafta sonu Zencefil&Elvan kurabiyeleri pişireceğiz inşallah. Ve bu kurabiyelerle çocukların kalplerini hedeflediğimizi de itiraf ediyorum!

2011-12-08T21:53:00.004+02:00

Ölümü hatırladım bu akşam. Anneme ölümü anlattım. İkna etmeye çalıştığım, inancını tazelemeye davet ettiğim kimdi acaba? Biraz ben, biraz annem miydi? Yoksa biraz annem, çokça ben mi?

Çok erken tanıştım ben ölümle. Önce Uyanık öldü. Ev sahibimizin köpeği. Uyanık gittiğinde dört yaşındaydım. Ona ne yaptıklarını görmedim. Gömmüşler miydi? Zaten fazla uzun düşünmedim bu konuda, ağlamadım da. Uyanık öldü, Bozli geldi. Daha tüylü, daha yumuşaktı. Uyanık'ı ve ölümü unuttum.

Beni huzursuz eden unutamadığım ölümlerdir; onların durup durup vuran dev dalgalarıdır...

http://www.youtube.com/watch?v=24Oh8GAhk3A&feature=related

YILDIZLAR...

2011-12-07T07:36:00.000+02:00

Öfkesini, gülüşünü, çözümsüz kalan sorunlarını hatırlıyorum. Onu düşünmek üzerinden kendimi düşünüp, kalan ömrümü hesaplamaya çalışıyorum. Yıldızları sayan muhasebecinin* hatasına bir kez, bir kez daha düşerken hayat her defasında önüme bunu hesaplayamayacağımı söyleyen bir örnek bırakıyor.

Pimapen ardından rüzgar dinlemeye çalışan akılsızım ben!

Bana bakıyorsan oralardan bir yerden ne çok gülüyorsundur. Biliyor musun sen benim kalbimi hiç kırmadın. Bir kez bile darılmadım sana. Sanırım bu yüzden gözlerin hep aklımda. Ama ağlama krizlerim geçti. Dediğim gibi, şimdilerde eteğime dökülmüş yıldızları sayıyorum.

Dün Haydarpaşa Gar'ından çıkarken bir çınar ağacı gördüm. Suya düşmüş gibiydi. Durup, onun kızıl yapraklarının mavi su üzerindeki ışıltısını izlemek istedim. Zamanım yoktu! Derse yetişmem gerekiyordu. Üzüldüm. Oysa sınıfıma ulaştığımda daha onbeş dakikam olmasına rağmen hevesle hazırlanan öğrencilerimi görünce yüzümden üzüntü silindi, yerine umut geldi.

Yine de yanlıştı biliyor musun? Birkaç dakika için bile olsa o ağacı seyretmeli, ona "seni gördüm" demeliydim.

Ben ki elaleme "bi durup nefes alsanıza yahu" diyen insan, dün duramadım işte!

B.Y.'ye korkularımı anlatırken, gücü hep dışarıda radığımı anladım. Oysa hiç içime bakmamıştım! Sen bakmıştın değil mi? Bakmış ve inancına tutunmuştun.

Seni düşünmek, senin bu gezegenden geçişin üzerinden kalan ömrümü yaşamak çok güzel. İyi ki oralarda bir yerlerde "dost" olmuşuz.

Bu sabah akılsızlığımdaydın:)

*KÜÇÜK PRENS

HUU

2011-12-06T08:35:00.002+02:00

Bir açılıp, bir kapanan, zaman zaman rüzgarı yüzüme vuran ve bazen ışığı tam kalbime sızan o kapıya inancımı tamamlayan bir adam olmuştu. Ezelden tanışılan bir dost. Kapının eşiğine bir kitap bıraktı. Kitabı, her gece, aralanmış kapının azıcık daha içine doğru ittim. Ne mi oldu, kapı artık hep aralık! Açılması sadece an meselesi.

Bazen bunun için yeterince teşekkür etmediğim hissine kapılıyorum. Sonra diyorum ki, ne anlamı var kelimelerin o zaten bilmiyor mu ne yaşadığımı..

Hayatı değiştiren her zaman çok büyük olaylar değil, bazen aksine ufacık bir dokunuş.

Huu

AĞAÇ, SABAH, RUH.

2011-12-04T09:03:00.007+02:00

Penceremden dışarı bakarken hissetttiğim şeyi bazen yaşarken hissediyorum. Nadiren de olsa, sustuğum zaman kendime dışarıdan bakıyorum. Yaptıklarım, söylediklerim hiç olmadığı kadar tutarlı, Hayatım hiç olmadığı kadar amaçlı, dolu, anlamlıysa da her şey çok boş bazen. Şu pencerenin önünde hissettiğim duygu bana yaklaştığında korkuyorum. O kadar dışındayım ki yaşamın.. Cimdikliyorum kendimi yaşayıp yaşamadığımı anlamak için.

Ağaçları görüyorum, güneş yapraklarına vurmuş, rüzgar onları savuruyor.. Bir sesi ve kokusu var biliyorum. Bir kol mesafesindeyim. Uzanmıyorum. Biliyor ama hissetmiyorum. Çünkü içerideyim. Seyirciyim. Sırtımı bir ağaca dayayarak oturmayalı aylar oldu. Sizin? Yıllar mı? Peki ne yaptık daha anlamlı. Bunun yerine ne koyduk?

Dans etmeyi öğreniyorum. Çocuklarla yaptığım dersi izlemeye gelen çok tatlı bir stajer kadın, etkilendiğini söyledi. Neşemden... Ben de etkileniyorum neşemden. Yine de o durma anları beni korkutuyor. Bazen korkunun dibini görmek adına durabildiğim kadar durmak istiyorum. Sonra ders saatim geliyor ya da banyo yapmam gerekiyor... Zihnim beni ruhumdan kopartıp, gündelik telaşıma bırakıyor. Ruhum bedenimde öksüz, evsiz. Bir sokak çocuğu gibi yaşıyorum o andan itibaren..

http://www.youtube.com/watch?v=TfNuo4RKwWM

2011-12-04T09:03:00.001+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=amY6wjfU48k&feature=related

KİMSELİ ÇOCUKLAR

2011-12-03T07:36:00.004+02:00

Baktığında anneleri var, babaları da. Evleri, arabaları... Birbirinden güzel kıyafet ve oyuncakları. Pırıl pırıl bakışları ve mis gibi kokuları.. Bunlar kimseli çocuklar. Şanslı çocuklar...

Peki neden mutlu değiller? Neden boşayamadıkları bir anne ve baba ile yaşamak zorundalar? Çünkü bu ülkede kocanı, karını boşarsın, hatta onu boşarken çocuğunu da boşarsın. Ama hiçbir çocuk anne ve babasından boşanamaz. Çocuk ve aile ilişkisi sonsuza dek edilmiş bir yemin gibidir. Öyle bir yemin ki taraflardan biri ölmeden sona ermez. Bu yüzden doğuda ve batıda düşünürler ( Bahaeddin Veled, Osho.. ) "anneyi öldür" der. Öldür ki özgür kal. Özgür kal ve sonra istersen yeniden , seçerek bağlan.

Kimseli çocukların Tanrısı yok... Tanrı kimsesizlerin yanında sanki. Çünkü kimseli çocuklar dışarıdan görülen o ki çok şanslılar. Tanrıya hiç ihtiyaçları yok... Ancak yakından, gözünün içine içine bakınca anlaşılabilir; Tanrıya onların da çok ihtiyacı var. Durmadan çekiştirilmek, ağzından burnundan tıkılan yemeklerle türlü yeme bozukluğu geliştirmeye yatkınlaştırılmak... Daha çok öğrensin diye sabah İngilizce, öğleden sonra İspanyolca ve üzerine drama ve daha Allah ne verdiyse doldurularak.. bir saat bile kendini dinleme fırsatı yakalayamadan büyümek zorunda bırakılmak. Bütün bu hengamede değil ruhsal gelişim, üstüne durmadan örselenmek! Baba tarafından dövülen anneyi veya tam tersi babayı aşağılayan anneyi izlemek..

Kimseli çocukların durumu fena... ne kadar vitamin alacakları vizitesi 400 lira olan doktorlar tarafından belirlenirken, ne kadar sevgi alacaklarından bahseden yok... Herkes çocuğunun geleceğini garanti altına almak kaygısında... Daha iyi okullar, daha iyi hayatlar... Kimse huzur ve mutluluk kelimelerini altını çizmez oldu. Haklı olsalardı ben bugün kimseli çocuklar hakkında yazmazdım. Demek ki birşey yanlış... Hesapta sıkıntı var!

BASKI ALTINA ALINMIŞ ÖFKEMİ SALIVERSEM BU DEPREMDEKİ ZARAR ZİYANI KARŞILAYABİLİR MİYİM?

2011-12-02T07:28:00.003+02:00

Sanırım yapmak zorunda kalacağım. Nicedir ufak ufak sallıyorum aslında ya, bazıları tavan başına çökmeden anlamıyor galiba! Şişşt kime diyorum?

Elvan değişti diyenler var. Hem arkamdan, hem de yüzüme karşı. Doğrudur, zamanım konusunda epeyce cömertleştim. Ama kendime karşı:)) Her kuyruğu sıkışanın koltuk değmeği olmaktansa, kendime topuklu ayakkabı ile yürüme dersleri vermeye başladım. Bu bir değişim midir? E tabii:)

AVUTUCULAR'dan* kaçıp, cenneti bulma kararı aldım. Bazıları için üzülmeyi bıraktım. Bu macerada yol arkadaşım olanlara sokulmaya başladım. Diğerleriyle arama zaman, mesafe ve kalp soğukluğu girmeye başladı. Üzülmesinler lütfen, bunların mutlaka bir anlamı var. Nasıl doğa ona yaptıklarımıza tepki gösteriyorsa artık ben de bunu yapmak istiyorum. Yüzüme yapışan anlayış dolu gülücükten çok sıkıldım. Her açıklama bekleyene uzun uzun anlatmaktan da. Üzgünüm, kendim dışında herkesi gözden çıkardım. Kendim saydıklarım kurtulabilir sadece ve beni kendinden sayanlar...

http://www.youtube.com/watch?v=rYEDA3JcQqw

Dibine kadar mutlu, dibine kadar öfkeli ve dibine kadar aşık olmak istiyorum:))) Herkese harika bir hafta sonu dilerim!

* bakınız Michael Ende, Labirent

TEŞHİR

2011-12-01T18:21:00.003+02:00

Çocukken pek kibirliydim. Biraz küstah, biraz ukala hatta. Yine de severdi insanlar beni. İnanılmaz şirin çillerim ve altın buklelerim etrafımda her daim bir hayran çemberi yaratırdı. Neydi sevdikleri? Hiç bilemedim.. Ama kesinlikle saçlarım onları büyülüyordu. Benim aynaya baktığımda göremediğim bir sıcaklık, çekici bir ateş seziyorlardı sanki.. Ben bunu ancak şimdi anlıyorum. Kırmızı sıcak bir renk. Turuncu da öyle. Bu yüzden seviyorlardı beni. Çok yaklaştıklarında yakacağını tahmin ettikleri bir ateşte ısınma arzusuydu o sevgi. Kimi bana hükmetmeye, kontrol altına almaya çalıştı. Kimi hiç korkmayarak korlarımda yürüdü. Ben hiç anlamadım. Uyuyordum.

Şimdilerde saçımın renginin çocuklar üzerindeki etkisini görüyorum. Saçım, turuncu çoraplarım ve hayvancıklı patiklerimle öte alemlerden gelmiş gibiyim onlar için. Komik, renkli, kocaman bir kadın.

Bugün yaptığım dersler eğer kameradan izlenmişse - ki izlenmiş, bekçi bana sırıtarak iyi akşamlar dediğinde biraz utandım:))- manyak kadın demiştir. Desinler. Bayılıyorum manyak kadın olmaya. Teşhirci olduğumu sanarlar diye yıllarca bedenimi, sesimi, ruhumu ve hatta saçımın güzelliğini sakladım da ne oldu? Hiiiçççç. Şimdi teşhirci olmak hoşuma gidiyor. Özellikle neşemi, sevincimi deliler gibi ve bütün bedenimi kullanarak göstermek çok hoşuma gidiyor. Yemeğin ortasında dostumu yanaklarından şap diye öpmek, çocuklarla zıp zıp zıplamak ve eve gelince "bu fasülye yedi buçuk liraaa...." diye şarkı söylemek şahane yahu!

Yemişim ciddi olmayı.

Bakınız derste bugün neler yaptık:

Önce timüs bezinin vücudumuzun "radyosu" olduğunu hayal ederek oradan mikroplara mesaj yolladık: "lütfen bedenimden gidin!" Böylece bağışıklık sistemimizi güçlendirdik.

Sonra kalan mikropları üzerimizden silkeledik. Bunu yaparken kan dolaşımımız canlandı.

Ve en sonunda da "kaç mikrop kaç dansı" yaptık! Ki neşeli insan hastalanmaz:))

Şimdi mi baygınım, mutluyum, teşhircinin Allahıyım!!!

BEDENİM

2011-12-01T07:42:00.005+02:00

Gündemim her gün değişiyor. Şimdilerde kabuğuma meylettim azıcık. Yeni botlar, hırkalar, parfümler.. Bir telaş bir telaş. Tam kırk yaş hazırlığı:) Uzun zaman olmuş aynı parfümü kullanalı, sıkılmışım. Sıkılmış ve ertelemeşim yenisini aramayı.. pek çok şey gibi.. Kendim gibi.

İçimi güzelleştirmek için çırpınırken ve o kırılmasın, bu kırılmasın diye bin parçaya bölünürken hiç bakmamışım kalıbıma; derime, saçıma, parmaklarıma, bacaklarıma.. Hamamdan hamama ovalayıp çıkmışım. Oysa bu ruhu o taşımıyor mu? Bedenim!

İçimi ve dışımı hazırlıyorum. Sanki uzun bir yolculuk öncesinde gibi, telaşlıyım. Tatlı, acemi bir telaş. Ne ki bu diye sormadığım...

http://www.youtube.com/watch?v=DZP4lbp9jBA

MELEĞİMİN DOĞUMGÜNÜ

2011-11-29T07:35:00.002+02:00

Onu ilk kucağıma alışımı ve sonra bir daha hiç bırakmak istemeyişimi hep hatırlıyorum. Bırakmadım da. Hala ve eminim ki daima hayatımın en değerli parçası olacak. Benim küçük meleğim Eda Lisa.. Bugün tam altı yaşında. O benim saatim, pusulam ve ezelden tanıştığım parçam.

Bunların hiçbirini Eda'ya söylemiyorum, benim sevgim ona yük olsun istemem. Ama yazıyorum. İkimiz için masallar yazıyorum. Eğer birgün okumak isterse diye.

Bugün ona bir masal daha yazdım. Altı masal, altı yıl hayatlarımızda..

Doğum günü ve tüm hayatı kutlu olsun meleğimin...

2011-11-28T07:48:00.003+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=7AW9C3-qWug&feature=related

Hayat düşündüğümden de hızlı geçiyor. Beni, seni, etrafımızdaki her ayrıntıyı sallayarak. Hızlı, yavaş, belli ederek ve bazen usulca. Geçiyor işte. Bazen sana yaklaşıyorum, bazen kendime. Bazen ikimizi de ardımda bırakıp, yepyeni bir yere bırakıyorum hayatı. Ona bir şans veriyorum:) Tıpkı bu hafta sonu yaptığım gibi. Yeni "şey"ler ve yeni insanlarla tanışmanın beni büyülemesine izin veriyorum. Geçmiş zamanın tozunu üfleyerek yol açıyorum kendime, geleceğime. Zor mu dersen, bazen "evet", bazen "hayır". Altı ay önce sorsaydın, "hep zor..." derdim.

bu ne güzelliktir yahu!

2011-11-24T16:58:00.001+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=W1bnz6edrKg&feature=related

2011-11-24T07:48:00.001+02:00

BU ŞARKI BANA:

http://www.youtube.com/watch?v=6CDZyCKip9U&feature=related

HAZIRLIK-sız-

2011-11-24T07:30:00.005+02:00

Hani bilirsin ya hazırlık yapman gerektiğini, ama başlayamazsın toparlanmaya. Seyahate çıkacak gibi; bavul açık, ütülenecekler kenarda... Ya da ne bileyim sınav vardır haftaya Çarşamba, ama canın hiiiç çalışmak istemez. Yine de bilirsin, geçmek için çalışman gerekir. Çalışmazsın, çalışamazsın. Bilir ve çalışamazsın...

Aklında hep hazırlanmak var?

Aklımda hep hazırlanmak var. Somut bir hazırlık yok ama bu bilinç var. Fakat nasıl hazırlanıldığını bilmiyorum ki... Acemi bir gündelikçi gibi bir aklımı temizliyorum, bir kalbimin en girilmemiş, en vazgeçilmiş odasını. Sonra derin bir durma arzusu geliyor. Diyorum ki kendime, "sadece ve sadece hazır olduğunu düşün, olduğun yere uzan ve düşüncenin seni sarmalayıp, kucaklamasına izin ve hazır olma düşüncesi ol, düşünme, sadece hazır ol işte!"

Artık en yalnız olduğum anda dahi yalnız olmadığımı, benden öte sırlar olduğunu bilmek var ya, dahası sezmek.. İşte o duygu hazırlık için tetikliyor insanı. Küçük bir çocuğun şakacıktan sihir yapması gibi, büyülü değnekle hooop diye hazırlanmak olsa ya! Ah bir olsa... Var mı? Hazırlanabilecek miyim? Yoksa burada, hep hazırlanmayı düşünerek, hazırlanmam gerektiğini bilerek duracak, donacak mıyım?

Yağmur var bu sabah şehrimde. Aklımda yine Victor... Ne severmişim adamı. Ne çok yandı canım. O hazır mıydı acaba? Bilmeyi öyle çok isterdim ki... Bu yolculukta valizlerimizi yan yana açabilmiş ve birlikte dolduruyor olsaydık... Öpüyorum seni koskocaman Vitito!

LABİRENT, AÇLIK VE TESADÜFLER ÜZERİNE..

2011-11-23T07:41:00.002+02:00

Okumakta olduğum son kitabın en önemli iki sembolü ayna ve labirent. Yani şu ana kadar öyleydi. Ah, bir de zaman. Zamanla ilgili hassasiyetimi bilenler bilir, bilmeyenler de beni beş dakika bekletip öğrenebilir!

Ende'nin kitaplarında zamanın işlenişi beni büyülüyor. Belki öte alemler konusunda fazlasıyla kapalı olan insanlar için melekler, tesadüfler, labirentler ve aynalar aşırı sembolik kaçabilir... Oysa benim için sadece doğduğumdan beri kapısında durduğum bir binaya açık bulduğum pencereden süzülmek gibi! Basbayağı mucize işte!

Özellikle kitabın ilk bölümünün hemen ardından bir baba oğul ve mutluluğa kavuşma, kavuşamama hikayesi geliyor ki, beni "paraya, pula, istemediğini söylediği düzene tercih eden adam" için oturup yazsaydım, işte bunu yazardım dedirtti. O kadar sevdim, o kadar duygulandım.

Hepimizin bedenleri ve zihinleri gibi ruhu da aç. Açlık uzun sürdüğünde nasıl ölümcül bir tehlikeyse, oburlukla bastırıldığında da en az o kadar korkutucu. Ruhsal sohbetler, öteler, erenler... Bu konulardan korkmak, açlığı ölüme doğru itmekten gayrı ne ki? Biz yok desek, tüm sezgilerimizi kaynar ateşe koyup, suyuna çorba pişirsek, onlar yok mu olacak? Cık! Oradalar işte. Arkamı dönsem de, kaçsam da sobelendim!

Çocuklara bunun nasıl verilebileceği ise beni asıl ilgilendiren bölüm. Fantastik bir dünya yaratırken inşa edilen kuleler, gerçek hayatta yüz yüze geleceği karakterlerin masal pelerini altındaki yüzü... Dozu, alttaki hikaye. İşte son merakım! Yoksa ezeli ve ebedi merakım mı demeliyim?

Bu hafta sonu nihayet, waldorf derinleşme seminerine katılıyorum. Ne ironiktir ki, beni bu noktaya getiren olayları tetikleyen şahsiyetin okulunda eğitim! Güleyim mi, yoksa tesadüf (?!) diyerek geçeyim mi, bilemedim. En iyisi gidip tadını çıkartayım. Belki bu seminerde sadece çocuklar için değil, kendim için de değerli bir keşif yaparım? Kimbilir belki ruhuma bir dilim havuçlu kek ısmarlarım? Hep bedenim yiyecek değil ya:))

Önemli not. Randevumuzu unutma lütfen, Nero Cafe, saat: 17.00 :)))

HAYKO YA DA BRUNO NE FARK EDER MUHTEREM, GÖNÜLLER BİR OLSUN!

2011-11-22T20:59:00.006+02:00

Muhterem, sabah yürüyüşümüzde Hayko işi olmaz dedi.. Yüzüne nasıl bakacakmışım. Yahu, o kadar güzel adamlar var idi hayatımda- Allah inandırsın bakmaya doyamazdınız- , kalbine bakamadım; inanılmaz çirkindi! Bi de bunu denemek istedim, ne var ki? Allah kalp güzelliği vermiş Hayko'cuğuma. Ama tabii illa da baltalanacaksa bu lişki, bana Bruno da uyar. Bak bak, sesi ne kadar güzel... Bülbül sanki! Canım benim... http://www.youtube.com/watch?v=EocLKUzsaoc&feature=related

Bu sabah bir yıldır önünden her geçişimde içini merak ettiğim bir okula derse davet edildim. İçeri girdiğim andan itibaren neden çağırıldığımı anladım. Oyun oynamak istiyorlardı. Üstelik bunun için güneş alan kocana pencereli, aydınlık ve geniş snıfları, oldukça neşeli ve hevesli çocukları da vardı! Kabul ettim gitti. Bir kez daha gördüm ki her isteğimiz bir akit:) hatta sadece gönülden geçirdiklerimiz bile..

Üstelik benim iki senelik sınıfım bugün büyüleyiciydi.... Ders rüya gibi geçti. Kendimle ve onlarla gurur duydum! Bunu ayrıca yazacağım. Zira inanılmaz bir anı oldu benim için...Namaste!

BU SABAH MUCİZELERE İNANMAYA NE DERSİN?

2011-11-22T08:33:00.004+02:00

Herşey işe yaradığımı hissettiğimde başlıyor benim için. Ama gerçekten işe yaramaktan bahsediyorum, yoksa uydurulmuş bir ihtiyacı karşılamaktan veya birileri için hayatı kolaylaştırmaktan, sallanan zamanlara koltuk değneği olmaktan değil.

Moda tasarımcısı olmak istemezdim mesela. Veya ne bileyim özel bir uçağın pilotu. Asker. Ama bir sirkte çalışmak isterdim, insanları güldürmek, düşündürmek, gerçeklerden sıyırıp başka alemlere uçurmak...... Çocuk doktoru olmak da isterdim. Aşçı da olabilirdim. Kocaman bir yemekhanede çocuklar için yemek pişirebilir ve her öğünden sonra yüzlerce küçük tabak yıkayabilirdim. Ki geçen yaz Kınalıada'daki manastırda bunu gerçekten hissettim. İsa'nın portresinin altında o minicik tabakları toplarken, içimden oraya ait olma istediği geçti.. Yüzyıllarca yemek pişirebilirdim.

Süper Prenses, hızla iyileşirken bana bir mail yazmış bu sabah. O kadar duygulandım ki.. Biyolojik bağım olmayan bu kadın için, onun sağlığı ve hayatımda kalması için o kadar dua ettim ki... İşe yaraması yani hem iyileşmeye başlaması, hem de bu duygumun ona destek olabilmesi beni çok mutlu etti. İşe yaradığımı hissettim. Bir kadın yepyeni bir hayata başlarken yanında durabilmekti sadece yaptığım. Bunu onun için yapmaya çalışırken, yıllardır ihmal ettiğim bir diğer kadına da destek oldum: kendime:)

Şimdilerde kendim için çalışmak beni deliler gibi sevindiriyor. Çocuklara yoga dersi vermek, onlarla bütün gün cebelleşen öğretmenleri dersimde beş dakika için bile olsa dinlendirebilmek, işe yarama isteğimi fazlasıyla tatmin ediyor. Bu gezegendeki varlığım, bedenim, kalbim anlam kazanıyor. Yoga hocam, yelken hocam, arkeoloji eğitimim, ailem, dostlarım, düşmanlarım, kazanç ve kayıplarım ışıldıyor sanki. Her biri neden hayatıma girdiklerinin anlatıyorlar bana, barışıyor, uzlaşıyoruz. Bu, uzun uzun beklenip, geç kazanılmış gelişme beni çok mutlu ediyor.

Her acı, her kazanç ve hatta kayıp buraya gelmek içinmiş meğer. Benden büyük, beni kavrayan kocaman bir sihir varmış evrende. Melekler, periler, cadılar, ZALİM KRALLAR, KÖTÜ KRALİÇELER gerçekmiş! Beni gerçeklerden uzaklaştırmaya çalışan herkese ve herşeye rağmen dönüp dolaşıp buraya kadar - BAZEN SÜRÜNEREK..- ilerleyebilmem mucize. Demek ki mucizeler de varmış!

Hani ölüler dirilmezdi? Bakınız ben dirildim:) İşe yaramak beni diriltti!

BU ŞARKI SENİN İÇİN:

http://www.youtube.com/watch?v=h-AMDbMhtLE

EYVALLAH :)

2011-11-21T08:35:00.003+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=TfNuo4RKwWM

Sabah sabah canım bu şarkıyı dinlemek istedi. Nedenini Allah bilir.. Can bu:)

Noel yaklaşıyor. Yakında Süper Prenses'in yanında olacağım. O ana kadar da birbirinden yoğun günler beni bekliyor... Seminerler mesela. Özellikle bu hafta sonu waldorf hakkında öğreneceklerimi heyecanla bekliyorum. Sonra kurabiyeler.. Onları süslemenin heyecanı. Küçücük, tükürüklü öpücüklerle yaşayacağım kısa ama çok tatmin edici mutluluk dakikaları...

Yavaş yavaş toparlanan bir bavul... İçinde bademler, simitler, yufkalar, kahveler..

Yeni yıldan istediklerimi - ve tabii kendimden - yavaş yavaş ajandama yazmaya başladım. Bu yılı, kalan ömrümün son yılı gibi yaşamaya karar verdim. Sanki bana verilen son 365 günmüş gibi. Daha doğrusu ölümsüzmüşüm gibi yaşamak istiyorum. Ölüm yok, ben varım. Ben varsam umutlarım ve hayallerim var. Üstelik hala buradaysam bütün bunları gerçekleştirecek gücüm de var!

Bu yıl aşk, iş, seyahat, çocuk, kitap, kalem, tekne... hepsi benim olacak:) İnanmadınız mı? Seyredip görmesi bedeva!

O kadar canım yandı ki 2011 de , acıdan aklım başıma geldi! Ölüm, hastalık, parasızlık, inaçsızlık... Hepsi yaladı geçti ruhumu. Yatağımdaki mesnevi, kalbimdeki hayat kırıntıları, sağır bahçede geçirdiğim anlar, Muhterem ile yaptığım yürüyüşler, Burcu'nun terapileri ve bunların arasına ekleyebileceğim birkaç güçlü sebebim olmasaydı vay halime!

Senden şikayetçi değilim 2011, benden Victor'u alıp, Süper Prenses'le gözümü korkutmuş olsan da şikayetçi değilim. Öyle güzel anlattın ki bana her şer ve her hayırda onun eli olduğunu... Sustum oturdum işte. Her uyandığım sabaha mucize diye bakıyorum artık. Bana verilen bir yirmidört saat daha!

http://www.youtube.com/watch?v=VKwBFGuzpMg&feature=related

Şükretmek, kabullenmek, "eyvallah" demek meğer şimdilerde kısmetmiş... Olsun, buna da eyvallah:) BU ARADA HALA HAYKO İLE EVLENMEK İSTİYORUM! Tam bana göre bir adam:))

İLAÇ NİYETİNE HER FIRSATTA VE EN AZ İKİ, EN FAZLA 21 GÜN!

2011-11-18T07:44:00.003+02:00

Acaba nedir nedir? Se ya hat!

Bana şu dünyada en iyi ama en iyi gelen şey. 2012 yılı hareket planımda mümkün olan her dakika gezmek var. Dünya kazan, ben kepçe. Ajandam ve param izin verdikçe gezecek ve geri kalan tüm zamanlarda bedenim ve ruhum için çalışacağım.

Prusya Kralı'nın seyahat fikri, onun da benimle aynı ruh haline girdiğini gösterdi ki, buna pek sevindim. İçimden bir ses, 2012 benim ve sevdiklerimin yılı diyor. Zaten bu yıl ağlamaktan göz pınarlarım kurumuş olduğuna göre, bize gülmek kaldı geriye!

http://www.youtube.com/watch?v=HvhVFCFqPd0

FAZLA MESAİ

2011-11-17T07:15:00.003+02:00

Meleklerim, malumunuz P.tesi ve Salı fazla mesai yaptılar. E sonuç olarak bir tek gün için bile olsa ellerini üzerimden çekmeleri azıcık pahalıya patladı. Ama olsun; para kaybetmek moral veya sağlık ya da ne bileyim inanç kaybetmekten iyidir di mi?

Bazen düşünüyorum da kazanmak ve kaybetmek kelimeleri de anlamını yitiriyor yıllar içinde... Kazandım da ne kazandım? Kayıp sandıklarım kayıp mıydı? Onlarsız yaşamadım mı? Kazançsız, kayıpsız, kahkahasız ve kedersizim..

http://www.youtube.com/watch?v=yz_R9-SIRGM

THE WALL OLMAK THE WOLF OLMAKTAN İYİDİR.*

2011-11-16T07:35:00.004+02:00

* ASLINDA ÇAKAL DEMEK İSTERDİM AMA ÇAKALIN İNGİLİZCESİ KAFİYEYİ BOZDU.

Hatunun biri içip içip, karşıma geçip bana "senin duvarların var" dedi. Nedendir bilinmez o an, dürüstlüğüme ek olarak nadiren ortaya çıkan, sakinliğim tuttu ve "haklısın, var galiba. Bir tek çocuklarla zaman geçirirken yok" dedim.

Şimdi, yok desem olmazdı çünkü ben onun gördüğü duvarların içindeyim. Dışarıdan nasıl bir manzara var, bana bilinmez... Ayrıca kendine ördüğü duvarlar hakkında da hiç fikrim yok!

Ve fakat o hatuna hitaben açıklamak isterim ki, benim duvarlarım içeriden şöyle görünüyor: esnek ve şeffaf. Hani uzay filmlerinde jelibon gibi birşeye parmağını sokarsın ve canın yanmadıkça bütün bedeninle içine dalarsın ya, tam olarak öyle işte. Burada mesele, benim duvarıma karşılık sende ne olduğu. Ne var sende? Sislerin ardına saklanan bir kurt musun yoksa? Eğer öyle isen iyi ki duvarlarım varmış, buna pek sevindim:) Yoksa sen beni, annemi ve kardeşimi yutardın yaw!

Ah, bu arada benim sivri dilimle de tanışmış oldun, afedersin ani oldu! Tatlı dilim de sadece çocuklar ve duvardan içeri girerek risk alanlar için :)

GERMANY 10 POINT!

2011-11-15T20:34:00.002+02:00

Alman konsolosluğu efsanesi tamamen uydurmaymış arkadaşlar. Vizemi verdiler, üstelik 24 saat geçmeden adresime postaladılar! Böylece Almanlarla aramdaki -olmayan- buzlar eridi:))

Şimdi, bu nadide ülkenin çikolatalarına ulaşmak için sadece dört haftam kaldı! Ondan sonra allerjiden kaşınmaya başlayana kadar çikolata kürü yapacağım. Bavuluma da iki don, bi sütyen, pijama dışında hiç bir nane koymayacağım ki, dönüşte bakkal dükkanı açacak kadar çikolatam olsun!

Aaaaaa çok mutluyum! sağolun melekler:)))

MÜPTELA

2011-11-15T08:53:00.006+02:00

Yazmak hatta hakkını vererek okumak için bile zamanım kalmıyor. Yoga yapmaya gidemediğim gibi, matımı serip evde de biraz esneyemiyorum. Kemiklerim taşlaştı sanki. Havanın soğuması ve muhteremin hastalanması - ki önce ben hastalandım - yürüyüşleri de baltalayınca, hal bu! Hamam, yoga, havuz diye fısıldayıp duruyor zavallı kollarım, bacaklarım...

Yine de, tüm bu hale rağmen zerre kadar güvenilmeyecek akıl defterime gördüklerimi yazıyorum; rüzgarla birlikte metrelerce yükselen ve sonra kar gibi aşağıya süzülen yaprakları, gri ve mavinin neredeyse her tonuyla boğazın renklerinin an be an değişimini.. Her ne ise işte, hepsini unutacağımı bile bile akıl defterime yazıyorum!

V. saklanmak istediğini söylemiş bu sabah mesajında. Bunu ilk hissettirdiğinde de - ki o zaman söylememişti- anlamıştım. Ama benim de onunla saklanmama izin vermediği için o kadar kırılmıştım ki, anlayışım beş para etmedi... Oysa şimdi saklanmak kelimesinin alt metninde ne depresyon, ne de mutsuzluk olmadığını, sadece ve sadece azıcık durmak, durgunlaşıp devap edecek anı kollamak olduğunu anlayabiliyorum. Böyle bir durma anı için benim aylarca beklemem gerektiğini de biliyorum. Bu yüzden V. durabildiği için şanslı. Pıst, birkaç dakika benim için de dur lütfen:))

H., işkolik olduğunu söyledi geçenlerde. Bağımlıyım dedi. O an bağımlı olmayı bir defa daha kafamda şekillendirirken, neye bağımlı olduğumu düşündüm. Ya da nelere?

Biraz kahveye belki, çokça kelimelere ve suya; denize, havuza, hamama... Onun dışında zevk aldığım şeyler beni bağımlı yapacak kadar ileride değiller.

Eylül'de Suat'ın bahçesinde öylece durduğum sabahlarda defterime bazı notlar düştüm. Birgün oturup yazacağım kitabın adını orada, hiçbir beklentim olmaksızın, sadece ve sadece otururken ve rüzgarda biraz sağa, sıkılınca sola dönen kocaman deniz kabuklarını izlerken bulacağımı bilemezdim.. Ama buldum!

Sonra kocaman bir keşif yaptım. Duygularımı yaşamaktan ziyade, kelimelerle anlatmayı, hiçkimseyi bulamasam da kendime anlatmayı sevdiğimi ve bu yüzden çoğu zaman onları yaşamayı kaçırdığımı keşfettim. Kelimelere müptela olmanın bedelini aniden anladım!

İçimdeki, dışımdaki anları kayda geçirme isteği, beni yaşamın dışına atıyordu. Merkeze yaklaşmak istedikçe, çemberin en dış halkasına savruluyordum. İşte orada durmak isterdim. Ama nasıl? Neyse, gidip çalışayım ben biraz!

ŞANSIMA TEŞEKKÜR EDERİM

2011-11-14T06:49:00.002+02:00

Hep şanssızlığıma - ki sonradan hep şansa dönüşür - sövecek değilim ya, bu sabah canım şansıma teşekkür etmek istedi. Melek gibi iki dost, kalbi temiz bir aile ve güzeller güzeli bir şehir için:) Hatta ve aslında sadece ve sadece burada olduğum için ve yaşanacak günüm için.

Hocalarım, öğrencilerim, geçmişte yaptığım ve gelecekte yapacağım tüm -içime ve dışıma- seyahatlerim için.. Teşekkür ederim!

11.11.2011

2011-11-12T07:54:00.002+02:00

yoga dersi: 11.11.2011

yaş: 6

saat: 11.00

soru:

"herkes düşünsün bakalım, en sevdiği yoga duruşu hangisi? Sonra bu duruşu sınıfa hatırlatır mısınız lütfen, herkes bir duruş için öğretmen olabilir mi?"

cevaplar:

Kuzey: "ayı duruşu"

Azra: "ağaç duruşu"

Hira: "maymun duruşu"

Tugay:"kaplan duruşu"

Aral: "kelebek duruşu"

Hepsinin anlamı vardı. Boşuna seçmemişlerdi. Kiminin bu duruşun gücüne, kiminin benim övgü dolu bakışlarıma, kiminin ise kimbilir neye ihtiyacı vardı...

CUMA, MÜBAREK GÜN!

2011-11-11T18:27:00.002+02:00

Migren ağrısı gibi bir ağrıyla dar attım kendimi Deniz'in evine. Dersi nasıl bitirdim, o çocuklar bana, ben onlara nasıl dayandım, bilmem. Son bir güç geliyor galiba!

Konsolosluğun istediği tüm evrakları hazırlamakla uğraşıp, oradan bankaya gittim. Kişisel servetimi kontrol etmeye. Fazla vaktimi almadı, çünkü saya saya bitireyeceğim altın külçerim yok benim:) Üç beş kuruş, birazcık da borç! Yani:

http://www.youtube.com/watch?v=yy3EpWYfG1s&feature=related misali bir hayat:)))

Şikayetim var mı? Yoooo. Sadece bazen kendime, tahammülsüzlüğüm için kızıyorum. Zamanında gereksiz bir sabır gösterdiğim tüm düşük zekalılara şimdi dayanamadığım için kendimi bu duruma sokuşuma diş biliyorum. Sonra ellerimi rabbime açıp, "ya rabbim kurtar beni bu öfkeden ve salaklıktan!" diye niyaz ediyorum!

işin aslına bakarsanız benim rabbim epeyce de hassas biri; duyuyor! Ama konuşmuyor! Jasmin'in dediği gibi kozmik santral on numara! Sanki ne kadar melek varsa bana çalışıyor:))) Tek sorun ne zaman boykot yapacakları belli olmuyor!!!

NEDEN UYUR, NE ZAMAN UYANIR?

2011-11-10T07:58:00.003+02:00

UYUYAN GÜZEL NE ZAMAN UYKUYA DALAR? ONUN UYANDIĞI ZAMANIN ANLAMI VAR MIDIR? BİLEN VARSA BİRAZ ANLATSA?

GÜNLER GÜNLERE, AYLAR AYLARA..

2011-11-09T07:36:00.003+02:00

Victor'a* bakıyorum, hiç kımıldamıyor. Sanki nefes almıyor. Bir fotoğraf gibi, donmuş gibi. Hiç bir hareket yok. Ses yok, dans yok.. Durmuş. Yanılıyor olabilir miyim diye dikkatlice bakıyorum ama gerçekten durmuş. Hiç kımıldamıyor.

Benim kardeşim ağaçları çok sever. Kaç tanesinin adını bilir, kaç kere bir ağacın gövdesine sarılmıştır, altına oturup sırtını yaslamıştır emin değilim. Bildiğim ağaçları çocukluğundan bu yana sever. Ben nasıl denizi seversem, o da karadaki bu görkemli canlıları sever. Bazen onunla hayatın iki ucunu tutuyormuşuz gibi hissediyorum. Ortamızda oyunlar, oyuncaklar ve uzun bir ortak geçmiş... Günler günlere, aylar aylara, hayat ölüme karıştığında bile beni en bilinmez yönlerimle tanıyan tek insanı kardeşimi düşündüm bu sabah. Kardeşimin ağaç sevgisini, sevgiyle ilişkisini. Sadece düşündüm işte...

AŞK HAKKINDA AKLIMDA KALAN...

2011-11-08T13:14:00.007+02:00

Aşk, yapıcı bir duygu değil. Doğasında inşa etmek, YARATMAK yok. Yıkar, ezer, hasta eder. Öldürdüğünü bile söyleyenler var. Ben bilmem, onların yalancısıyım sadece. Ne aşk yüzünden öldüm, ne de ölen birini gördüm.

Bence mi? Aşk kesinlikle içinden geçilmesi gereken bir ateş. Önce nefessiz kalacak ve cayır cayır yanacaksın. Alevler seni gökyüzüne taşıdığında orayı cennet zannedeceksin. Ateş küçüldüğünde ölecekmiş gibi hissedeceksin, sonra ölmediğini görüp, yaşayacaksın. Başka çaren yok ki.

Rüzgar sonsuza kadar saçlarını dalgalandırmayacak, kalbinin karıncığı, odacığı arasındaki kapakcık daima pır pır edip hava kaçırmayacak, midendeki kasılmalar, vücudundaki yaralar, uykusuz geceler... Dostlarına tutunacaksın, yitip gitmemek için... Ailene, inanç ve hayallerine... Hepsi geçecek. Aşk geçecek. Hep geçer. Geçti...

Acını azaltamam, acı senin. Zamanında benimki de sadece benimdi. Ne yüzümde, ne saçlarımda, ne de bedenimin bir yerinde izi kalmadı. Bir kağıt gibi yırtıldım ortamdan, diğer yarım uçtu gitti, bilinmeze karıştı. Şimdilerde tek gözü, tek kolu, tek bacağı, tek kulağı var ruhumun. Tam bir bedende yarım bir ruh. İşte aşkın bedeli. Ama geçmek lazım bu ateşten, yanmak lazım. Kaybolmak, kaybetmek ve bulmak lazım:)

http://www.youtube.com/watch?v=uL6MsiwaRMo&feature=related

2011-11-08T08:54:00.002+02:00

Dünya alem dalga geçse, hepsi bir ağızdan "hadi canım" dese, ben yine de kozmik bir yardım aldığımda ısrar edeceğim. Bu nasıl oldu bilmem; ben kafayı değiştirmeye and içtim de ondan mı, yoksa gezegenler sağdan sola yerine, soldan sağa mı dönmeye başladı? Bilinmez.. Bilmekten geçip, inanma noktasındayım zaten. Bilgi dağarcığım kafatasımda çatlak yarattığından beri, kalbime yüklendim. Odacıklarını doldurup duruyorum. Monty ile, Eda ve Leyla ile, Samra, Zeynep, Rüzgar.. hepsiyle tıka basa dolduruyorum. Çatlar mı? Yooo esnek duvarları var:)))

Bayramı şu saate kadar misafir ağırlayarak, ödev yazarak ve dvd seyrederek geçirdim. Dersim yok, sıkıldım mı ne? Derslerim olunca yorgun, olmayınca sıkkın? İşkolik falan olmamışımdır inşallah!

Kasım bitmeden yapılması gerekenler var:

Almanlara bana vize vermeleri için ricacı olmak

YapıKredi yayınlarına gidip, "ne oldu bizim çeviriler?" diye dırlamak

Edirne'ye gidip ciğer yemek, Meriç kıyısında oturmak

Fethi Paşa Korusu'nda Muhterem'le sonbahar yürüyüşü yapmak.

Yogalin için hazırladığım tezin son noktasını koymak.

Bütün bunları tamamlayınca huzur içinde Aralık ayını yaşamaya başlayabilirim. Sonrası mı? E bu kadarını bilmem bile mucize değil mi?

2011-11-07T08:12:00.003+02:00

Düşündüğüm kadar çalışmıyorum. Çok düşünüp, yarısı kadar çalışıyorum.. Hayatım gibi bedenim, ruhum, beni ben yapan herşey tam ortadan ikiye bölünmüş; yarısı yaşamak ve geleceği inşa etmek isterken, ana tutunup, derin derin nefes alırken, diğeri öylece durmak, ne gelecekse gelsin diyerek beklemek, hatta beklemeden, öylece, sadece durmak istiyor..

Bazen herkes kolay, ben kolayım, yaşamak kolay... Kocaman bir oyun alanı dünya. Oradan buraya çılgın gibi koşarken, yükselip kendime baktığımda gülümsüyorum. Sonra durup, kullanmadığım parçalarımı düşünüyorum. İki elimle tutunuyorum kalbime, sesini dinliyor, orada mı diye emin olmak istiyorum. Tenefüs bitince de koşmaya devam ediyorum.

Yazmak istediğim kitaplar, oynamak istediğim oyunlar, görmek istediğim ülkeler, dans etmek istediğim şarkılar ve daha pek çok şey var... Hatta Victor için yapmak istediklerim var. Yapacağım da. Belki, beni ikiye bölen hali kucaklayarak yapacağım. Belki yavaş yol alacağım diğer parçamı çekiştirirken ama söz kendime, söz yapacağım hepsini:) Yaşadığım sürece gerçekten yaşayacağım. Öldüğümde gerçekten ölmüş olmak için...

http://www.youtube.com/watch?v=VQkA1xzCKK8

KAFAMA KAZINAN EN GÜZEL ŞEYLERDEN BİRİSİN BAYRAM..

2011-11-06T07:45:00.005+02:00

Ama tüm kazınanlar güzel değil... Rakı güzel mesela. Mandalin bahçeleri güzel...

Bayramlığım yok artık... Uzun yıllar, bir çorap bile olsa yeni bir parça giymeye çalışırdım... Şimdi tek hazırlığım Eda Lisa ve Leyla Nora için. Onlar bize gelirse var bayram, gelmezlerse.. Yok!

Hayatı yeniden anlamlandırmaya çalışırken kendimi, şarabın özüne su katan bir antik çağ denizcisi gibi hissediyorum. Kafam güzel olmadan dümende duramayacağım için elimdeki tortudan hayata tutunma iksiri yaratıyorum! Çocuklarla yaşadığım her dakika azalan şarabıma su katmak. Bu bayramda da lıkır lıkır çocuk neşesi içeceğim için şanslı sayılırım.

Hepinize içine bol sevgi katılmış, anlamı damağınızdan kalbinize katar uzayan tatlılarla donatılmış neşeli sofralar, mutlu bayramlar diliyorum!

HAYAL KURMAKLA MI BAŞLIYORDU?

2011-11-04T07:18:00.004+02:00

Aylar önce gördüğüm bir rüyada yuvarlak hatlı bir bina vardı, tek katlı. Sonra nefis bir bahçe. İngiltere'deki evimi özlediğimden olacak, o gün yani rüyada hava yağmurlu ve yeşillikler pırıl pırıldı. İçerilerde bir yerlerde biriktirdiğim ve biriktirirken içime sindire sindire sakladığım tüm detaylar rüyamda yan yana gelmiş, bir ağızdan bağırıyordu: "Elvan bak, olabilir..."

Duydum. Daha doğrusu masmavi gözlü bir kız çocuğu kulağımın dibinde bağıra bağıra ( aslında fısıldadı:)) duyurdu. Şimdi hayallerimi gündüz gözüyle görmeye başladım. Ne mi olur? Bilmem, hayal işte!

Çocuklar için "doğru" bir yer istiyorum.

WALDORF SEMİNERİNİN ARDINDAN YAŞANAN GÜN BİTERKEN...

2011-11-03T18:36:00.004+02:00

Eve dönmeden evvel pazara uğradım. Yağmurun altında sebze, meyva seçerek kafamı boşaltmaya çalıştım. Ve yeniden akşamdan kalma neşeme saklanmak istedim. Azıcık başardım galiba. Turuncu üzerine mavi, beyaz puanlı çorağlar aldım kendime ve bir de pembe filli bir çanta. Okuldaki kızlar bayılacaklar, Kızlar dediysem 3-6 yaş aralığında olanlar:))

Seminer Guguk Kuşu'na nlattığım gibi büyüleyiciydi. "Yaşar gibi yapmayın, yaşayın!" diyordu açıkca. Oysa bakıyorum da en zorlandığımız şey yaşamak, yaşamanın hakkını vermek olmuş nicedir... Bu isteksiz ve bıkkın halimizle ne vereceğiz çocuklara? Salak değiller ki, sadece çocuk onlar. Anlıyor, hissediyor ve tekrar, takl,t yoluyla hızlıca, biz daha ne oluyor diyemeden öğreniyorlar.

Ne öğretiyorsunuz çocuğunuza? Organik beslenmeyi mi? Akılsız mısınız ya, yediğinden haz almayı, kendi yemeğini pişirmenin keyfini öğretmeden ne anlamı var organik takıntısıyla çocuğu harap etmenin? Delirdi mi bütün anneler??? Huuu!

Herşey kitaplarda yazıyor ve oradaki tüm söylenenler gökten gelen kelamlar gibi yaşamayı bıraksak nasıl olur? Hiç istemediği halde müzik derslerine sürüklenen çocuklar, hiç istemediği günlerde ittire kaktıra yoga sınıfına getirilenler... Yapmayın ne olur. İlla yoga sevsin istiyorsanız, ona güneşin altında gerinen bir yavru kedi gösterin ve bunun yoga olduğunu anlatın; "haydi biz de onun gibi uzanıp çimenlerde esneyelim". Bunun için zamanınız yok mu? Çimenlere uzanıp esneyecek zamanınız yoksa, getirmeyin bana çocuğunuzu. Üzülüyorum.

Waldorf semineri beni çok etkiledi. Ne zamandır içi boşaltılmış hayatlar ve bu hayatlardan ayrı düşünülemeyecek çocuklar ve bu çocukları bekleyen gelecek hakkında düşünüyordum... her çocuk Monty kadar şanslı değil ne yazık ki... Annelerin çocuk yetiştirme modasına kapılıp, bu olmakta olan canlıyı hasarlı hale getirmesi an meselesi... Onun size ihtiyacı var. Sizinle yaşamaya, Dünya denilen gezegeni sizden alacağı rehberlikle öğrenmeye. Sadece bedenini değil, ruhunu beslemenize ihtiyacı var. Masalların diline, kucağınızın sıcaklığına, hzuru ve güzen demek olan hayatlarınız çok ihtiyacı var..

Çalıştığım okullarda bunun tam tersin anlatan sinyaller aldığımda üzülüyorum. Çok ama çok üzülüyorum. Tüccar yöneticiler; bu çocukları köle gibi görüp, çocuk ticaretiyle para kazananlar. Sizin s"ektöre yenik düştük!" iddiasıyla yaptığınız şey Uzak Doğu'daki çocuk fahişelerin halinden daha mı masum? Bir çocuğun bedenine zarar vermekle, ruhuna zarar vermek aynı derecede yaralanmaya neden olmaz mı????

Neden herkes iyi işlemediğini bildiği bir çarkı inatla döndürüyor? Kendimize yalan söyledikçe daha da çamura batan hayatlarımızı neden görmezden geliyoruz? Bir çocuğa verilecek en güzel cennetin mutlu bir ev olduğunu anladım ben. Para, iyi okul, dil öğrenmek... Siz hepsine sahipsiniz, eee mutlu musunuz?

Kızgınım. Dersimi bölüp fotoğraf çekmeye kalkan fotoğrafçıya, o fotoğrafçıyı bana hiç haber vermeksizin sınıfıma yollayan yüksek ökçeli kız çocuğuna ve bu numaraları yiyen anne ve babalara deliler gibi kızgınım. Hiç anlayamıyorum... Hiç!

GUGUK KUŞU İÇİN:)

2011-11-03T07:59:00.003+02:00

Her sabah bekliyorum demişsin ya, şimdi ben sana merhaba demeden nasıl çıkarım ki evden?

Gerçi uzun uzun anlatamayacağım şu anda ama akşam söz yazacağım; dün ilginç bir toplantıya katıldım. Waldorf eğitimcilerinin "masal" toplantısına. Bu birbirinden farklı toplantılarla kafamda öyle çok şey yerine oturuyor ki, bazen çocukların hakim olduğu sadece sevgiden inşa edilmiş bir dünyayı yaratabileceğimize gönülden inanıyorum. Bu konuda öğrendiklerimi yazdıkça bir anne olarak senin özellikle okumanı isteyeceğim.

Yaşadığımız yüzyılda neden mutsuzuz ve neden içimiz hep boş bunu anlamak ve araştırmak yerine, arsızca o boşluğu doldurmaya çalışırken pek çok annenin çocuğunu nasıl hırpaladığını görüyorum.. Bu toplantılarda ise farklı seçenekler olabileceğini ve her zaman, her yerde olduğu gibi bütün sırrın en basitte saklandığını anlıyorum. Basit olan ise derinde...

Yapmamız gereken tek şey elimizi kalbimizin üzerine koyup onu çıkartmak! Çok kolay ve bir o kadar zor.. Ama değer. Konu bir insanın yetişmesi ise değer bence:)

Ve tabii bütün bu hikayenin beni en çok ilgilendiren bölümü masallar. Masallar bu oluşumda ne rol oynar? Sembollerin dili düşündüğümüz kadar karmaşık mıdır yoksa çocuk kalbin yazdığını, kalple okur mu? Okur! Bakınız MOMO!

Anlayacağın heyecanlıyım. Hem de çok!

MİNNETTARLIK

2011-11-02T07:39:00.003+02:00

Yaşadığıma minnettar uyanıyorum sabahları. Bir an gelip, göz kapaklarımı kımıldatamayacağımı o kadar iyi anladım ki.. Ard arda kaybettiğim sevdiklerim ve kalanları kaybetme ihtimali.. Kendi hayatımın, henüz hazır olmadığım bir anda sona erebileceği gerçeği...

Önce derin bir korku geldi. Yuttu beni! Bir süre midesinde kaldım; bacaklarımı karnıma topladım, öylece karanlığın geçmesini bekledim. "Ölüm böyle mi başlar?" diye düşündüm.. Ben başlattıysam bu süreci, ben bitirebilirdim ama gelen sahiden ölümse öylece durmak muhtemelen en iyisiydi. Yeni girdiğim bir ortamda göze batmak istemem...

Karanlık kustu beni. Kımıldamadığım için sindiremedi. Böylece kendi yarattığım korkudan, kendi çabasız çabamla kurtuldum. Nasıl çabalayabilirdim ki? ne yapmam gerektiğini bilmiyordum!

Şimdi, hala zaman zaman geliyor o korku. Anlıyorum ve geldiğinde usulca "bunu ben yarattım" diyorum. Beynimdeki hücreler, bir geceden sabaha unutmayacak onu, ama geçecek. Yerine yeni anılar, yeni yaşanmışlıklar ekledikçe geçecek.

Korku geçecek, sadece sevgi kalacak.

Bu sabah da uyandım ya, çok mutluyum. Elimde yaşanacak bir koca gün var!

RÜYA

2011-11-01T07:58:00.003+02:00

Anlat desen tamamını anlatamam, azı kalmış, çoğu gitmiş aklımdan. Sen kalmışsın, diğerleri silinmiş hafızamdan...Rüya bu ya, bizdeymişsin bütün gece. Ne ayrılıklar, ne kavgalar, ne de ölümler hiç olmamış. Üzerinde koyu renk bir elbise var. Bir ara ben, senin gibi yıllardır görmediğim bir arkadaşımla konuşurken buluyorum kendimi. Affetmiş beni, onun evindeyim. Rio'ya karnavala gidecekmiş. Bana bu seyahati anlatıyor. Yani öyle bir rüya ki, affetmem gerekenler ve beni affetmesini dilediklerim birlikte... Çoktan vazgeçtiklerim, unuttum dediklerim de orada. Düşün, sen oradasın!

Bazen aslında yaşamadığını, bu rüyalarla benim seni yaşattığımı düşünüyorum. Artık hiç görmediğim, duymadığım, dokunmadığım biri yaşıyor olamaz ki.. Neyse, bizde olman çok güzeldi. O kadar içtik, o kadar içtik ki rüyamda, elbisenle duşa girdin. Bizim banyoda ve elbiselerinle duştaydın:) Hayali bile güzel, hayatımın bir parçası olduğunu görmek güzel... Güzel bir rüya...

HİSSETMEK!

2011-10-31T09:44:00.004+02:00

Acayip bir rüya gördüm dün gece. Rüyayı görmeme sebep olan hissettiklerim miydi, yoksa rüya gelecekte hissedeceklerimi mi müjdeliyordu bilemedim. Umurumda da değil. Şu an hissettiğim bana yeter. Kocaman, koskocaman ve çok aydınlık bir dönemin başlamak üzere olduğunu hissediyorum. Ve gerçekten bu, ne demek bilmiyorum! Tünelin sonundaki ışık fıkrası gibi; trenin beni ezmesi an meselesi olabilir... Yok yok bu öyle değil. Bu, bu başka bir şey.

Bana doğru usul susul yaklaşan bir dönem var. Ne zamandır iki ileri, bir geri adımlarla, kah kalbimi, kah beynimi dürterek, ölü müyüm, diri miyim diye yoklaya yoklaya geliyor. Diriyim! Vallahi diriyim. Sadece uzun bir kış uyksundaydım. Uyandım ve bekliyorum. Evimi, içimi, dışımı temizledim. Vallahi de billahi de, iki gözüm önüme aksın temizim:) İki gözüm önüme aksın kalbim boş. Bak, tın tın ses geliyor. Duydun mu?

Yav acaba aşırıya mı kaçtı yoga derslerinin saati, o yüzden mi oluyor bu deli deli keyiflenmeler? Bu sabah muhteremle yürümek mesela, o kadar iyi geldi ki. Zira kendisini özlemiş olmamın da etkisi var tabii. İnsanın sabahın köründe ilk gördüğü yüz, ilk kelam ettiği şahıs elbette pek önemli. Ama muhterem iyi kalpli biri, bu yüzden şanslıyım. Diyorum ya, iyi bir dönem, hissediyorum!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=iy4mXZN1Zzk

ALKIŞ

2011-10-30T08:54:00.003+02:00

Hepimiz alkış severiz. Hepimiz severiz de, bazılarımız sevdiğimizi bilmeyiz. İçimizdeki sevilme, beğenilme ve onaylanma arzusu her zaman düşünüldüğü kadar olumlu noktalara getirmez insanı. Bazen bakarız, daldan dala sıçrayan maymundan farkımız kalmamış!

Ben alkış severim. En çok babaannemin alkışını severdim çocukken. Onun tek kelime etmeden, gözleriyle onaylayan öyle bir hali vardı ki, o bakışla gelen alkış sesi hala çınlar kulaklarımda... Sonra Güven Hoca vardı okulda, onunla konuştuğumda beni anladığını hissettiğim anların alkış sesi... Şimdilerde çocuklarla yaptığım derslerin bitiminde gelip bana sımsıkı sarıldıklarında kulaklarımda çınlayan ses... Buna kim karşı koyabilir ki?

Artık bir yetişkin tarafından onaylanmak ve sevilmek arzum kalmadı... Yetişkinlerin birbirini sevebildiğine inancım da epeyce azaldı. "Mış" gibi yapan, kendini anlamayan onlarca insandan biri beni sever"miş" gibi yapınca daha mı güzel olacak ki hayat? Yooo. E o zaman?

"Mış" gibi yapmayan bir kitle yarattım kendime. Üç beş dost, ailem ve çocuklar. Farklı kaygılarla bana sokulanları öyle güzel hissediyorum ki, kalbimin burnu var sanki ve bize yaklaşanın amacını kokluyor! Ne acayip:)

DOWN, OTİZM SADECE KROMOZOMLARIMIZIN BİR ŞAKASI!

2011-10-29T08:04:00.005+03:00

Okuduğum her kitabı ya da seyrettiğim her filmi burada paylaşmam mümkün olmuyor. Tıpkı yaşadığım her duyguyu paylaşamadığım gibi. Bazen zaman yaratamıyorum, bazen de yazmaya oturduğumda artık yazılabilecek kadar sıcak olmuyor bahsetmek istediğim...

Şİmdilerde sınıfımdaki farklı çocukları anlamak üzere bir arayışım var. Farklı derken, down, otizm ve benzeri özelliklerle dünyaya gelmiş meleklerden bahsediyorum. Gerçekten onlar melek ve gerçekten aslında küçücük bir fark var diğerleriyle aralarında. Ve o farkı yok etmenin yolu da var: sabır ve sevgi.

Herşeyden önce kromozomların bu anlaşılmaz şakasını evrendeki yüzbinlerce hediyeden biri gibi algılamaktan yanayım. Düşünsenize size gelen her hediyeden çok mu zevk alırsınız? Bazen aslında hiç tercih etmediğiniz ve beklemediğiniz şeyler çıkmaz mı paketten? Ama öyle bir gün gelir ki, o an işinize yaramayan ve size hiçbir anlam ifade etmeyen hediyenin tılsımını çözersiniz. Bırakın bu çocuklar da hayatınızdaki beklenmedik hediyeler olsunlar. Onlara iyice bakın. bakışlarınızda sadece merak değil, bolca sevgi de olsun. Bakın. Ne görüyorsunuz?

Eminim benim öğrencilerimiz tanısanız çok seversiniz. Zeynep bazen dersime girmez. Ama çoğu zaman öğretmen unuttuğu veya üşendiği için girmez. Ya da anneannesi terapiye götürmüştür. Ama öyle sakindir ki Zeynep ve Can Yaz'la öyle dosttur ki.. Bu iki çocuğun ruhları yukarıda anlaşmış ve inmiş gibidir buraya.. Oysa Can Yaz benim en zor çocuklarımdan biri. Komut almayan, ele avuca sığmayan, tam bir serseri mayın! Fakat her ne oluyorsa o, Zeynep'le bütün bir dünyanın kuramadığı ilişkiyi kurmayı başarıyor. Can Yaz, Zeynep'i seviyor! Kendisinden esirgenen sabrı o Zeynep'e gösteriyor. Girmediği dersi ona anlatıyor. Önünde yerlere yuvarlanıp onu gülümsetiyor. Görmelisiniz...

Efe... Efe otizmle beni tanıştıran çocuğum. Otizm hayatıma Efe ile girdi ve şimdi ben Rain Man dışında bu kelimeyi hiç hayatıma sokmadığımı ve aslında ne demek olduğunu bilmediğimi görüyorum. Okul Efe'yi dersi böldüğü için dışarıda tutmak istiyor ama ben aynı fikirde değilim Efe bizimle olsun istiyorum. Biz Efe ile, Efe'ye rağmen ders yapalım ki, Efe bu dünyanın bir parçası olma hakkını korusun. Gezegen sadece şanslılar için değil, herkes için soluk alıp veriyor. Çocuklar bunu şimdi öğrenmeli. İyi ve kötü, güzel ve çirkin gibi kelimelerden uzak, sadece FARKLI diyebilmeli. FARKLI....

Şimdilerde bu iki çocuk için bulabildiğim her kağıt parçasını okuyorum. Ve beni en çok üzen annelerinin gözlerinde gördüğüm keder... Yorgunluk ve azıcık anlayış için yalvaran bakışlar.. Geçen yıl Aralık ayında katıldığım etkinlikte elime verilen NurBanu ile yaşadığım saatleri düşünüyorum da... Bir bedenin elinizde külçe gibi kalışı nasıl bir sınavdır? Asla sizden sonraki hayatını garanti edemeyeceğiniz bir can...

Okuduğum kitapta bir kez daha gördüm ki aileler için terapi ve destek şart. Ayrıca bu insanları hayata katmak için projeler olmalı. Elçin Tapan'ın hayal ettiği köy mesela? Bu konuda ne yapılıyor çok merak ettim. Bilgisi olanlar benimle paylaşırsa sevinirim..

Sabah sabah nereden çıktı bu down diyenlere Eren'in* annesi için yazdığı notu iletiyorum aşağıda:

Annelere,

Çiçekleri dışarıdan topladım

Sana hediye aldım. bana tatlı bir annesin. Çok güzel, pırıl pırılsın. Temizsin.

Toz alıp koku sürmüşsün. Senin elini öpüyorum.

İyi gününüz kutlu olsun anneler.

Annecim bu sana hediye. Bunu oku, oğlun yazdı.

Anne beni bırakıp Ankara'ya gitme.

Akşam olunca mektubu babaya oku.

*Elçin Tapan'ın down sedromlu oğludur Eren.

MELEKLER

2011-10-28T14:53:00.003+03:00

Dün spor salonunda onlara baktım. Acaba gibberish yaparken "dur" denildiğinde durmuş ya da "ölmüş" ve iyi halden doğruca cennete mi gelmiştim? Salon dolusu çocuk, salon dolusu neşe...

Sırtımı duvara yasladım, öylece baktım yüzlerine. El salladık birbirimize, göz kırptık, gülümsedik. "Şu an ölsem gam yemem" dedim kendime. Bu kadar uzun bir yolculuğun sonunda geldiğim yer basbayağı cennetti işte! Boşuna demiyorlar cennet yeryüzünde diye.

Kendime şaşırıyorum; artan sabrım, çatlayıp dökülen kabuğum beni günden güne şaşırtıyor. Ne zamandır kendini sokmayı bırakmış bir akrebim ben. Zehirimi ne kendime, ne de başkasına akıtmıyorum artık.. Yorulmuşluğum, vazgeçim tam da kazanma noktasına getirdi beni. Şimdi kazanma zamanı. İvme hep aşağıya gidecek değil ya, şimdi çıkıyoruz. Herkes nefesini tutsun ve sıkıca bağlasın kemerini cennete gidiyoruz!

NE Mİ YAPARIM?

2011-10-27T21:32:00.003+03:00

Bilmem. Dersten çıkmışsam ve enerjim yüksek ise "gülümser geçerim". Bakarsın hal hatır bile sorabilirim. Yok yorgun ve dalgınsam, gerçekten gafil avlanmışsam "gündüz gözüyle de kabus görülebiliyormuş demek!" diyebilirim, alınma. Ya da alın ya. Eve gider azıcık ağlarsın, geçer. Hassassın ya ( bazıları kendine müslüman, bazıları senin gibi kendine hassas:))

Duygularımı saklamaktan çok yoruldum. Anlayışlı olmaktan sıkıldım. Beğensen de, beğenmesen de gerçek şu: senden soğudum. Uzak ve soğuk ülkelerden gelen kanın artık içimi ısıtmak bir yana, içimi sıkıyor. Velhasıl ne mi yaparım? Yoksun ki artık benim için, en fazla bir paragraf işte.

Geçmişimize selam eder, geleceğimize uzzzuuuun bir eyvallah yollarım.

HER ÇARŞAMBA METROBÜS GAZİSİYİM!

2011-10-27T08:06:00.003+03:00

Dün toplu taşımada can veriyordum. Bir daha şoföre asla izin vermeyeceğim! Mahvoldum ya, haftada bir gün karşıya geçiyorum ve eve dönene kadar anam ağlıyor. Eskiden nasıl her Allahın günü gidermişim ki? Yok yok, zengin koca alıp, evde yatacağım ben, sevmedim bu metrobüs olayını:)) Ama koca gelene kadar da çözüm buldum hani. Mesela termal kıyafetler aldım kendime dün akşam ve güzel cd ler. Belki böylece toplu taşıma denilen gaz odasında azıcık huzur bulurum!

Günlük şikayetimi de yaptıktan sonra işe gideyim bari!

MONYT

2011-10-26T08:07:00.004+03:00

Monty ile bir Salı daha yaşayıp, sonra olanları kayıt altına almak istememek olmaz... Büyüyor Monty ve her hafta başka bir adam olarak karşılıyor beni. Bu hafta ilk defa birlikte resim yaptık! Ben onu çizdim, o beni! Adımı öyle güzel söyüyor ki.. Bana elma ve ya helvan demeyen ilk çocuk! Ve tabii bir kaç otomobil tasarımı ve olağanüstü tekerlek çizimlerimiz de oldu. Araba tasarımı dediysem sakın buradan onun mekanik merakının romantizm merakından fazla olduğu anlamı çıkmasın. Çünkü çizdiğim çiçeğe verdiği tepkiyle öyle olmadığını açıkça anlattı. Ama şu var ki, her türlü acil durum arabasının çıkarttığı ses olan "nani nani" sesi yani Monty için "nino nino" sesi herşeyden önemli. O kırmızı renkli ışığı güneşin bile tepesine çizdik, o kadar yani.

Monty ile el yıkamak, yemek yemek ve anneyi beklemek... İkimizin resminin arasına çizdiği yeşil çizgi ile bana sevgisini anlatmaya çalışan minicik kalbini hissetmek.. Soğuk havada şapkam düştü oyunu oynamak ve durduk yere manasızca koşmaya başlamak! Eğer annelik bundan fazlasıysa zaten bana göre değilmiş, zira mutluluktan ölebilirim!

2011-10-25T09:11:00.003+03:00

Günümüz erkekleri, gözüne baktığı zaman, kendi açıklarını görebilecekleri bir kadın istemiyor. Röntgenini çeken bakışlar da istemiyor. Bir tas su dökünüp, rahatlıkla arınıp, ertesi gün bir şey hatırlamayacağı ilişkilerin kolaylığını seviyor. “Bazı kadınların gölgeleri uzun, hatıraları ağır olur” diyor Gamenn. Gerçekten de öyledir, hayata yayılır, bu da korkutur erkekleri…

Murathan Mungan

RÜYA

2011-10-24T08:16:00.005+03:00

Üzerimde beyaz bir gömlek ve en sevdiğim lacivert pantalonum var. Bu bir iş toplantısı. Bir yüzük tasarlayacağım. Ama nasıl yapılacağını bilmiyorum. Altını az olsun, parlamasın. Karakteri olsun. Mutlaka bir hikayesi olsun. Ama nasıl? Düşünüyorum. Önümdeki yüzüklere bakıyorum... Hiçbiri aradığım şeye yakın değil... Sonra birden aklıma bir fikir geliyor: savat! İşte bu. Parmağıma taktığım yüzüğün ruhu ve bedeni olsun istiyorsam mutlaka savat kullanmam lazım!

Sonra başka bir bölümüne geçiyorum rüyanın. Kocaman, neredeyse vapur büyüklüğünde bir sandal var. Sandala onlarca insan biniyor. Ben de o tarafa doğru yürüyorum. Arkalarda kalmışım. Dar sayılabilecek, asmalarla kaplı bir tünelden geçerken elimle asmaları itiyorum. Arkamdan gelen yaşlı ve epeyce süslü bir kadın, bana bunu neden yaptığımı soruyor. "Beni rahatsız ediyorlar" diyorum. Sandala doğru yürürken, birden Beşiktaş vapur iskelesindeyim.

İyi uyuyamıyorum gece boyunca. Uykumu çalan birileri var sanki. Gizlice evimize girip, göz kapaklarımın arasından çekip alıyorlar uykumu. O kadar hafif ki elleri, hep uykum çalınınca farkına varıyorum yapılan hırsızlığın. Yüzünü göremiyorum ve gündüz olduğunda peşine düşüp hesap soramıyorum...

Kafamda hallettiğim bazı şeyler, kalbimde de hale yola girdiğinde huzurlu uykular geri dönecek biliyorum. Bu, bir ileri iki geri adımların yerini, kısa bir süre sonra sadece ileri olanlar alacak. Bunu da biliyorum. Her gün, her saat hatırladığım, eğer birkaç günde bir aklıma düşer olmuşsa, hiç hatırlamayacağım günlere az kaldı demektir.

Ardımızda bıraktıklarımızın hesabını orada kalanlara ve kendimize sormaktan vazgeçtiğimizde, kanatlarımızı açıp uçabiliriz. Ruhum küçük, minicik, hala acemi bir öğrenci kendisine verilen hayatın içinde... Eğer "affetmek" ise sınavım, affedeceğim. Kendimi, onu, seni, hepimizi.. Böylece rüya hırsızı hayatımdan çıkacak, o kocaman sandala binip, savatlı yüzüğü parmağıma takıp uçacağım! Az kaldı :))

2011-10-23T09:07:00.002+03:00

Günaydın Prenses,

Bu sabah günlük sayfamızda değişiklik yapıyor ve buraya yazıyorum:) Az sonra Yüksek Lisanslı Periler Pazar kahvaltısı buluşması yapacağız. Açıkcası dün senin de dualarınla dersim güzel geçti ama sabah öyle bir kalkmıştım ki yataktan, Boğaz Köprüsü'nü geçeceğim bile şüpheliydi. Ateşim yok fakat boğazımdaki ağrı feci.. Burnum ise aksın mı, akmasın mı hala kararsız! Bi tuhafım anlayacağın.

Bugünün geri kalanını evde önümüzdeki haftanın derslerini yazarak geçireceğim. Fakat önce sana dün sabah derste olanları anlatmam lazım biraz:)

Dört çocuk, üç anne ve bir babamız vardı. Çocukların ikisi kız, ikisi erkek. Aralarından iki tanesi eski öğrencilerim. Derse nefes nedir sorusuyla başladık. Burnumuzdan nefes almayı deneyerek ve nefessiz kalmayı deneyimleyerek devam ettik. Ardından enerjiyi yükselten nefes çalışmalrı yaptık, kendimizi volkan dağı olarak hayal etmek gibi.. Ki anladım ki aslında gerek yokmuş:)) Onun yerine sakinleştirici bir nefes çalışsaymışız daha bile iyi olabilirmiş:)))

Neyse, oyun oynadık, güldük, eğlendik ve dersin sonunda da dinlendik.

Çıkışta sınıfımızı toparlarken, sordum: "nasıldı bugün yoga sizin için?"

Cevaplar:

"Oyun daha eğlenceli olabilirdi"

"tehlikeli nehir daha uzun olsun"

"dinlenme çok kısaydı, ben tam uyuyacaktım, kalktık!"

"yaptığımız savaşçı duruşunun kaçıncısı olduğunu söylemediniz!?"

Anlayacağın bu sınıf pek bilinçli:))

Bir tanesi beni tuvalette giyinirken kıstırıp, yakalamaca oynamak için kızdırmaya çalışırken görmeliydin: "senin söylediklerinin hiç birini yapmayacağım!" diyor ve gülüyor velet!!! Bu arada ben klozette oturmuş çoraplarımı giyiyorum! E düşün artık eğlencemizi:))

Kısacası çocukların yaşları arasındaki fark açıldıkça benim de her sınıf için farklı formül düşünmem gerekiyor. 4 yaş sınıfı ile 8 yaş aynı dersten zevk almıyor elbette. Almanya'ya geldiğimde noel pazarında bol bol oyuncak bulmayı hayal ediyorum. Şu waldorf okuluna da mail mi atsak acaba? Ne dersin?

Öperim seni..

"BAZEN DÖNMEK İÇİN GİTMEK LAZIM..."

2011-10-22T19:23:00.006+03:00

Der idi hocam. Kızardım. "Sen değişirsen her şey değişir" dediğinde de kızardım. Şimdi, kuzu kuzu onun kehanetlerini yaşarken, hayatın her dakikasını keyifle yaşıyorum. Kızgınlığım, vazgeçişlerim, ben ettim sen etme diye kalbini kırdığım dostların dizine kapanışım... Gidene eyvallah, gelene eyvallah diyebilişim... Hepsi bana yaşadığımı hissettiriyor.

Sabah boğaz köprüsünden geçerken Beylerbeyi Sarayı'nın havuzuna baktım. Ağacın havuza düşen aksine hayran, yavaşça gözlerimi boğazın mavi sularına kaydırdım... Of of of... Nasıl güzel bir şehir bu içinde nefes aldığım... Eğer Bodrum'a gidip orada yaşamayı denemeseydim, acaba bu güzelliği görebilecek miydim? Kimbilir...

"Teslimiyet" kelimesini bir gece kafamda ampul yanarcasına anlamasaydım, yer yer ve bazen sık sık hayatımı zorlaştıran anneme, onun bana ağır gelen geçmişine böylesine sakin sakin gülümseyebilir miydim? Kimbilir...

Hayal kırıklıklarımla başa çıkamaz hale gelince, ashramımı ardımda bırakmasaydım,, geri döndüğümde hissettiğim o sımsıcak kucaklama olur muydu acaba?

Hayatımın tam ortasında, tırnaklarını ciğerime geçirmiş ve çektiğim acıyı görmezden gelerek sallanan o "eski" sevgili olmasaydı, benim onu unutma çabam olmasaydı acaba bu kadar hastalanır ve hastalandıkça iyileşmeye, iyileştikçe hayata daha sıkı tutunmaya bu kadar inanır mıydım? Böylesine bal damlar mıydı yaşadığım her dakikadan? Sanmam...

Külkedisi'yle karşılıklı zırhlarımıza bürünüp, yaşlarımızı birbirimizden gizlerken ve sırt sırta vermiş birbirimizden uzaklaşırken çektiğimiz acı olmasaydı, bugün onun bana ve kendine ve hatta hayata geri dönüşüne deliler gibi sevinebilir miydim? Kazanmak için belki önce yitirmek lazım en değerliyi...

Heyhat anlama ulaşmak için önce aramak, sonra anlamsızlaşmaksa yol, o yolda anlamsızlaştığım her dakika için minnettarım...

Sonuç? Bir kedi istiyorum. Bir kediye yer açtım kalbimde....

YETENEĞİMLE TANIŞTIM, ÇOK MEMNUN OLDUM!

2011-10-22T08:07:00.005+03:00

Evet, sonunda tanıştık. Yıllardır bana mektuplar yazan, hikayeler yazan ve hatta blog yazıları yazan o muhteremle sonunda tanıştım! Nasıl mı? Şöyle efendim:

Dün derse hafif kırgın, halsiz ve hatta hastalıktan ve bu hastalığı çocuklara bulaştırmaktan çekinerek girdim. Ne olduysa o an oldu, hastalık geri çekildi ve içimden başka bir kadın çıkıp elimdeki yeşil kargayı kapıp, evdeki bilgisayara yazdığım hikayeden bambaşka bir hikaye anlatmaya başladı! Ve nasıl olduysa oldu, çocuklar bu hikayedeki kahramanlara gönülden katıldılar ve leyleklerle göç edip, ayılarla horladıktan sonra, kurbağalarla zıp zıp zıplayarak nefis dersler yaptık.

Hatta işin güzel tarafı bütün bu neşenin içinde sağ beyin ve sol beyin çalıştırdık, sonbaharda hayvanlar aleminde olan biteni öğrendik ve farklılıklarımıza rağmen sevilebileceğimizi keşfettik. Üstelik doğada bulduğumuz kestane, kozalak gibi basit oyuncaklarla da deliler gibi eğlenilebileceği bilgisini paylaştık!

İşte ben dün, yeteneğimle böyle tanıştım.

Mutfakta, yatakta, spor salonunda, ütü tahtası önünde ve daha pek çok yerde şahane olmayabilirim ama kesinlikle çocuklara hikaye anlatmak için yaratılmışım! Yaratılış sebebimle tanışmaktan deliler gibi mutluyum. Artık gezegene geliş sebebimi biliyorum galiba:))))

SABAH...

2011-10-21T07:33:00.002+03:00

Yürüyüşe çıkamadığım üçüncü sabah... Boğaz ağrıma burun akıntısı da eklenince şahane oldu! C.tesi nasıl ders yapacağımı pek merak etmeye başladım doğrusu.. Bakalım, göreceğiz.

Durum gösterir ki, Pazar gününe iki dvd edinip yatak döşek uzanmak hakkımda en hayırlısı olacak... Neyse, bugünü bir atlatalım, C.tesi gelince onu, o gittiğinde ise Pazar'ı düşünürüm:)

Aranızda soğuk algınlığına iyi gelen reçeteler bilenler varsa hayır demem, benim bildiğim tek reçeteyi uyguladım ve vaziyet budur....

CUMARTESİ SINIFIM AÇILIYOR!

2011-10-20T07:58:00.003+03:00

Zaman: 22 Ekim Cumartesi · 11:00 - 12:00

Yer: Yogatime

Halaskargazi cad. Hüseyin Hilmi Paşa İş Hanı No:153

Aile Yogası derslerimiz Ekim ayında yeniden başlıyor!
Ücretsiz Tanıtım Dersi 22 Ekim saat 11:00'da gerçekleşecek; katılım için lütfen bizi arayıp kaydınızı yaptırın.
Kayıt olmak için: Yogatime 212 343 93 10 / 530 418 95 03
Aile Yogası Bilgi için: Elvan Eti, eti.elvan@gmail.com

“Bir insanla bir saat oyun oynayarak, onun hakkında, onunla bir yıl konuşarak keşfedebileceğinden daha çok şey keşfedebilirsin” diye not düşmüşüm ajandamın kenarına yıllar önce.

Bugüne dönersek şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki çocuklarla yapılan yoga tamamen bir oyun işi; daha doğrusu, yoganın felsefesinden ödün vermeden oynanan bir oyun. Ben sadece, çocuklar izin verdikçe bir oyun kurucuyum. Onlar ise öğrencilerim değil, oyun arkadaşlarım ve hatta zaman zaman öğretmenlerim. İçimdeki/içimizdeki iyiye ve kötüye yeniden bakmayı sağlayan dersler yapıyoruz beraberce. Yargılamadan, kazanmadan ve kaybetmeden zaman geçiriyoruz.

Derslerimizde drama, masal anlatma teknikleri, olumlama cümleleri, yerel oyunlar, nefes çalışması, mandala boyama ve küçük sohbetlerden faydalanıyoruz.. En sık kullandığım materyal “Yogalin Çocuk Yogası Kartları”. Müziklerimizi mutlaka önceden seçip, dinliyor ve her ders için uygun olmalarını sağlamaya çalışıyorum. Yoga çalışmalarımızın, beden eğitimi dersleriyle karıştırılmaması için özellikle, asanaları ard arda yaptırmaktan kaçınıyorum. Duruşları, akılda kalıcı hikayelerin içine yerleştirmeye gayret ediyorum.

Yoga dersi akıllarında spor olarak kalmamalı. Çünkü oynadığımız her oyunun bedende, zihinde ve ruhta bir iz bırakmasını amaç ediniyoruz.

Aile Yogası, bütün anlattıklarımın anne, babanın da katıldığı bir oyun içinde yaşanmasından başka bir şey değil. Sizin nasıl günün stresini atmaya ihtiyacınız varsa, emin olun çocuklarınızın da buna en az sizin kadar ihtiyacı var. Aile Yogası herşeyden önce birlikte eğlenebileceğiniz bir atmosfer yaratmayı hedeflemektedir. Bu nedenle, anne-baba ve çocukların beraberce katılabileceği, içinde oyunların, masalların, hareketin olacağı bir yoga uygulaması olarak düşünebilirsiniz..
Çocuklarınızla geçireceğiniz zamanda onlar, yoga sayesinde kaslarını güçlendirip, esneklik kazanırken, vucutlarını tanımayıp, oyunların içinde hayal güçlerini ve yaratıcılıklarını kullanırlar ve böylece kendilerine güvenleri artar. Hafta boyu çeşitli şekillerde karşılarına çıkan rekabet hissi yerine paylaşarak eğlenmeyi öğrenirler. Siz de bunun bir parçası olmanın keyfini çıkartırsınız.
Aile Yogası’nda çocuklar, aileleriyle eğlenmenin tadına varırken, anne ve babalar da çocukluklarından bir saat çalmış olurlar. Aile yogası, en az çocuk yogası kadar faydalı, besleyici ve ruh, beden, zihin gelişimi için kesinlikle deneyimlenmesi gereken bir çalışmadır. Bekliyoruz...

BAĞDAT CADDESİ'NDE YÜRÜYÜŞ...

2011-10-20T07:47:00.003+03:00

Oldu ve de olmadı. Ellerinde sigaralar, yüzlerinde gülümsemelerle fener alayına çıkmış gibi yürümek, pek "haksız" ölümün ardından isyan eder gibi olmadı. Yine de oldu, zira ellerinde sigaralar ve yüzlerinde o gülücükle bir kahvede veya evde de oturuyor olabilirlerdi ama onlar sokaklara dökülmeyi seçtiler.. PKK kahrolmasın, Kürtler de olmasın ama lütfen "doğu sorunu" kalıcı bir çözüme ulaşsın! Bakınız cadde çocukları bile kızıyor artık!

Allah çocuğunu, eşini, kardeşini, babasını kaybeden insanlara sabırlar versin... Bizlerin bu acıyı anlaması zor... Dilerim daha geniş kitleler de bu acıdan pay almadan çözüm üretilsin.

GEÇMİŞ, OLDUĞUN YERDE KALABİLİRSİN.

2011-10-19T17:53:00.004+03:00

Dün akşam annemin kuzeniyle yemek yedim. Kendisi pek saygı duyduğum, özel hayatında ve işinde ortaya koyduklarıyla hayranlığımı kazanmış şahane bir kadındır. Kusurları var mıdır? Bilmem, ben ona kusur arayarak bakmıyorum. Ona baktığımda gördüğüm şey kalbinin güzel olduğu, İHTİYACIM OLDUĞUNDA KALBİME ÖZEN GÖSTERDİĞİ..

Yemekte geçen yıl bu zamanlar neler olmaktaydı ve bu yıl neler olmakta diye sohbet ederken, "vay be!" dedim içimden, insan yaşadıkça her şey yanından geçip gidiyor.... İyi gün, kötü gün, ak, kara, açlık, tokluk, aşk, nefret... ( Süper Prenses'in verdiği örnekteki gibi; suda ayakta dursak, otta geçiyor yanımızdan, bokta... )Allah ne verdiyse... Geriye ne geçmiş kalıyor, ne de gelecek. Elde var BUGÜN.

E peki ne diye o geçmiş durup durup kapısını, kafasını meşgul eder ki insanın? Neden bazı insanlar sanki geri dönmek mümkümmüş gibi bellerine bağladıkları iple devam ederler geleceğe? Mümkün müdür dünü dünde bırakmadan geleceği yaşamak? O zaman bugün, geçmişin sıkıntılı bir uzantısı olmaz mı?

Geçmişteki şey acı da olsa, mutluluk verici de olsa tekrarlanamaz, bunu kabul etmek lazım. Tekrarlanamayacağına göre mızmızlanmanın manası yoktur.

Ne mi demek istiyorum. Şunu: geçmişe dair iyi ya da kötü neyi, kim bugünüme taşımaya çalışırsa yakarım! Ezer, silkeler geçerim, acımam. Bana, kurmaya çalıştığım geleceğe ve yaşamaya çalıştığım bugüne acımayana acıyamam. Yeri geldi de bugün, bi söyleyeyim dedim, kulaklara küpe niyetine:)

GÜLÜ GÜLLE TARTMAK...

2011-10-15T13:27:00.002+03:00

"Az ye, az uyu, az konuş..." Mümkün mü? Mümkün. Bir tek kişinin bile başarmış olması bunu mümkün kılar. Ki o başardığında yalnızdı... Bizim elimizde onlarca kitap, yüzlerce efsane ve tarihi hikaye var. Türküleri, baladları, şiirleri, dokunan kilimleri, heykelcik ve duvar resimlerini saymıyorum bile.. İnsanın tüm kahramanlık hikayelerinin notunu tutmuş olan tarih açıkça gösterir ki ejderhayı yenmek mümkündür. Nefsi yenmek mümkündür. İkiliği ortadan kaldırmak mümkündür. Bunu bilmek yüreğe su serpmez mi?

Belki de tek derdimiz kabımızın derinliğine inanmamak....

KONUŞ ONUNLA

2011-10-12T19:28:00.004+03:00

Burhan anlattığında inandım da aslında pek inanamadım. Sahiden bir meleğim olabilir miydi? Yok canım, şu omuzumda oturup çetele tutan iki hayal ürünü gerçek olamazdı. Yoksa olur muydu? Bir kitap verdi bana, okudum. İçinde bazı şeyler yazıyordu. Meleklere inananlar, onlarla konuşanlar ve farklı şeyler yaşayanlar hakkında. Hatta onlara nasıl ulaşılacağı hakkında öneriler bile vardı.. Yaşayan etli kanlı insanlara bile ulaşamazken ben nasıl ulaşacaktım ki meleğime?

Kitabın zamanlaması müthiş oldu. Tam canım yanarken, acıdan gözüm kör olmuşken verdi Burhan. Akıllı adamdır Burhan, benim gibi aka boka tepki vermez. Doğuştan derviştir. Kalbi zengin, eli bol, fakir babasıdır. Bana uzun yıllar dayanabilen tek adamdır :)

Neyse, diyeceğim o ki, ben her gece meleğimle konuşuyorum uzun zamandır. Sağlığım için teşekkür ediyorum. Hastaysam, beni hasta edenin ne olduğunu anlamak ve dersi görmek için yardım istiyorum. Tutkuyla, çocukça, öfkeyle ve hatta inatla istediğim halde ulaşamadığım her şey için tevekkülle susmayı öğreniyor, sakinleşiyorum.

Basbayağı konuşuyorum. Beni duyduğuna da inanıyorum. Bugüne kadar olamayan ve olmayan şeylerin ise ne istediğimi bilmezliğimden kaynaklandığını anlıyorum..

Velhasıl diyorum ki sevgili dostum konuş onunla. Varsın elalem deli desin, kalk yatakta ya da uzan ve anlat. Ne anlattığın önemli değil, anlat. Konuş... En kötü ihtimalle içini boşaltmış, ferahlamış olursun ki bu da az şey değil di mi?

Belki konuştuğun tanrının ta kendisidir, belki de içinde üşütmeye başlayan parçan veya evrenin ruhudur. Ne dersen de adına. Ben sadece bana iyi geleni paylaşmak istedim:)

Ha bi de kalp çakrası için göğsünde yeşil bir ışık hayal et istersen, kalbin çalışmadıktan sonra makinenin geri kalanı çalışmış ne yazar??

http://www.youtube.com/watch?v=pliqObTHxUQ&feature=related

HALA

2011-10-12T08:27:00.002+03:00

Halan hastalanmış... Duydum. Arayamıyorum seni... Tesellisi yok ki bu durumun... Ne desem boş, ne desem havada kalır senin hissettiğin acının yanında. Allaha sığınmak dışında ve onun yarattığı düzene inanmak dışında üzüntünü hafifletecek bir şey var mı? Bilmiyorum..Onun senin hayatındaki kıymetini biliyor ve inan senin halan gibi bir halam olmadığı için eksik hissediyorum...

Süper Prenses hastalandığında, kalbimden vurulmuşa döndüm. Victor'un gidişi iki kaşımın arasına isabet ise onun hastalığı tam kalbime idi. Bak, iyileşiyor:) Hayatta her deneyim bize sonraki adım için bir ders anlatıyor. Mesnevi bu yüzden değerli; içi insanı kendisine götüren hikayelerle dolu. Belki okumaya başlamalısın. Belki bu acı seni kendi yolunda büyük adımlar atmaya ve elindekilerle sıkı sıkı, ama sevgiyle sarılmaya iter. Şer içindeki hayırdır görmemiz gereken dostum.

Omuzum burada; kahkahalarla gülmek veya usul usul ağlamak, hatta istersen bağıra çağıra ağlamak için hep senin..Bu dünyada ve öbür dünyada ölüm bizi ayırana ve ayırdıktan sonra kalacak tek şey bu: sevgi.

Git halana, gidelim, onu öp, kokla, onunla yapmak istediğin şeyler olduğunu, burada biraz daha kalması için her gece dua ettiğini söyle. Giderse de ondan bir parçayı daima seveceğini söyle. Söyle ki ruhu serbest kalsın...

İçinde söylenmedik söz bırakma, o sözler bir gün hasta eder seni. Uzun uzun bak, elini tut. Duygulan, ağla. O yaşarken yapmak istediğin şeyleri yap. Sevgini hissettir. Zira buradan giderken kefenin cebi yoksa da, kalbimizin tüm odacıklarını sevgiyle doldurmak mümkün:) Sevgiye inan dostum, sevebileceğine ve sevildiğine inan.

AH BE CANIM ANNEM :)

2011-10-11T15:04:00.003+03:00

Çok korkuyorum çok, annemin televizyon seyretmesi, özellikle de bunu dizi kuşağının başlamadığı gün içi saatlerde yapması beni paniğe sürüklüyor! Korkuyorum çünkü o saatler en tehlikeli saatler. Evlilik programları o saatte yayınlanıyor, gelinlik ve çeyiz modası hakında bilgilerimiz tazeleniyor, hatta yıldız falımız ve detoks ihtiyacımız bile o zaman diliminde karşılanıyor. Sonra mı? E sonra ben ders yazmaya çalışırken odamın kapısı çalıyor ve annem "Elvan bu gece arınma gecesiymiş, nefret ettiğin kim varsa isimlerini beyaz bir kağıda yaz, eline de pembe kurdela bağla yat, sabah o kağıdı yak, bak arınacaksın" diyor! E şimdi yok arınmayacağım desem bir türlü, a tabii yapalım desem başka. "Anne iyi de nefret ettiğim kimse yok ki" diyorum. "Olsun yap sen, bak al, pempe kurdela getirdim" diyor gülerek. Hasbin Allah!!

HAMUR

2011-10-11T08:23:00.003+03:00

Rüyalarımdan bahsetmeyeceğim bu sabah, endişelerimi de anlatmayacağım. Çünkü rüya görmedim ve doktorun verdiği ilaçlar sayesinde, endişesizce uyuştum kaldım! Yine de etrafımda olan bitenden etkilenmemeyi başaramıyorum. Çünkü bütün başarısızlıklarım gibi bunu da, aslında başarmak istemiyorum..

Hastalanan insanlar, ölüme yaklaşırken sakin sakin soluyanlar, nefes alamadığı için yardım isteyenler ve hatta sadece oyun oynamak için beni bekleyenler. Bu gezegende hepimize yetecek kadar acı ve yine hepimize yetecek kadar sevinç var. Her gün, içine ne koyacağımıza karar vermenin bize kaldığı bir top hamur sanki; şeker koysan şekerli, tuz koysan tuzlu olabilecek yepyeni bir hamur.

Ben bu sabah zencefil ve tarçın koydum. Tatlı da olmasın, tuzlu da. Yarın mı? Bilmem, kimbilir nasıl uyanacağım? Kimbilir zihnim nelere takılmış olacak?

Kısalan zaman, tabakta azalan yemek gibi; sanki her lokma daha uzun tutulmalı ağızda, artık doymanın önüne geçmeli haz. Aslında en güzeli tabak dolu, zaman geniş iken bunu becerebilmek ya, yapabilene.

Neyse, zencefil ve tarçın koydum ben bugün kurabiyeme:)

HAFTA SONU RAPORU

2011-10-10T08:39:00.004+03:00

Hafta sonu İznik, Bursa, Mudanya ve Trilye arasında telef olmuş bedenimi, dün gece yatağa yatırdığımda dönme dolaptan inmiş hacıyatmaz gibiydim. Yeri gelmişken, bu hissin patenti bana aittir:))

Hava değişikliği ve özlediğim mekanları görmek açıkcası çok iyi geldi. Misafir olduğum evin sahibelerinin sevecen ve rahat hissettiren halleri de bonus oldu. Zira ben ilk defa kaldığım yerde pek uyuyamam ve mızmızlanırım ama bu defa o defalardan biri değildi.

Bursa'ya iner inmez kendimizi Arap Şükrü'ye attık. Azıcık rakım ağrısız başım diyerekten içip, gece melekler gibi uyuduk. Gerçi koltukta yatan "arkadaş" ne kadar rahattı bilemem ama benim yatağım süperdi. Üstelik nevresim öyle güzel sabun kokuyordu ki, sabahlar olmasın diye uyurken, bir de baktım güneş!

Yataktan son sürat kalkıp, kendimizi İznik Gölü kıyısına attık. Bir göl manzarası ki, oy oy diyorum... Sadece göl mü? Nefis bir kahvaltı ve pişi! Pişi nedir bilir misiniz? Pek çok şehir bebesi bilmez di mi? Pişi ekmek hamurunun eğri büğrü bir formda yağda kızartılmış hali olup, ben kendisine taparım! Bu nedenle İznik Gölü ve kıyısında kahvaltı ettiğimiz yer, artık benim için kutsaldır.

Kahvaltı sonrası zeytinlikler arasında yürüyüş ve muhtar emmi ile sohbet. Veee azıcık İznik. Azıcık mı? Yok. Bolca yapılması gereken bir şey İznik. İlk fırsatta bir tam gün ayırılması gereken, şaşırtıcı derecede temiz ve etkileyici mimari eserlerle dolu garip yer!

Sonra.... Ver elini Bursa. Mahvel'de mahvolmuş, gazı kaçmış ve Uludağ şişesinden çıkmış mı belli olmayan bir gazoz içip, Mado'nun Mahvel'i mahvedişine tanıklık edip, oradan Yeşil'e. Yeşil'den iskender yemeye ve ardından Türk Kahvesi için elbette, -kalabalık ve vıcık vıcık olsa da- Koza Han'a!

Neyse ki kahve çok kötü değildi! Ama Koza Han'ın özlediğim sessizliği yerine Eminönü meydanını aratmayan kalabalığa maruz kalmak biraz canımı sıktı. Ne mi yaptım? İpeklere gömülerek acılarımı unuttum! Tamam, bu böcek/kelebek ölmese iyi olurdu ama ipeğe deli oluyorum, elimde değil!!!

Akşam eve gidip bayıldık. Sabaha ayılıp, yine yollara düştük. Bu defa istikamet Mudanya. Mütareke binasına yakın bir eski evde nefis kahvaltı. Kahve için ise elbette Trilye!

Trilye benim için çok özel yerlerden biri. Uzun uzun susmak ve uzun uzun uyumak için biçilmiş kaftan. Kısacık bir süre için bile olsa orada olmak bana iyi geldi...

Velhasıl haftaya hazırım. Bakalım hafta bana hazır mı?

MASAJ

2011-10-07T08:33:00.003+03:00

Ben zırt pırt masaj yaptıran insanlardan değilim. Aksine toplam ömrümde her yıla bir masaj düşmez. Yine de faydasına inancım sonsuz. Sadece hamamcı teyze ile geldiğimiz noktaya bakarsak, pek haksız sayılmam.

Dün yoga dersinde hoca, alnımı ve boynumu limonlu bir yağla ovalarken o birkaç saniyede bile kafamın içindeki tüm düşüncelerin kulaklarımdan çıkıp, bedenimi terk ettiğini hissettim. Ölmek böyle bir şey mi acaba? Eğer öyle ise hiç kötü değilmiş!

Kafam, hiç durmadan gardını almış halde duran iki omzumun arasında, git gide ağırlaşan ve yatağa uzandığım anda yastığı, çarşafı, yatağı, odanın tabanını delip, hatta alttaki iki daireyi de aşıp toprağa ulaşan, oradan yerkürenin çekirdeğine kadar hızla devam eden kütle. Benim kafam bu! Benim zihnim bu!

Yoga ve masaj bunun için lazım; zihni durdurmak, omuzları serbest bırakmak ve evrendeki enerjiyle bir ve bütün olabilmek için...

Dün bana okulda soruyorlar, bu çocuklar dans ediyor, drama yapıyor ve beden eğitimi dersi alıyorlar. Bütün bunların üzerine neden yoga yapsınlar? Güzel bir soru aslında. Derin bir nefes alıyorum ve on yıl evvel aynı soruyu soran biri olduğumu hatırlayarak sakin sakin cevap veriyorum. Bu da karşı tarafa iyi gelmiyor ve bir soru daha "hep böyle sakin misiniz?" Gülüyorum, onları memnun edecek ve yüreklerine su serpecek cevabı ve elbette gerçeği söylüyorum: "hayır, benim de saçlarımın diken diken olduğu, sesimin gür çıktığı anlar var". İşte bu an, yani benim hayattan kopuk, onlardan farklı olmadığıma ikna oldukları an, çocuklara bir adım daha yaklaşıyorum. Çünkü çocuklarla yoga yapmaya başlamadan evvel önümde engeller var. Müdürler, sınıf öğretmenleri, veliler... Onları geçeceğim ki yogayı çocuklara nasıl sevdirebilirim bölümü benim olsun. Benim olsun ki, onların kafası kocaman ve ağır olduğunda hayatta yoga da vardı diye hatırlayıp, azıcık nefeslenmelerine vesile olabileyim... Of of, masaj demiştim ben di mi? :))

İSTANBUL TUZLA

2011-10-06T08:52:00.002+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=ZXlDul-I8JM&feature=related

İstanbul'u sevmeyen taş olur. Bu şehir kalabalık, bu şehir pis, gürültülü. Nasıl olmasın ki? Irzına geçtik hep beraber! Yine de yaşamaya devam ediyor. Gören gözler için hala sürprizli, neşeli, romantik...

Yeniden doğsam, yine İstanbul'da yaşamak isterdim. Meyhaneleri, camileri, kiliseleri, pazar yerleri ve akla hayale sığmayan yüzlerce hediyesiyle başka hangi şehir beni sonsuza dek kendine hayran bırakabilirdi ki? Asla elde edemeyeceğim, asla her köşesini bildiğimi iddia edemeyeceğim, benden yüzlerce yaş büyük, olgun..

Dün çok uzun zaman sonra Tuzla'ya gittim. Pek şahane iki insanla beraber. Onlara baktım, önümdeki rakıya, sonra da manzaraya. Sabah yazdığım cümleyi hatırladım: "... eşşşek gibi şanslıyım" Evet, zaman zaman düşsem, ruhum sıkışsa, yardımsız değil yürümek, nefes alamayacak hale gelsem de şanslıyım! Trafikte sıkışsam, hasta bir çocuk karşısında acıdan kıvransam, kalbimi kıranları içim burkularak hatırlasam ve hatta kuyunun dibi burası mı diye sorsam da, o an bile şanslıyım; soruyu soracak kadar şuurum açık olduğu için şanslıyım.

Dün masada aşkla aklımı kaçırma isteğimi yineleyince yüzlerce yıl kaçık sandığım oysa belki de hayat boyu karşılaştığım en aklı ve de kalbi yerinde insanlardan biri bana " yok yok, sakın öyle dileme " dedi. "Aşk dileme"

Haklı. Aşk hayatı allak bullak eden, geçip gittiğinde yıkıntısı altında ezildiğimiz, Akut'un bile yardım edemeyeceği bir yerde aylarca, bazen yıllarca kaldığımız büyük bir deprem değil mi? Neden tekrar istenir ki?

Vazgeçtim, aşk kalsın:) Ben içinde huzur, sadakat ( önce kendine, sonra karşındakine ) ve denge olan bir ilişki istiyorum. Sevgili H.S.'nin ve benim yeni durumumuzla "etliye, sütlüye karışmadan" yan yana akabilmek asıl olan. Dostu dost, sevgiliyi sevgili yapan bu değil mi?

Tekrar Tuzla'ya dönersek, gün batımında kızılın ve pembenin fon olduğu ağaçlar, deniz ve tekneler uzun zamandır hissetmediğim bir huzura götürdü beni. Üstelik aklımın değil, kalbimin huzuruydu bu. İşte bu yüzden "eşşşek gibi şanslıyım ben!"

RÜZGAR, VAPUR, ADA, YOGA!

2011-10-05T08:34:00.004+03:00

Bu hafta derslerde konumuz sonbahar idi. Rüzgardan, renklerden, yapraklar arasında yaşayan böceklerden bahsettik. Özellikle bayılmış böcek ve kobra duruşu arkadaşlar arasında çok beğenildi. Kendileri yaparken gülüyorlar ama sanırım en çok benim bayılmış böcek halimi seviyorlar. Onlar gülünce ben de gülüyorum! Gülmek bulaşıcı bir hastalık!

Monty ile maceram ise tam gaz devam ediyor. Dün parkta gezerken bana "AY" dedi. Anlamadım. Kuma çizdi. Anlamadım. Gökyüzünü gösterdi! Monty sadece küçücük bir adam yaw! Beni her buluşmamızda şaşırtan, zekasına ( tren yolu inşaatında çok değerli çalışmaları mevcut!!) hayran bırakan ve sanattan da fazlasıyla nasibini almış bir adam. Çizdiği çöp adamı ve şapkasını görseniz bunu neden yazdığımı çok daha iyi anlarsınız. Üstelik damak zevki de epeyce gelişmiş. Adama lezzeti yerinde olmayan bir lokma yediremezsiniz. Zaten ona yemek yediremezsiniz, kendisi yer!

Az sonra haftanın son dersi için evden çıkıp vapura bineceğim. İçinde yaşadığım güzel şehri seyrederek karşı kıyıya ulaşacağım. Sonra dersimi verip, adaya gideceğim!

Tanrım bu sabah da uyandığım için teşekkür ederim, eşşek gibi şanslı bir kulunum ben!

ZEYNEP VE HEPSİ!

2011-10-04T08:35:00.004+03:00

Okula gitmek için evden çıktım. Kadıköy'den almam gerekenleri alıp, minibüse bindim. Ki bu benim en sevmediğim bölüm. Yine de, duraktan bindiğim için ayakta kalmıyorum diye avunarak kendimi sakinleştiriyorum. Zira şu şehirde en sevmediğim iki şeyden biri minibüs. Diğeri de babasının tarlasında yürür gibi yürüyüp, bununla da kalmayarak yere tüküren insanlar!

Şehirli parçam bu çileye daha kaç yıl dayanır gerçekten bilemiyorum!!! Neyse, okula ulaştım. İlk dersimi verdim ve arkasından öğrendim ki Yunus'un doğumgünü partisi var. Dünyanın en tatlı yaratığı üç yaşına giriyormuş. Hatta asıl doğumgünü Cuma imiş ama unutulmuş! Fakat Yunus çok olgun, bu unutulma bölümüne asla takılmıyor. Bütün dikkat pastada! E zaten akıllı adamın hali başka oluyor:)

Masada en havalı halimizle, uykudan uyanıp gelecek olan arkadaşlarımızı bekliyoruz. Bu arada havadan sudan sohbet devam ediyoruz. Özellikle Zeynep müthiş neşeli bugün. Bu kızın cümleleri, bakışı, durup durup yüzümün her tarafına kondurduğu öpücükleri beni iyileştiriyor. Gerçi hepsinin hali, tavrı birbirinden güzel ama bazı çocukları diğerlerinden ayıran garip bir büyü var. Özellikle ayrıcalıklı davranmamaya çok dikkat etmeme rağmen, bazen daha çok kolum olsun, daha sıkı sarılayım istiyorum! Zeynep o çocuklardan biri. Bana dersin sonunda "ben sizi özledim, selam vermek yerine öpsem olmaz mı? " dedi ya! Olmaz mı? Olur tabii. Hatta hepiniz öpün! Yüzüm gözüm tükürük olsun! En sevdiğim şey:))) Hatta gripseniz o da bulaşsın. Sevgisiz kalmaktan iyidir!

Yaptığım şeyin bana "sevgi" olarak geri dönüşü binlerce liradan daha değerli."Seni özledim öğretmenim" cümlesi ömre bedel! Zeynep'in çizdiği resimler, Yunus'un bunca ay sonra nihayet bana sarılması ve en önemlisi artık dersime katılması müthiş umut verici.

Bu çocuklar gelecekte yoga yaparlar mı bilmem ama şu an için kesinlikle yapıyorlar ve bence ne anlama geldiğini de pek çok büyükten daha iyi anlıyorlar. Gevşemek, kudurmak, nefes almak ve hatta çığlık atmak onlar için çok kolay. Yeter ki oyunu sevsinler!

Haftaya çok mutlu başladım. Çocukların keyifli hali ve katılımı beni inanılmaz sevindirdi.

Yaşasın oyun!

KİM UÇUYOR? MONTY!!!!

2011-10-03T08:57:00.002+03:00

Geçen haftanın en güzel aktivitesi Monty ile parka gitmek oldu. Monty henüz üç yaşında bile değil fakat bana sorarsanız pek çok otuzüç hatta kırküç yaşındaki adamdan çok ama çok daha olgun ve iletişim taraftarı!

Monty kesinlikle ne istediğini biliyor ve kesinlikle bunu açıkça dile getirebiliyor. Kabul ediyorum, kurduğu cümleler her zaman özne ve yüklemi tastamam yerinde şeyler değil... Ve fakat ben, ağzı iyi laf yapıp, kalbi tekleyen o kadar çok insan gördüm ki, şimdi kelimelere takılmama evresindeyim:)

Monty denen şahane yaratık iki dilli büyüyor. Dolayısıyla çocuğuyla İngilizce konuşmaya çalışıp, onu yabancı dilden soğutan annelerin yerine, onun, ana dili İngilizce olan bir babası var. Bu da bizim küçük vatandaşın şansı diyelim. Ayrıca onu parktaki diğer çocuklardan ayıran sarı saçları, kocaman ve içi gülen mavi gözleri dışında, inanılmaz bir uyumu var. Monty, uyum ve huzur dolu bir çocuk. Böyle bir çocukla zaman geçirmek de tamamen o huzuru içime çekmemi sağlıyor. Tabii ki her güzel şey gibi Monty için de emek harcanmış. Annesi onunla o kadar dikkatli, o kadar kişilik haklarına saygılı bir iletişim içinde ki, zaten bu küçük adamın daha farklı bir hal sergilemesi şaşırtıcı olurdu.

Monty ne kadar ekmek, o kadar köfte sözünün tam karşılığı. Hakkıyla yapılan anneliğin karşılığı, işte böyle bir çocuk. Annenin egosuyla ezmediği, sevgisiyle sakatlamadığı, cinsiyeti yüzünden övgü dolu kayırıcı sözcüklerle şımartmadığı, yuttuğu her lokma için yaradana şükretmediği, üstü başı kirlenince aklını kaçırmış gibi davranmadığı bir çocuk Monty. Bu yüzden ne istediğini çok iyi biliyor. Aç ise aç, su isterse ister. Bu kadar basit!

Geçen hafta parkta salıncaktayken, o kadar içten kahkahalar attı ki içim şenlendi. Bir yandan sallıyor, diğer yandan soruyorum ona ama fısıldayarak: "who is flying?" ve cevap geliyor "Monty!". Ve arkasından kahkahalar...

Yarabbim hayatımı çocuk sesinden mahrum, içimi çocuk neşesinden ıssız koyma!

SON HAL

2011-10-02T18:26:00.002+03:00

Biliyorum son zamanlarda bir öyle söyledim, bir böyle.. Kusura bakma, insan denilen makinenin de ayarı kaçırıyor bazen:) Al sana bugün çekilmiş bir fotoğraf. Bak, gayet iyiyim. Oooo Muse bizi Kızıltoprak'da bir cennete götürdü ki, seninle de gideriz söz. Ağaçlar en az yüz yıllık, çay misss gibi ve kedicikler de oldukça sevimliydi. Sık sık kaçan huzurum, bolca vardı bu sabah. Gerçi şekilde görüldüğü gibi azıcık üşüdüm ama olsun. Türk kahvesinde öyle iyi şeyler duydum ki, içim ısındı:)

Yarın hafta başlıyor. Yine yürüyüş çabaları, dersler ve yapılması gereken işler var etrafımda. İyi ki de var. Hayat bütün bu olan bitenlerle güzel değil mi?

Üzerimdeki t-shirt nefis. Ama burada şalımın gazabına uğradığı için göremiyorsun. A dur bak ya, bir tane de sana alayım ben ondan:) Yeni bir yer keşfettim, artık milli kıyafetim kot pantalonu bile azad etmeyi düşünüyorum. Daha fazla etek ve elbise giymek istiyorum. Neredeyse kırk yaşındayım ve yakında bacaklarım etek giymeye müsait olmayabilir di mi? E hazır hala uygun iken durum giyelim bari.

Pazar haberleri bu kadar. KOskocaman öperim seni!

KABALIK KALABALIKLAŞTI

2011-10-01T10:48:00.004+03:00

Etrafımdaki insanlarda sıklıkla görmeye başladığım "şey"den pek hoşlanmıyorum. Cevapsız telefonlar, geç kalınan randevular.. Umursamaz yüz ifadeleri ve daha neler neler... Ben incelirken, sanki dünyanın ve içinde yaşayan herkesin ve özellikle de bana yakın olanların derisi kalınlaşıyor. Maddi dünyaya sıkı sıkı bağlanıp, kendi merkezlerinde sapasağlam duruyorlar. Sanırım ben kendi merkezimi çok dikkate almadığım için daha da sinirime dokunuyor bu durum.

Bence düpedüz edepsizlik olan, bir diğeri için sadece birkaç dakikalık gecikme...

Oysa gerçekten basit bir sorun, hatta aptalca bir serzeniş bile gelse bana, ben karşımdakinin ondan nasıl etkilendiğini anlamaya çalışırım. Yaşananın azlığı çokluğu değil, kimi nasıl etkilediğidir asıl olan.

Hep bana, rap bana hassasiyetlere nasıl çanak tuttuğumu, olmadık insanlara fazla mesai harcadığımı ve bunu yaparken de kendimi paspas ettiğimi şimdi anlıyorum. Herkes şaşkın, eskiden ne güzel sakindim di mi? Canımı da yaksalar fazla mızıldanmıyordum. Ne oldu peki? Şu oldu: maymun gözünü açtı!

Kimsenin ağlama duvarı değilim artık. Hiçbir ilişkinin koltuk değmeği de değilim. Kalınlaşmış derileriyle yaşamayı seçenlere selam olsun, üzerime basarak geçemeyeceğinizi önemle bildiririm. Artık ilgileniyorum!

AMİNSİZ DUA

2011-10-01T10:04:00.006+03:00

Meleğime inanıyorum. Beni koruyor. Olması gerekenler olurken, olmaması gerekenler olmuyor ne zamandır. Bazen bir çocuk gibi tutturuyor ve gerçekleşmemesi gerekeni istemeyi uzatıyorum... Meleğim, o gerçek bir melek; usulca dinliyor dualarımı, sakin sakin fısıldıyor kulağıma asla gerçek olamayacak dileğimin nedenini ve bu durumun benim hayrıma olduğunu... Bazen kesiliyor ağlamam, anlıyorum, herşeyi açıkça görebiliyorum. Ama sonra yeniden, hiç beklemediğim bir anda dudaklarımın kıpırdadığını ve aynı isteği dile getirdiğini fark ediyorum.. Bir tek amin diyemiyorum... Çünkü aslında bu duanın amini yok, ben bunu çok iyi anlıyorum...

Gözüm takılıyor ağaçlara. Uzun uzun bakıyorum. Yeterince bakarsam konuşacaklar ve bana bu aminsiz duayı açıklayacaklar gibi geliyor... Şimdilik ses yok. Olsun, ben uzun uzun bakıyorum. Denize bakıyorum, başımı suya sokup, nefesimi tutabildiğimce uzun tutup, öylece kaybolmayı hayal ediyorum... Ama kaybolmuyorum, dua da kaybolmuyor... O beni hep takip ediyor. Bu dua benim hayatımın bir parçası, geçmişimin bir bölümü...

Neden hala geçmişe dua ediyorum?

YÜKSEK LİSANLI PERİLER I

2011-10-01T09:35:00.004+03:00

Gözlerimi kapattığımda gri tonlarında kağıtlar görüyorum, uçuşuyorlar. Boyları, şekilleri farklı. Ama hiç durmadan hareket ediyor ve uykuya geçişimi engelliyorlar. Bir yandan onlarla barışmaya çalışırken, diğer yandan sanki bütün bunlar olmuyormuş gibi nefes almaya devam ediyorum. Oluyor mu? Oluyor işte, olduğu kadar...

Herkesin yana yakıla aradığı aşk, beni öylesine hırpalayarak geçti ki üzerimden, bazen hala bacaklarım titriyor ayakta durmaya çalışırken. Bununla yaşamak hiç kolay değil. Geriye bakmadan, onu anımsayarak çoğaltmadan varlık göstermek hiç kolay değil... Tek şansım işim ve dostlarım. Eğer hala ölmediysem, eğer hala bir yerlerde okunacak kitaplar, gezilecek ülkeler ve tadına bakılacak hiikayeler varsa sadece ve sadece onların sayesinde ulaşacağım hepsine. Sağolun periler ve prensesler...

( Aklıma gelmişken, bu gece Lamb konseri var. Geliyor musunuz? Ben gezegeninen yakışıklı adamlarından biriyle gidiyorum. Bütün kadınlar kıskanacak yine:) )

Dün gece Yüksek Lisanlı Periler olarak çok eğlendik. Gerçi geçmiş zamanlardaki performansımız yok idi ama onlarsız ne yaparım bilmem... Öncelikle, ben bir yemek organize etmeyi bile beceremedim. Sonrasında yiyecek, içecek işini bile onlar hallederek, sözde bana yemeğe geldiler... Sofra düzeni mi? Örtüyü zor yaydım desem?

Hastalıklarımı anlattım. Biri sustu dinledi, diğeri dalga geçti. Anladım ki insanlar benim hastalanmama alışık değiller. Ben hastalanma hakkımı kaybetmişim de haberim yok. Tamam dedim içimden, demek ki üç gün yatak, dördüncü gün... olacak benim stilim. Şimdiden kabulleneyim bari:)

Hastalığımın adı - kafada olanının - "pandik atak". Diğer iki perinin hastalıkları ise "masif agresif" ve "nanik depresif" . Anlayacağınız buna da güldük ya, daha ne diyeyim ki!

Hayat yaşadıkça çözülen bir düğüm gibi. Tam son hamleyi yaptığımda ve herşeyin kafamda ve kalbimde yerini bulduğuna inandığımda göçeceğim besbelli.

http://www.youtube.com/watch?v=b1nQIDBMzI0&feature=related

YAĞMUR AŞKI

2011-09-30T09:05:00.007+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=4lvbA1hcZNM

Dünya'da en sevdiğim şeylerden biri, yani en sevdiğim atmosfer olaylarından biri yağmur. Yağmur ve rüzgar. İkisini beraber ve ayrı ayrı pek seviyorum. Ne zaman yağmur yağsa sanki hayat tazeleniyor. Etraf ışıldıyor. UMUT DOLUYOR HER YER!Sanki toprağın altındakilerle üstündekiler arasında bir bağ kuruluyor... Çünkü bu su hepimizin üzerine yağıyor. paylaşabiliyoruz... Yağmur bana huzur veriyor. Tıpkı rüzgar gibi. Gerçi rüzgarın içinde heyecan da var ama huzurlu bir heyecan.

Ne zamandır denize çıkmadığım için su sesi özlemiştim. Yüzerken çıkan ses değil ama yelken yaparken tekneyi yalayıp geçen benim özlediğim. Bu sabah yağmurun sesiyle uyanınca, hemen giyinip fırladım sokağa. Saat 06.38. Ama yok, yürünecek gibi değil. Yukarı çıkıp muhtereme hal, vaziyet bildiren bir mesaj attım. Sonra diğer pencereyi de açıp yatağa uzandım. Uyumadım fakat o kadar iyi geldi ki yağmuru dinlemek. Şükrettim içimden.

Elbette daha iyisi olabilirdi; çok daha farklı inşa edebilirdim bana verilen hayatı ama bu, yani elimde olan da fena değil aslında. Baksana hala hayattayım!

Hala gidilecek ülkeler, oynanacak oyunlar, tadına bakılacak yemekler ve tanışılacak İNSANLAR var. Yağmur bunların hepsi için beni tazeleyen, tıpkı hamamdaki teyze gibi içimi dışımı çitileyen bir güç. Ah ya, yağmurlu günde hamama gidip, ardından gazoz içip, serin çarşaflarda uyumak ne güzel olurdu! Agi'ye söyleyeyim bugün de, biz yine hamama gidelim. Ne varsa suda var!

Bu arada şarkı hüzünlü. Ben değilim. Birkaç ömre yetecek kadar hüzünlendiğim son birkaç yıldan sonra, gelecek birkaç yıl -eğer yaşarsam, ki yaşarım:)))- eşşek gibi eğleneceğim!

Bu gece "yüksek lisanslı perilerin" rakı partisi var. Tanrım sağol, şu verdiğin üç beş dost olmasa ne yapardım ben yaw! Yağmura da, rakıya da şükür!

* http://www.youtube.com/watch?v=sUdM4Sgp9fI

SÜPER PRENSES!E MUTLU YILLAR DİLERİM!

2011-09-29T08:37:00.005+03:00

MUTLU Yıllar SANA, MUTLU yıllar SANA , mutlu yıllar
MUTLU Yıllar SANA, MUTLU yıllar SANA , mutlu yıllar
MUTLU Yıllar SANA, MUTLU yıllar SANA , mutlu yıllar
MUTLU Yıllar SANA, MUTLU yıllar SANA , mutlu yıllar
MUTLU Yıllar SANA, MUTLU yıllar SANA , mutlu yıllar
MUTLU Yıllar SANA, MUTLU yıllar SANA , mutlu yıllar
MUTLU Yıllar SANA, MUTLU yıllar SANA , mutlu yıllar
MUTLU Yıllar SANA, MUTLU yıllar SANA , mutlu yıllar
MUTLU Yıllar SANA, MUTLU yıllar SANA , mutlu yıllar
SANAAAAAAAAAAAAAAA!!!!

İyi ki doğdun!

2011-09-28T08:42:00.001+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=Ldxn6aq2GCc